Γούντυ

woody slide

Είναι περασμένες δώδεκα το βράδυ όταν γράφω αυτές τις γραμμές. Λίγα λεπτά πριν καθόμουν και κοιτούσα εικόνες από διάφορα αντικείμενα των δεκαετιών 80 και 90. Εκεί βρήκα παιχνίδια που είχα αγοράσει, άλλα που ήθελα αλλά δεν τα πήρα ποτέ, φωτογραφίες από ηθοποιούς, αφίσες από παλιές σειρές, παιδικά βιβλία, οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς. Μέσα σε όλα αυτά ήταν και η παρακάτω εικόνα.

tv progam

Εκεί ακριβώς ανάμεσα στις γραμμές είδα και το 5:45 “Γούντυ, ο τρυποκάρυδος” στην ΕΡΤ2.  Ξαφνικά με πλημμύρισαν εικόνες από το αγαπημένο μου παιδικό και από μια ανάμνηση θαμμένη βαθιά στη μνήμη μου. Το πατρικό μου σπίτι, όπως ήταν τότε πριν χτιστούν ακόμα τα νέα δωμάτια,  με τη μεγάλη, γεμάτη λουλούδια αυλή που το βράδυ μύριζε νυχτολούλουδο, το υπνοδωμάτιο που κοιμόμασταν όλοι μαζί, την κουζίνα μας με το στρογγυλό τραπέζι και το ντιβανομπάουλο. Θυμάμαι ότι κοιμόμουν και μέσα στα όνειρα μου, αυτά τα περιπετειώδη όνειρα ενός εξάχρονου παιδιού, να ακούγεται η γλυκιά φωνή της μητέρας μου “Ξύπνα μωράκι μου, σε λίγο αρχίζει ο Γούντυ που σου αρέσει”. Νιώθω ένα φιλί στο μάγουλο μου, ανοίγω τα μάτια και βλέπω δύο εικόνες που θα τις θυμάμαι για πάντα. Τη μητέρα μου, με τα μακριά της μαλλιά τότε και την αδερφή μου, σχεδόν ενός έτους να κοιμάται στην κούνια της. Η μητέρα μου είχε ένα πραγματικό χάρισμα στο να μας ξυπνά γαλήνια. Όχι ότι θα δυσανασχετούσα φυσικά, το να ξυπνάς μετά το μεσημεριανό σου ύπνο για να δεις Γούντυ ήταν για εμένα τότε απλά ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί.

Θυμάμαι σηκωνόμουν γρήγορα αλλά κάνοντας ησυχία να μην ξυπνήσω τη μικρή μου αδερφή, έτρεχα μπροστά από την ασπρόμαυρη 14 ιντσών τηλεόραση μας περιμένοντας να δω αυτήν την εικόνα.

Woody-woodpecker-title-card-bw

Η μητέρα μου θα μου είχε ετοιμάσει κάτι να πιω,  χυμό τις περισσότερες φορές, και θα μου έδινε κάτι να φάω.

Θυμάμαι ακόμα και θα θυμάμαι για πάντα αυτό το ξύπνημα. Την εικόνα της μητέρας μου, τον τρόπο που με ξυπνούσε, το χαμόγελό της. Γιατί μπορεί να έχουν περάσει τα χρόνια και να έχουμε γίνει πατεράδες και μανάδες αλλά κάποτε ήμασταν παιδιά. Τώρα βλέπω τον γιο μου να τρέχει στην αγκαλιά της γυναίκας μου για να της πει ότι χτύπησε, για να ζητήσει κάτι ή γιατί φοβήθηκε και καταλαβαίνω πόσο σημαντικοί είμαστε για τα παιδιά μας όπως και αναγνωρίζω πόσο σημαντικοί ήταν οι γονείς μας για εμάς. Τώρα το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα. Ευχαριστώ για όλα μαμά.

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στη μητέρα μου και τις μητέρες όλων εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Να τις αγαπάτε ακόμα και αν καμιά φορά λένε και καμιά χοντράδα, μαμάδες είναι και κάθε μάνα είναι αναντικατάστατη.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!