Για μια Ιδέα

bird-birds
bird-birds
via

Οι ιδέες είναι σπίθες και φλόγες. Καίνε όπως η φωτιά. Σε αγκαλιάζουν και σε παίρνουν από το χέρι. Μοναχά ο σπόρος μιας ιδέας, μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, να τον κρατήσει ζωντανό. Αν επιλέξεις να ακολουθήσεις τις ιδέες σου, θα αφήσεις τον παλιό σου εαυτό για πάντα και πρέπει να είσαι έτοιμος γι’ αυτό. Είναι δύσκολη η επιστροφή έως ακατόρθωτη.

Υπάρχουν στον κόσμο κάποιες ιδέες φωτεινές που καθρεφτίστηκαν σε λαμπερά μάτια και ο ρυθμός του κόσμου άλλαξε, οι άνθρωποι γνώρισαν το καλό και το δίκαιο και τις ερωτεύτηκαν. Όμως ο ανθρώπινος νους δεν κατεβάζει μόνο καλές ιδέες. Ενίοτε, και μάλιστα αρκετά συχνά κατεβάζει πάρα πολύ κακές ιδέες. Όπως αυτές τις ιδέες που όντας πνιγμένες στο σκότος της ανθρώπινης ψυχής κατάφεραν να οδηγήσουν στρατιές ανθρώπων στο αίμα και την καταστροφή.

Οι ιδέες που φωτίζουν τα ανθρώπινα ιδανικά δεν είναι δεδομένες. Δεν είναι κερδισμένες. Σε κάθε άνθρωπο αναλογεί ένα προσωπικό βάρος, μια ευθύνη. Στη σύντομη πορεία της ζωής του πρέπει να σηκώσει το δικό του πυρσό για να μεταλαμπαδεύσει αυτές τις ιδέες και τα ιδανικά στις επόμενες γενιές. Και οι επόμενες γενιές πρέπει να είναι σε θέση να ξεχωρίσουν και να εκτιμήσουν τι είδους ιδέα λαμβάνουν από τον παλαιότερο, αν αξίζει να την κρατήσουν, να την εξελίξουν, να τη φροντίσουν να μη σβήσει ή αν τελικά δεν αξίζει, να την αφήσουν να χαθεί για πάντα ως ένα κομμάτι του παρελθόντος.

Κυρίως οι άνθρωποι με ευαισθησίες είναι αυτοί που πρόθυμα ενδίδουν στον έρωτα μιας ιδέας. Ο έρωτας για μια ιδέα μπορεί να αποβεί φλογερός και κάποιες φορές επικίνδυνος. Σε τυφλώνει, καταπνίγει το εγώ, προτάσσει το εμείς και η ιδέα σε οδηγεί. Δεν ξέρεις πού μπορεί να σε οδηγήσει, όμως σε κάνει ατρόμητο. Όπως τότε σε κάποιους δρόμους, σε μια πλατεία ή στις πύλες κάποιου Πολυτεχνείου.

Οι ιδέες είναι λέξεις. Άλλοτε μπορεί να είναι και μια λέξη μοναχά…

Ελευθερία. Δύσκολη η ελευθερία. Δύσκολη να τη διαχειριστείς, δύσκολη να τη σεβαστείς καταπνίγοντας το εγώ σου στο εμείς, δύσκολη να την κάνεις κτήμα σου. Η ελευθερία αποτελεί πρώτα προσωπική κι έπειτα κοινωνική κατάκτηση.

Σήμερα μιλώ για τις ιδέες που δεν οξειδώνονται όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν δεν άντεξαν κάποιοι να τις υπερασπιστούν μέχρι τέλους, όσο κι αν κάποιοι εξαργύρωσαν επιταγές πάνω στα χτυπημένα από το χρόνο κορμιά τους. Όπως για παράδειγμα εκείνη η ιδέα της ιεράρχησης των αναγκών. Να έχεις να φας για να μπορείς να μάθεις και κυρίως να είσαι ελεύθερος να μάθεις, να έχεις πρόσβαση σε δασκάλους και βιβλία, ώστε να γίνεις ελεύθερος πολίτης που σκέφτεται και δρα. Πώς θα το καταφέρεις αυτό άραγε; Σκέψου…

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 3
via

Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τις ιδέες… ειδικά τις ιδέες που πάνε αντίθετα στις δικές τους και καταφέρνουν να αφυπνίζουν και να ταρακουνούν τους ανθρώπους. Αυτές τις ιδέες που στην αναζήτηση του καλού και του δίκαιου προτάσσουν μια κοινή σταθερά: τον άνθρωπο.

Να αγωνίζεστε για αυτές τις ιδέες λοιπόν. Για να μάθουν να αγωνίζονται και τα παιδιά σας αύριο…

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!