Η ιστορία θηλασμού του Αλέξανδρου

breastfeeding1

breastfeeding1

Ένα μικρό μωρό. Τόσο μικρό που μπορούσα να το πιάσω με το ένα χέρι και να το κάνω μπάνιο… 3 κιλά και 300 γραμμάρια πριν τρία χρόνια και τώρα κοντεύει τα 16 κιλά.

Έκανα καισαρική. Δεν επιρρίπτω σε κανέναν άλλο ευθύνες παρά στον εαυτό μου. Σε εκείνο τον εαυτό των 28 χρόνων που ένιωθε έξω από τα νερά του, που δεν ήξερε τι του συνέβαινε και δεν είχε το σθένος και την εμπειρία να αντιμετωπίσει τους πόνους. Να κάνει υπομονή και να παραμείνει στο σπίτι. Ναι, γιατί πήγα τελικά πολύ νωρίς στην κλινική.

Όμως έβγαλα ένα γερό μωρό. Ένα μωρό που στην αρχή δεν ήθελα να κρατήσω. Κλαίω όταν το σκέφτομαι. Μου το έδωσαν λίγο μετά που είχα ξυπνήσει από την ολική νάρκωση και ήμουν χάλια. Την πρώτη μέρα δεν τη θυμάμαι καλά. Θυμάμαι ότι μου έδιναν αραιωμένους ζελέδες με γεύση φράουλα και χαμομήλια. Από τη δεύτερη μέρα όμως, όταν ο κόσμος επανήλθε στα ίσια του, ένιωθα να μου λείπει τόσο το μωρό μου. Οι μαίες εκεί μου τον έβαλαν στο στήθος τη δεύτερη μέρα, αν θυμάμαι καλά. Του έδιναν ξένο γάλα στην αρχή. Δεν ξέρω πώς πέρασε τις πρώτες ώρες της ζωής του γιατί ήταν μακριά μου μαζί με τα άλλα νεογέννητα. Θυμάμαι όμως, λίγο πριν φύγω από την κλινική ένα βράδυ, ο Αλέξανδρος να κλαίει και η μαία που δεν μπορούσε να τον ησυχάσει να μου τον φέρνει στο δωμάτιο. Το παιδί είχε κάνει την επιλογή του, ήθελε εμένα και το γάλα μου και τον είδα να αποκοιμιέται στο στήθος μου.

“Εμένα θέλει…” σκέφτηκα και ένιωσα για πρώτη φορά κάποιος να με έχει τόσο μεγάλη ανάγκη που η όψη του κόσμου άλλαξε και όλα άρχισαν να στριφογυρίζουν γύρω από αυτόν το μικρό άνθρωπο.

Στην αρχή δεν ξέρω γιατί, είχα πιστέψει ότι δεν είχα γάλα επειδή θυμάμαι να μου είχαν πει ότι αργεί να κατέβει με την καισαρική… Μα εγώ έσταζα από τον 8ο μήνα…

Το παιδί μου το λέω survivor. Γιατί αυτός μου έδειξε το δρόμο. Ήταν αυτός που προτίμησε το στήθος μου και με ήθελε εκεί. Όταν ήταν είκοσι ημερών, επειδή είχα το ιστορικό ενός προλακτινώματος στο παρελθόν, αποφάσισα να κάνω μαγνητική για να δω αν είχε μεγαλώσει αυτό το μικροαδένωμα. Ο ενδοκρινολόγος μου έλεγε ότι υπήρχε περίπτωση να είχε μεγαλώσει με την εγκυμοσύνη. Μου έβαλαν σκιαγραφικό και μου είπαν να μη θηλάσω για δύο μέρες.

Το τι εφιάλτη περάσαμε τότε δεν λέγεται. Απότομη διακοπή του αποκλειστικού θηλασμού από τη στιγμή που είχε αρχίσει να εδραιώνεται; Ο μικρός να μη δέχεται με τίποτα το μπιμπερό με δικό μου αντλημένο γάλα. Να κλαίει συνέχεια και φυσικά να μη θέλει ούτε γάλα σε σκόνη. Να το κάνει εμετό. Ένα παχύρευστο εμετό, το στομάχι του δεν ήταν καλά. Το δικό μου γάλα ήταν τόσο ελαφρύ και εύπεπτο και το γάλα σε σκόνη να βρωμάει βαριά γαλατίλα… Φανταστείτε δηλαδή τι έκανε στο μωρό. Θυμάμαι να παίρνω τηλέφωνα γιατρούς και να τους ρωτάω αν κάνει να δώσω το γάλα μου στο μωρό. Ώσπου ένας γιατρός μου είπε ότι αυτή η εξέταση την οποία βιάστηκα να κάνω δεν χρειαζόταν να γίνει πρώτον τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν ήταν κάτι επείγον, και δεύτερον να δώσω γάλα στο μωρό. Με το γάλα μου το ξεπεράσαμε κι αυτό.

Ένιωθα πολύ περήφανη για τον θηλασμό. Ένιωθα ότι έκανα κάτι πολύ σπουδαίο. Ειδικά κάθε μήνα που πηγαίναμε στην παιδίατρο και ο Αλέξανδρος μεγάλωνε αποκλειστικά από το δικό μου γάλα…

Ο Αλέξανδρος σαν μωρό, μετά το μαιευτήριο όπου ήπιε από μπιμπερό, δεν ξαναήπιε ποτέ από μπουκάλι. Τον αηδίαζε νομίζω η γεύση του καουτσούκ και γι’ αυτό και δεν πήρε και ποτέ πιπίλα.

Η μητέρα μου με υποστήριξε πάρα πολύ. Όταν επέστρεψα στη δουλειά στους τρεις μήνες, μου τον έφερνε στο γραφείο και τον θήλαζα. Το παιδί πρέπει να είναι εκεί που είναι η μητέρα του. Είναι τόσο σημαντικό τους πρώτους μήνες της ζωής και μακάρι όλες οι εργαζόμενες να είχαν “διαλείμματα θηλασμού” στη δουλειά τους. Κάτι που πρέπει να καθιερωθεί νομίζω. Γιατί όπως είπα ο Αλέξανδρος αρνιόταν να πιει αντλημένο γάλα από το μπουκάλι. Το ήθελε στη φυσική του συσκευασία.

Χαίρομαι γιατί το μωρό μου με επέλεξε. Αυτός τα έκανε όλα πιο εύκολα για μένα. Και έμεινε εκεί στο στήθος μου για ένα ολόκληρο χρόνο. Δεν περίμενα να θηλάσω για ένα χρόνο. Ήθελα να φτάσω το εξάμηνο του αποκλειστικού θηλασμού και μετά να  χαλαρώσουμε. Όμως ο Αλέξανδρος είχε άλλα σχέδια. Δεν ήθελε με τίποτα άλλο γάλα, δεν ήθελε μπιμπερό… ευτυχώς είχε αρχίσει σε κάποια φάση και έτρωγε γιαούρτι.

Όταν φτάσαμε στο τέλος, μια βδομάδα πριν τα πρώτα του γενέθλια, αντί για στήθος του έδωσα γιαούρτι. Ναι, το παιδί μου απογαλακτίστηκε με το γιαούρτι. Ακόμα και τώρα δεν είναι μεγάλος φαν του αγελαδινού γάλακτος. Πρέπει να έχει πολλή όρεξη για να το πιει. Πίνει ευκολότερα το κατσικίσιο γάλα.

Ο Αλέξανδρος γενικά μου έμαθε να μη βιάζομαι. Όλα θέλουν το χρόνο τους. Ο θηλασμός και ο απογαλακτισμός, οι αρρώστιες και ο πυρετός, η προσαρμογή στον παιδικό και ο αποχωρισμός από τις πάνες. Όλα τα βήματα που κάναμε μαζί.

Τότε δεν ήξερα ότι και ο τοκετός θέλει το χρόνο του και ένα ήρεμο περιβάλλον. Τώρα με μια τομή ήδη στην κοιλιά και με καταρρακωμένο το ηθικό ένα πράγμα προσπαθώ να σκέφτομαι. Το νέο μωράκι μόνο να είναι γερό. Και να βγει το ίδιο survivor όπως ο Αλέξανδρος.

2 Comment

  1. Maria says: Reply

    Ελένη μου, καλησπέρα, νομίζω πως δεν σε κάνει λιγότερο μάνα το γεγονός ότι γέννησες με καισαρική! Τα πάντα στη ζωή μας έχουν να κάνουν με τις επιλογές μας και θα πρέπει να ζούμε καλά με αυτές! Η κάθε μανούλα έχει τη δική της ιστορία και είναι πάντα όμορφη… όσον αφορά στο θηλασμό, μπράβο σου, που προσπάθησες και που τα κατάφερες! Πρωτίστως στο παιδάκι σου έκανες καλό, στην ψυχοσύνθεσή σου και στον μεταξύ σας δεσμό που έγινε πιο ισχυρός! Τα παιδιά μας μας δείχνουν το σωστό δρόμο με τον τρόπο τους… Εγώ τους γιους μου τους γέννησα με φυσιολογικό τοκετό μεν, με προκλητούς πόνους δε, γιατί έτσι ένιωθα σιγουριά και ασφάλεια. Με φόβιζε η αβεβαιότητα του πότε θα σπάσουν τα νερά… Ειδικά στον δεύτερο που από την 35η εβδομάδα είχαν αρχίσει οι συσπάσεις, 4 φορές θυμάμαι, πήγαμε και γυρίσαμε πίσω από το μαιευτήριο, πολύ πλάκα! Το πάλεψα μέχρι την 38η εβδομάδα έτσι και μετά αποφάσισα να λυτρωθώ και να πάρω επιτέλους το μωράκι μου στην αγκαλιά μου! Όσον αφορά στο θηλασμό… στον πρώτο μου γιο μπόρεσα 2 μήνες να τον θηλάσω, έπαθα δυο φορές μαστίτιδα και λόγω φόβου, μου το πρότεινε κι ο γυναικολόγος μου, το έκοψα… στον δεύτερο γιο μου το πάλεψα περισσότερο, φθάσαμε τους 6,5 μήνες κι ας έπαθα πάλι 3 φορές μαστίτιδα, άντεξα όμως!!! Αυτά… Να είναι καλά τα παιδάκια μας να τα χαιρόμαστε! Με το καλό και το δεύτερο, να μην αγχώνεσαι όλα καλά θα πάνε.

  2. ΑΘΗΝΑ ΜΑΝΤΖΑΡΗ says: Reply

    Κοριτσια καλησπέρα.Δεν μπορω αλήθεια να καταλαβω την τρομοκρατία των τελευταίων ημερών με την καισαρική.Εγω και τα δύο μου τα παιδια τα έφερα στον κόσμο με καισαρικη απο μόνο δική μου επιλογη και αλλα 10 να εκανα παλι το ίδιο θα έκανα.Δεν μου έκαναν ολικη ναρκωση παρα μόνο επισκληρίδιο και αγκάλιασα τα κουκλάκια μου απο την πρώτη στιγμη.Πήγα στο μαιευτήριο μετα τις 38 εβδομάδες ντυμένη και φτιαγμένη αντιμετωπίζωντας το γεγονος σαν την μεγαλύτερη γιορτη της ζωης μου.Αλλωστε με την βοήθεια του Θεου είχα απο την αρχή 2 εξαιρετικές εγκυμοσύνες και δεν ήθελα ουτε μια στιγμη να αντιμετωπιστω σαν αρωστη αλλα ουτε κι εγω ένιωθα αρρωστη. Είμουνα μια εγκυος γυναίκα με απέραντη χαρα και ήθελα όλες τιςστιγμές να τις περάσω σαν ένα τεράστιο πάρτυ.Γιατι αγχος υπήρχε και ειδικά στο πρώτο παιδι, όποτε γελάμε για να το ξορκίσουμε.
    Οσον αφορα τον θηλασμό είναι ότι καλυτερο μπορουμε να τους δωσουμε.Εγω ήξερα απο την αρχη ότι λόγω κατατομης στήθους πιθανον να μην μπορουσα να θηλάσω.Τελικα του μεγαλου μου του έδωσα 2 μηνες γαλα από το δικό μου και του μικρού ενα μηνα μόνο.Με θηλαστρο όμως γιατι ήταν αδύνατον να με πιασουνε.Μακάρι να είχα περισσοτερο γάλα να τους έδινα αλλα όπως είπε και η Ελένη τα παιδια σε βάζουνε μόνα τους στον δρόμο.Δεχτήκανε εύκολα το μπιμπερό ίσως γιατι δεν υπηρχε και αλλη επιλογη όμως.Μονο όμως την σιλικονούχα θηλή.Εχω να σου πω Ελένη μου ότι τα παιδια είναι πάντα διαφορετικά μεταξυ τους.Κι εννοω τα δικά μας.Με το καλό να έρθει το 2ο μωρακι σου και πιθανόν να ξαφνιαστεις,ευχαριστα παντα,βλέποντας οτι έχει διαφορετικες συνήθειες!!!Θα σε πάει εκείνο στον δρόμο του!!!!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!