Αντονέλα

Η Αντονέλα είναι όμορφη και καλή. Δεν ξέρω αν είναι αριστοκρατικής καταγωγής. Υποθέτω ότι οι γονείς της πρέπει να ανήκαν στην εργατική τάξη γιατί δεν μένει ακριβώς στα σαλόνια σαν πριγκιπέσα. Μένει στην αυλή του απέναντι ακατοίκητου σπιτιού. Στην αρχή μας φοβόταν και μας γάβγιζε. Τώρα κάνει χαρές όποτε μας βλέπει. Ο μικρός τρελαίνεται για την Αντονέλα. Όλα τα σκυλάκια που έχουν το μέγεθος της με καστανό τρίχωμα είναι λογικό να ονομάζονται τιμητικά Αντονέλες, αφού της μοιάζουν.

Ο Αλέξανδρος και η Αντονέλα έχουν γίνει φίλοι. Για να φάει πρέπει να βγούμε στο μπαλκόνι και να την φωνάξουμε έτσι ώστε να μπορούμε να τη δούμε. “Κοίτα την Αντονέλα” είναι η φράση αντιπερισπασμός για να του χώσω γρήγορα μια μπουκιά στο στόμα. Το τάισμα ενός μωρού μπορεί να αποδειχθεί πολύ δύσκολη και χρονοβόρα υπόθεση. Ευτυχώς που έχω βοηθό, τι κι αν είναι τετράποδος! Μια μέρα, ενώ τάιζα τον υιό στο μπαλκόνι, αυτός μια κοίταζε την Αντονέλα να πηγαίνει πάνω κάτω, μια τα αυτοκίνητα που περνούσαν στο δρόμο ενώ ταυτόχρονα τσουλούσε το αυτοκινητάκι του. Ναι, ένα μωρό μπορεί να κάνει τρία πράγματα ταυτόχρονα, όταν εγώ προσπαθώ να κάνω μόνο ένα: να βρω την ευκαιρία που θα έχει ανοιχτό το στόμα του για να του χώσω μια μπουκίτσα.

Ο θείος μου ο Βάκης (ωραίο όνομα ε; του ‘χει μείνει από τα νιάτα του) αποφάσισε να ανοίξει την πόρτα για να βγει η Αντονέλα στο δρόμο, να κάνει και καμιά βολτίτσα μέχρι την παραλία, να ξεσκάσει κι αυτή λίγο βρε αδερφέ. Ο μικρός από τη χαρά του που είδε να ξεπορτίζει η Αντονέλα, απέφυγε το κουτάλι με τη χαρακτηριστική γρηγοράδα του Καράτε Κιντ, έχωσε το πρόσωπο του στα κάγκελα, κι άρχισε να τη φωνάζει. Δυστυχώς όμως, το αυτοκινητάκι που κρατούσε στα χέρια έπεσε από το μπαλκόνι με σταθερή επιτάχυνση. Δεν ξέρει ακόμα, ότι δεν μπορεί να τα βάλει με τους νόμους της φυσικής.

Η Αντονέλα το πήρε στο στόμα της στη στιγμή πιστεύοντας ότι είναι νόστιμο μπισκοτάκι. Ο μικρός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το αυτοκινητάκι του είχε μεταμορφωθεί σε ξηρά τροφή Pedigree, και άρχισε να φωνάζει και να χτυπιέται. Ευτυχώς, η Αντονέλα, που είναι έξυπνο σκυλί, άλλαξε γρήγορα γνώμη για το τουτού του Αλέξανδρου και το έφτυσε λίγο πιο κάτω στο δρόμο.

Έτσι ο μικρός μου πήρε ένα καλό μάθημα: ακούμε πάντα τη μαμά μας και τρώμε όλο μας το φαΐ….Εντάξει, αυτό το μάθημα θα ήθελα να είχε πάρει. Μετά από αυτό, μάλλον νομίζει ότι τα σκυλιά τρέφονται με αυτοκινητάκια παιδιών που δεν ακούνε τη μαμά τους. Μπερδεύτηκε το παιδί.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!