Δεν με έχει φίλο

25-open-window
25-open-window
via

 

Γεννιόμαστε και ανοίγουμε τα μάτια με καλές προθέσεις απέναντι στον κόσμο. Με αυτή την καταπληκτική απορία και την αθωότητα ζωγραφισμένη στο βλέμμα. Όλα τα παράθυρα στην παιδική ηλικία είναι ανοιχτά. Παράθυρα στο φως, την αγκαλιά, το χαμόγελο και την αγάπη. Όμως καμιά φορά υπάρχουν παιδιά που γεννιούνται σε μέρη όπου η αγάπη σπανίζει, που οι γονείς δεν είναι εκεί, που υπάρχει βία, θλίψη και θυμός. Καρδιές μαργαριτάρια χαμένες στο βυθό.

Μεγαλώνοντας τον Αλέξανδρο μπορώ να πω ότι το παιδί μου, γεννήθηκε και έμαθε να λέει το σ’ αγαπώ. Όσο περισσότερο μεγαλώνει, τόσο περισσότερο έχει την ανάγκη τη φιλία. Στενοχωριέται πολύ όταν κάποιος του λέει “δεν σε έχω φίλο”. Ο Αλέξανδρος έχει ανοιχτή καρδιά, ποτέ δεν θα πει πρώτος τέτοια κουβέντα, παρά μόνο ως αντίδραση σε κάποιο άλλο παιδάκι που του το λέει πρώτος.

Φέτος έγινε κάτι στο σχολείο του που τον έχει συγκλονίσει. Ένα πιο ψηλό παιδί στην τάξη του, του λέει ότι δεν τον έχει φίλο και υπάρχει κόντρα μεταξύ τους. Το θέμα είναι ότι ο δικός μου το παίρνει πολύ προσωπικά και όσο του λέει ο ψηλός ότι δεν τον έχει φίλο τόσο περισσότερο αυτός θέλει να κερδίσει τη φιλία του. Τα παιδιά έχουν και λίγο τη ψυχολογία της αγέλης: ο πιο ψηλός γίνεται αυτομάτως ο αρχηγός και οι υπόλοιποι τον ακολουθούν. Οι δασκάλες μου λένε ότι είναι και οι δύο ηγετικές φυσιογνωμίες γι’ αυτό συμβαίνει αυτό. Έτσι προσπαθούμε να συμφιλιώσουμε τα πράγματα λέγοντας ότι “όλα τα παιδάκια είστε φίλοι” όμως δεν το πετυχαίνουμε πάντα με αποτέλεσμα να υπάρχουν καβγάδες. Αυτό το γεγονός έχει επηρεάσει τη ψυχολογία του βαθιά με αποτέλεσμα να δυσανασχετεί όταν πηγαίνει σχολείο. Όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνει παιδικό, πρώτη φορά του τυχαίνει ένα παιδί που να τον απορρίπτει.

Όταν το έμαθα στενοχωρήθηκα σαν να συνέβαινε σε εμένα την ίδια. Δοκίμασα πολλούς τρόπους για να τον κάνω να αισθανθεί καλύτερα, από το να μη δίνει σημασία μέχρι να ανταπαντάει, να αμύνεται, να μην ανέχεται. Θέλησα να τον κάνω πιο δυνατό, να του δημιουργήσω άμυνες γιατί ξέρω ότι αυτό είναι μόνο η αρχή στα σχολικά του χρόνια. Ξέρω πολύ καλά ότι στο δρόμο του θα βρεθούν ίσως και παιδιά που να μην είναι και τόσο καλοί φίλοι. Παιδιά που ίσως να θελήσουν να τον πληγώσουν. Κι αυτός πρέπει να γίνει δυνατός, να ξέρει ποιος είναι, ότι είναι μοναδικός, ότι έχει τη δική του αξία και προσωπικότητα και να μην αφήσει κανέναν να τον επηρεάσει αρνητικά. Αργότερα έμαθα γι’ αυτό το συγκεκριμένο παιδί ότι αντιμετωπίζει ενδοοικογενειακά προβλήματα (γονείς σε διάσταση) και ενδεχομένως να υπήρξε κι αυτός ένας λόγος της εχθρότητας απέναντι στον δικό μου. Αυτό το αγόρι μένει με τη μητέρα του και στην αρχή της χρονιάς έβλεπε τον Αλέξανδρο να τον πηγαίνει στον παιδικό συνέχεια ο μπαμπάς του. Ίσως να του λείπει απλά ο δικός του μπαμπάς και να αντιδράει έτσι… Στην αρχή δεν σας κρύβω ότι είχα θυμώσει με αυτό το παιδί και τους γονείς του, μετά όμως σκέφτηκα ότι και αυτό είναι απλά ένα παιδί που ίσως του λείπει η αγάπη.

Στην προσπάθεια λοιπόν να προστατεύσω το παιδί μου απέναντι σε όλα όσα ακούω να λαμβάνουν χώρα στα σχολεία (παιδιά πειράζουν άλλα παιδιά και τα βάζουν να κρεμαστούν από μπασκέτες, ενδοσχολική βία, bullying, φοιτητές που εξαφανίζονται επειδή δεν άντεξαν την πίεση των συνομηλίκων τους), έκανα αυθόρμητα φλας μπακ στη δική μου σχολική ιστορία, που δεν ήταν εύκολη ομολογώ. Ακούγοντας τον να μου παραπονιέται ταξίδεψα πίσω για να ξαναζήσω τις δικές μου -όχι τόσο ευχάριστες- σχολικές εμπειρίες. Τότε που ήμουν το “φυτουλάκι” και το “σπασικλάκι”. Ή τότε που ήμουν η “βλαχάρα Κρητικιά” και η “παρθένα”. Πόσο με ενοχλούν οι ταμπέλες στους ανθρώπους. Ξέρεις, όταν έχεις βιώσει να σου κολλάνε ταμπέλες χωρίς να σε ξέρουν, τόσο πιο πολύ τις σιχαίνεσαι. Το θέμα είναι ότι αυτές οι ακρότητες με έκαναν να θέλω να αποδείξω ότι δεν είμαι αυτό που νόμιζαν, ότι ίσως ήμουν κι εγώ κουλ. Πέρασα πολλά χρόνια να προσπαθώ να αποδείξω κάτι που δεν ήμουν ενεργώντας χωρίς σκέψη και καταπιέζοντας αυτό που ήμουν πραγματικά.

Αυτό που με εντυπωσίαζε πάντα όμως είναι πώς χτίζονται οι άμυνες απέναντι στους άλλους. Δηλαδή πώς για να προστατεύσεις τον εαυτό σου, ίσως να επιλέξεις να γίνεις κι εσύ θύτης αντί να είσαι πάντα το θύμα. Οπότε συμμετέχεις σε ένα αέναο κύκλο κακίας, που τα άσχημα συναισθήματα περνάνε από τον ένα στον άλλο, πληγώνοντας αλλεπάλληλα άτομα.

Το βλέπω και στο δικό μου παιδί. Ο γιος μου βιώνοντας την απόρριψη (αν και αυτή η ηλικία έχει τα δικά της χαρακτηριστικά), ενώ για παράδειγμα πάντα στους παιδότοπους ξεκινούσε άνετα να παίζει με τα άλλα παιδάκια, τώρα παρατηρώ ότι κάνει τη χειρονομία του ανάποδου αντίχειρα (κάτι σαν dislike) που την έμαθε στον παιδικό, που σημαίνει: πριν μου το κάνεις εσύ, σου το κάνω εγώ ή αν δεν με έχεις φίλο εσύ μία, εγώ δεν σε έχω δέκα. Πραγματικά δεν ξέρω πώς να την αποκρυπτογραφήσω.

Ειλικρινά με όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, δεν ήξερα τι να κάνω. Του μιλούσα και του μιλάω συνέχεια, είχα πει και στη δασκάλα να συναντηθούμε και με τους γονείς του παιδιού αυτού να βρούμε μια λύση, όμως η δασκάλα μου είπε ότι δεν είναι τόσο σοβαρό και ότι επιλύεται ενδοσχολικά. Όμως τις προάλλες πάλι τα ίδια, πάλι μου το ανέφερε η δασκάλα, σε στυλ ότι και ο δικός μου είναι εύθικτος και ότι το παίρνει προσωπικά. Με άλλα λόγια ότι φταίει και το δικό μου παιδί. Θύμωσα.

Το αποτέλεσμα ήταν να επισκεφτούμε τη ψυχολόγο του παιδικού σταθμού και μετά από μια πολύ καλή συζήτηση, να μας δώσει τις εξής συμβουλές:

1. Να τονίζουμε τις θετικές πλευρές του σχολείου και να παραμερίζουμε τις αρνητικές.

2. Να του λέμε ότι “όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, με άλλους ταιριάζουμε περισσότερο και με άλλους λιγότερο”.

3. Να προσπαθήσουμε να σπάσουμε τον κλοιό “του δεν σε έχω φίλο” γνωρίζοντας και κάνοντας παρέα με άλλους γονείς παιδιών από τον παιδικό σταθμό, έτσι ώστε ο γιος μου να έχει συμμάχους στο παιχνίδι.

4. Να του διηγηθούμε ιστορίες από τη δική μας ζωή, ότι και εμείς αντιμετωπίσαμε κάτι παρόμοιο, αλλά το ξεπεράσαμε και κάναμε άλλους φίλους.

5. Να εστιάσουμε στο δικό μας παιδί, να μην μας αφορά τι κάνουν τα άλλα (γιατί εγώ προσπαθούσα να επικοινωνήσω με την άλλη μαμά και να της πω να σταματήσει αυτή η κόντρα- να μιλήσει στο παιδί της) γιατί ο γιος μας θα αντιμετώπιζε πολλών ειδών παιδιά εις το εξής και θα έπρεπε να μάθει να διαχειρίζεται να συναισθήματά του.

Αν μετά από όλα αυτά λύθηκε το πρόβλημα; Όχι. Τις προάλλες μου είπε όλο παράπονο: “Μόνο εμένα δεν έχει φίλο” και πάλι ένιωσα αυτό το τσίμπημα στην καρδιά.

Εγώ πάντα του λέω “μην κάνεις ποτέ σε κανένα αυτό που δεν θες να σου κάνουν”.  Είναι η φράση που έχω ως αρχή στη δική μου ζωή και με αυτή τη φιλοσοφία θέλω να πορεύεται και ο γιος μου. Του λέω και άλλα πολλά όπως το ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ότι κάθε ένας από εμάς είναι διαφορετικός, αλλά ότι όλοι είμαστε ίσοι. Ότι η ομορφιά των ανθρώπων κρύβεται στη διαφορετικότητά τους. Ότι είναι μοναδικός, ξεχωριστός, η ζωή μου όλη. Είναι όμως και κάτι που δεν του λέω. Ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία θα γίνει πιο δυνατός και ότι σε λίγο καιρό δεν θα τον νοιάζει πια…

 

 

4 Comment

  1. elpidatwoboysandhope says: Reply

    Αχ βρε Ελένη μου… κι εγω ποσο το φοβάμαι κάτι τετοιο.. Πραγματικά δεν ξερω κι εγω τι θα εκανα… Ισως να του μιλουσα… Να του εξηγουσα οτι δεν ειναι ανάγκη να ταιριαζουμε με ολους ή να παίζουμε με όλους ή να τους συμπαθουμε ή να ειμαστε φίλοι με όλους.. Οτι εκεινο το αγορι ειναι απλα συμμαθητης και τιποτα αλλο.. Οτι δεν ειναι φιλος.. Οτι δεν χρειαζεται να στεναχωριέται.. Οτι οι φιλοι ειναι αυτοι που μας φερονται ομορφα και θελουν την παρεα μας.. Οτι εχει αλλους φιλους και δεν πρεπει να στεναχωριέται.. Επισης πολυ καλη η ιδεα της ψυχολογου να κανετε παρεα με αλλους γονεις για να κανετε φιλιες.. Εχω να πω επίσης οτι -ως εκπαιδευτικός κι εγω- ο ρολος της δασκαλας ειναι εξισου σημαντκος και θα επρεπε να παρει θεση για να εξομαλυνει την κατάστηση κι οχι να ριχνει ευθυνες μονο ή να κρίνει.. Ελπίζω να βρειτε λύση και μην στεναχωριέται το παιδί… πολλα φιλια

  2. MARIA says: Reply

    αυτό το τσίμπημα…το νιώθω και εγώ όταν βλέπω ότι τον απορρίπτουν κάποια παιδάκια…. αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλο τον κόσμο βρε Ελένη μου (αναφέρομαι και στις δικές μας εμπειρίες) και είναι η πραγματικότητα. Η δυσκολία είναι να το εξηγήσεις σε ένα παιδάκι που η καρδούλα του είναι γεμάτη αγάπη και δοτικότητα Εμείς πρέπει να διατηρήσουμε την άποψη ότι αν κάποιος δεν θέλει να είναι φίλος μαζί του δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι το αντίθετο, δλδ εχθροί.

  3. Ελένη μου, καλησπέρα! Έχω καιρό να περάσω από το blogοσπιτάκι σου…σήμερα βρήκα αυτή την ανάρτηση στα email μου και με τράβηξε ο τίτλος της…”Δεν με έχει φίλο”! Θέλω να σου πω ότι το αντιμετωπίζεις πολύ σωστά και γλυκά…κάνεις αυτό που θα έκανε (σχεδόν) κάθε μία από ΄μας! Εγώ τουλάχιστον το ίδιο θα έκανα… Όπως είπε και η ψυχολόγος, μη στεναχωριέσαι για τους άλλους, εστίασε στο δικό σου παιδάκι, συμβούλευσε το – όπως κάνεις- και να είσαι σίγουρη ότι μόνο δυνατό θα βγει από παρόμοιες ιστορίες! Να τον χαίρεσαι τον μικρούλη σου!
    Υ.Σ: Κι εγώ λέω πολύ συχνά στο γιο μου, την ίδια φράση “μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν”, με εκφράζει πολύ! φιλάκια

  4. Eleni says: Reply

    Κορίτσια, ευχαριστώ για τα σχόλιά σας! Οι συμβουλές σας είναι σωστές. Απλά όταν το ζεις, εμπλέκεται και ο συναισθηματικός παράγοντας και νομίζω ότι εμείς οι μητέρες ό,τι συμβαίνει στα παιδιά μας το παίρνουμε προσωπικά! Πάντως, διατηρώ την αισιοδοξία μου και πιστεύω ότι θα γίνει πιο δυνατός, ώστε να μην τον επηρεάζουν τέτοια σκηνικά που γίνονται στο σχολείο! 🙂

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!