Ήλιος, πετάει!

Πετάει, πετάει ο ήλιος; Για τον Αλέξανδρο πετάει όπως τα πουλιά.

Αυτό με έβαλε σε σκέψεις όταν μου το ξεστόμισε ξαφνικά ένα απόγευμα και με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Όχι δεν μεγαλώνω τον νέο Αϊνστάιν – αν και κατά βάθος, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό πιστεύω – αλλά σίγουρα η εξέλιξη της σκέψης και της ομιλίας του μου κινεί το ενδιαφέρον.

Κλείνοντας τους 17 μήνες αύριο, ο Αλέξανδρος έχει εμπλουτίσει το λεξιλόγιο του με διάφορες λέξεις και ήχους, κινήσεις και όταν αυτά αποτυγχάνουν, κλάματα και φωνές. Ο αγώνας του να επικοινωνήσει μαζί μας είναι αξιοθαύμαστος.

Όπως οι πρωτόγονοι άνθρωποι των σπηλαίων που αρχικά θαύμαζαν τα εξωτερικά φαινόμενα πριν προχωρήσουν στην ενδοσκόπηση του εσωτερικού τους κόσμου, έτσι και το ενδιαφέρον του Αλέξανδρου εστιάζεται σε αυτή τη φάση στον εξωτερικό κόσμο, τα αντικείμενα και τους ήχους. Είναι απίστευτο το πόσο θαυμάζει τον ουρανό, τα δέντρα, τον ήλιο, και τη βροχή. Προσπαθεί να μου πει για τον ήλιο ότι του αρέσει πολύ, λέγοντας “ήλιο” και κάνοντας ότι του στέλνει φιλιά.

 Ο Αλέξανδρος, όπως κάθε παιδί, βλέπει τον κόσμο με φρέσκια, αμόλυντη ματιά, και με παρακινεί σε ένα ταξίδι πίσω στον ξεχασμένο κόσμο των παιδικών χρόνων, όταν όλα φάνταζαν καινούργια, ανεξερεύνητα και περιπετειώδη. Χαίρομαι να τον βλέπω να θαυμάζει τη φύση γύρω του, έστω και αυτή τη λίγη φύση που απόμεινε σ’ αυτό το αστικό τοπίο που ζούμε. Με παρασύρει με τον ενθουσιασμό του και αφήνομαι να θαυμάζω μαζί του το φεγγάρι σαν να το βλέπω για πρώτη φορά.

 

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!