Δύο φορές

look-up-at-the-sky
look-up-at-the-sky
via

 

Διαβάζοντας αυτό το ιστολόγιο θα βρείτε αρκετές αναρτήσεις αφιερωμένες στη μητρότητα. Ή καλύτερα στο μεγαλείο της μητρότητας, στον πλούτο των συναισθημάτων που προσφέρει… Είναι που η γέννηση του πρώτου μου παιδιού μου έδωσε έμπνευση για να την καταγράψω αυτή τη μοναδική εμπειρία και να βγάλω προς τα έξω πώς αισθάνομαι. Δεν είμαι η μόνη, δεν κάνω κάτι ξεχωριστό. Όμως η δική μου εμπειρία ξέρω πώς είναι μοναδική και ξεχωριστή γιατί μεγαλώνω δύο ξεχωριστά παιδιά, δύο μοναδικούς ανθρώπους. Μου αρέσει να πιστεύω στη μοναδικότητα των ανθρώπων. Είναι αυτή που εξυψώνει και προσδίδει αξία στην ανθρώπινη φύση.

Γιατί εδώ σε αυτό το μικρό σπίτι στα Χανιά συμβαίνει κάτι μαγικό, εγώ, αυτό το κορίτσι που γεννήθηκε το 1982, έγινα μητέρα και μεγαλώνω δύο παιδιά. Γεννήθηκα το 1982; Ναι, όμως γεννήθηκα άλλη μια φορά το 2010 και το 2014. Γεννιέται μόνο μία φορά ο άνθρωπος; Δεν ξέρω. Κοιτάζω την πορεία της ζωής μου και πώς μεταμορφώθηκα μέσα από δύο ανθρώπους που έτυχε να κρυφτούν στο σώμα μου μέχρι να βρουν τη δύναμη να βγουν στο φως. Είναι μια πορεία που όταν τη ζεις δεν καταλαβαίνεις μέσα από την καθημερινή ρουτίνα τη θαυμαστή περιπέτεια που ζεις μέσα από αυτή.

Έχει κούραση; Πολλή. Ξεχνάς τον εαυτό σου και τις προτεραιότητες που έβαζες πριν.

Ελεύθερος χρόνος; Ελάχιστος.

Αγωνία και ανησυχία; Στον μέγιστο βαθμό. Η ζωή είναι αγώνας.

Κλάματα; Σχεδόν κάθε μέρα. Θέλω αυτό, θέλω εκείνο.

Όρια; Προσπαθείς να θέσεις συνεχώς.

Γέλιο; Άφθονο. Η παιδική φύση, η αγγελική μορφή τους, οι πηγαίες απορίες τους σε κάνουν να χαμογελάς και το γέλιο να αναβλύζει γάργαρο από τα βάθη της (κάποτε παιδικής) ψυχής σου.

Γεννήθηκα λοιπόν μία φορά και ξαναγεννήθηκα άλλες δύο. Ένιωσα συναισθήματα και αγάπη που δεν περίμενα ποτέ ότι θα ένιωθα για ανθρώπους άλλους πέρα από τη στενή οικογένειά μου που με μεγάλωσε: τους γονείς μου, τα αδέρφια μου. Μεταμορφώθηκα.

Τον άνθρωπο που με έκανε μητέρα, αυτόν που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν αναπάντεχα ένα χειμωνιάτικο Φεβρουάριο, δεν πίστευα ποτέ ότι θα τον αγαπούσα τόσο πολύ. Ενωθήκαμε και προέκυψε κάτι μαγικό, το θαύμα της ζωής. Τόσο εύθραυστο, τόσο πολύτιμο.

Χθες σταμάτησα λίγο από τις δουλειές του σπιτιού και κοίταξα τον καταγάλανο ουρανό. Σκέφτηκα πόσο εφήμερες είναι οι ανησυχίες μου, οι αγωνίες μου και πόσο πολύ σημασία έχει το τώρα και πόσο πολύτιμη είναι η στιγμή που φεύγει και χάνεται. Ένιωσα τόσο μικρή μέσα σε αυτή την πορεία της ζωής. Ο άνθρωπος όταν γίνεται γονιός ενώνεται ξανά με τη δύναμη της φύσης και με τα χέρια ενωμένα πια με άλλους ανθρώπους, και όχι μόνος, ξεκινά να χορεύει τον ξέφρενα τρελό χορό της ζωής.

Τα παιδιά αποτελούν το ελιξήριο της μοναξιάς. Όσο κι αν διαρκέσει αυτό το ελιξήριο, πριν ξεκινήσουν τη δική τους πορεία. Δεν γίνεται πάντα να τα έχουμε κοντά μας. Είμαστε η γέφυρα και όχι ο προορισμός. Έως ότου αυτά να κάνουν τον δικό τους κύκλο και να διασκεδάσουν με τον χορό της ζωής συνεχίζοντας την αέναη πορεία προς τα μπρος.

Γεννήθηκα ξανά δύο φορές.Έγινα μαμά.

Χρόνια πολλά μανούλες μεγάλες και μικρές!

 

1 Comment

  1. Ελένη μου…οπως τα λές. Δυο φορές ΞΑΝΑ..γεννηθηκαμε. Σε φιλώ!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!