Η ζωή αλλάζει

motherhood_1

motherhood_1

Έχω ένα μωρό

ένα μικρό μωρό

που πίνει γαλατάκι

από το βυζάκι

Κι έχω ένα αγοράκι

ένα μικρό αγοράκι

που πίνει γαλατάκι

από το ποτηράκι

Αν στήσετε αυτί έξω από την πόρτα μας θα με ακούσετε να τραγουδάω το παραπάνω αυτοσχέδιο τραγουδάκι για να πιουν το γάλα τους. Λείπω από τη μπλογκόσφαιρα γιατί απλά δεν προλαβαίνω. Αλλά ας εξηγηθώ.

Κανείς δεν σε προετοιμάζει για το πόσο δύσκολο θα είναι. Στις σκέψεις που κάνω τον τελευταίο καιρό στριφογυρίζει το απόφθεγμα ζωής “Αναπαραγόμαστε με άγνοια κινδύνου”. Άγνοια για το τι μας περιμένει, για το τι πρόκειται να επακολουθήσει, για το πόσο ριζικά αλλάζει η ζωή μας μετά από ένα παιδί, πόσο μάλλον μετά από δύο παιδιά. Φτάνουμε στο σημείο να επανεξετάσουμε τα πάντα, την κοσμοθεωρία μας, τις προτεραιότητές μας και φτου από την αρχή: πάνες, ουά και κολικοί, καρότσια πάνω κάτω στα πεζοδρόμια εκεί που νόμιζες ότι τα είχες ξεφορτωθεί, ένας άνθρωπος κυριολεκτικά κρεμασμένος από πάνω μας και ένας άλλος να αποζητά την προσοχή που έχασε. Αναγκαστικά κάνουμε ένα μεγάλο διάλειμμα από τη δουλειά, κι αν δεν μας παίρνει, δουλεύουμε όπως μπορούμε τσάτρα πάτρα μαζί με τα παιδιά. Το χειρότερο είναι ότι νυχτώνει νωρίς και πέφτει ψύχρα, έρχονται και οι ιώσεις ως κερασάκι στην τούρτα και το να βγούμε μια βόλτα μοιάζει με εξόρμηση που πρέπει να σχεδιάσουμε ίσως και μέρες πριν. Τώρα γράφω και παραπονιέμαι στην ουσία ενώ μέσα μου γνωρίζω καλά ότι η φάση αυτή δεν θα κρατήσει για πάντα. Ήδη η μικρή κοντεύει πέντε μηνών και σύντομα θα αρχίσει τις στερεές τροφές. Τότε σιγά σιγά δεν θα με χρειάζεται τόσο πολύ όσο τώρα και θα μπορώ να λείψω λίγο περισσότερο από κοντά της έτσι ώστε να αναλάβω πάλι τις συνηθισμένες μου ασχολίες.

Αυτό όμως που με έχει κυριολεκτικά σοκάρει είναι η έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Νομίζω ότι έχει σοκάρει τόσο εμένα, όσο και τον άντρα μου. Με τον Αλέξανδρο που είναι ήδη τεσσάρων χρόνων, είχαμε μπει σε ένα πρόγραμμα, είχε αρχίσει να ανεξαρτητοποιείται αισθητά, τον αφήναμε στην μητέρα μου όποτε χρειαζόταν και όντως τα πράγματα ήταν εύκολα. Τώρα με το δεύτερο παιδί, καταρχάς ο Αλέξανδρος έχει αλλάξει, γιατί πολύ απλά ζηλεύει. Και μου το έχει πει πολλάκις, όχι μόνο σε μένα,αλλά και στη γιαγιά του.

– Μα, εγώ ζηλεύω! Με αγαπάτε; Μαμά με αγαπάς; Μπαμπά, με αγαπάς; και τώρα τελευταία:

– Εμένα δεν με αγαπάει κανείς!

Όλο αυτά μας ρωτάει, κι εμείς προσπαθούμε να του εξηγήσουμε ότι μπορεί η μπέμπα να ήρθε στη ζωή μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σταματήσαμε να τον αγαπάμε. Ίσα, ίσα ότι τον αγαπάμε πιο πολύ γιατί είναι το πρώτο μας αστέρι και θα είναι για πάντα το μωρό μας. Όμως η αμφιβολία έχει ριζωθεί στην καρδιά του και θέλει συνέχεια να το ακούει και να τον καθησυχάζουμε. Είχε μάθει βλέπετε να είναι μοναχοπαίδι… Όταν τα έχω και τα δύο μαζί στο σπίτι, πρέπει να έχω μάτια και στην πλάτη. Μιλάμε για τρελή εγρήγορση.

Διάβαζα τις προάλλες για την ιδανική διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών. Κάποιοι μπορούν και τα κάνουν κοντά κοντά και είναι στην ουσία σαν να μεγαλώνουν δίδυμα. Τα παιδάκια μεγαλώνουν μαζί και έχουν πάντα παρέα. Έτσι ήμουν κι εγώ με την αδερφή μου. Όμως το τα κάνεις δύο παιδιά με πολύ κοντινή διαφορά ηλικίας δεν είναι πάντα εφικτό κι ούτε είναι συνταγή επιτυχίας. Κάθε ζευγάρι βλέπει και αποφασίζει μόνο του, ή τελικά η φύση αποφασίζει μόνη της καθώς οι εγκυμοσύνες -κακά τα ψέματα- δεν έρχονται με πρόγραμμα.

Όμως το περίεργο είναι ότι προς το παρόν τα καταφέρνω. Δεν το πίστευα στην αρχή, αλλά είναι μια δύναμη που δεν ξέρω πραγματικά που τη βρίσκω. Το μεγάλο στοίχημα βέβαια θα δοθεί όταν θα επιστρέψω πλήρως στη δουλειά γιατί το επάγγελμά μου είναι απαιτητικό, απαιτεί συγκέντρωση και προσοχή. Και από την άλλη πλευρά, τα παιδιά θέλουν την αμέριστη προσοχή της μαμάς τους. Είναι απίστευτο πόσο πολύ χρειάζονται τη μαμά τους αυτοί οι μικροί άνθρωποι. Από το να τους πει και να τους ξαναπεί τα πιο απλά “μη” και ¨φάε” και “μην πατάς ξυπόλητος” έως το “σ΄αγαπώ” και “είμαι εδώ για σένα” και “μη φοβάσαι τίποτα”.

Κάποιες στιγμές μένω ακίνητη, ατενίζοντας πίσω και μπροστά, ζυγίζοντας τη ζωή μου και τα θέλω μου. Ο στόχος μου έχει ξεκαθαρίσει, οι προσωπικές φιλοδοξίες έχουν αναβληθεί προς το παρόν και το όνειρο κινείται γύρω από τις ανάγκες δύο μικρών ανθρώπων. Νιώθω να με χρειάζονται και παίρνω δύναμη από αυτό. Η αλήθεια είναι ότι μεγαλώνουμε μαζί με κάποιους που μας χρειάζονται για να τους κάνουμε να μη μας χρειάζονται πια. Από τα οξύμωρα και τα ωραία της ζωής.

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους, με αγάπη και υγεία! Όλα τα άλλα φτιάχνουν! 🙂

motherhood_2

 

 

3 Comment

  1. Καταρχήν να σας ζήσει η μπέμπα! Και μετά καλή δύναμη και κουράγιο. Θα πάρει το χρόνο του, αλλά θα βρείτε πάλι νέες ισορροπίες.

  2. “Μεγαλώνουμε μαζί με κάποιους που μας χρειάζονται για να τους κάνουμε να μη μας χρειάζονται πια”. Είναι όντως οξύμωρο αλλά απόλυτα αληθινό! Οι κόρες μου έχουν 2μιση χρόνια διαφορά και αυτό βοήθησε αλλά συνταγές δεν υπάρχουν. Καθώς η μικρή σου θα μεγαλώνει και θα “κολλήσει” πάνω στον μεγάλο της αδερφό όλα θα αλλάξουν, θα δεις…προς το καλύτερο, προς το ομορφότερο, προς εικόνες που δεν θα τις πιστεύεις!
    Να τα χαίρεσαι τα μικρά σου!
    Σου έχω αφήσει και ένα μικρό βραβείο στο blog μου! Θα χαρώ πολύ να το παραλάβεις!

  3. Ελπίδα says: Reply

    Να σου ζήσουν! Να είναι πάντα γερά, δυνατά και χαρούμενα!
    Θα διαφωνήσω στο “Κανείς δεν σε προετοιμάζει για το πόσο δύσκολο θα είναι.” Θα έλεγα ότι από τη στιγμή που αποκτάς το πρώτο παιδί όλα σε προειδοποιούν για το πόσο δύσκολο είναι να έχεις 2 ή και περισσότερα παιδιά για το ορατό διάστημα της πρώτης 3ετίας, ειδικά αν οι γονείς είναι εργαζόμενοι και δεν υπάρχει και δίκτυο υποστήριξης (γιαγιάδες, παππούδες, γκουβερνάντες κτλ). Τώρα αν οι γονείς επιλέγουν να παραβλέψουν αυτές τις προειδοποιήσεις και να προχωρήσουν στην απόκτηση νέων παιδιών ή αντιθέτως αν θεωρούν ότι έχουν προσεγγίσει τα όρια των αντοχών τους και παραμένουν στο ένα, είναι θέμα καθαρά του ζευγαριού. Προφανώς και οι δύο επιλογές είναι εξίσου σεβαστές. Αλλά το “δεν ήξερα, δεν ρώτησα, δεν στοχάστηκα…” μου φαίνεται εντελώς απίθανο

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!