Η κουκουβάγια και η πέρδικα

Έχετε ακουστά το παραμύθι της κουκουβάγιας και της πέρδικας που η καθεμία νόμιζε το παιδί της ομορφότερο από όλα τ’ άλλα; Παρόλο που καμιά φορά γίνομαι κουκουβάγια, προσπαθώ να το ελέγχω για να αποφεύγω παρεξηγήσεις. Όμως κάποιοι άλλοι γονείς αποτυγχάνουν παταγωδώς να κρύψουν το άγχος τους να αποδείξουν ότι το παιδί τους εκτός από ομορφότερο είναι και προικισμένο με την ευφυΐα αστροφυσικού ή πυρηνικού επιστήμονα, με αποτέλεσμα να εξελίσσονται σκηνικά απείρου κάλλους στην παιδική χαρά.

 Γενικά η παιδική χαρά αποτελεί χώρο έλξης όχι μόνο μεγαλύτερων ή μικρότερων παιδιών αλλά και των γονέων ή άλλων συγγενών τους που τα προσέχουν. Είναι χώρος κοινωνικών επαφών και νέων γνωριμιών.  Τα παιδιά όντας ελεύθερα από κοινωνικούς περιορισμούς δεν διστάζουν να μιλάνε, να παίζουν και να κάνουν εύκολα παρέα μεταξύ τους. Οπότε αναγκαστικά κι οι γονείς μιλάνε μεταξύ τους.

“Πόσο είναι το δικό σας;” Πόσες φορές έχω μετανιώσει που το έχω ρωτήσει! Τα παιδιά κάτω των δύο ετών μπορεί να μοιάζουν είτε μικρότερα είτε μεγαλύτερα από την ηλικία τους. Αν πέσεις λοιπόν σε παιδάκι που μικροδείχνει σε σχέση με το δικό σου, ο γονέας κατσουφιάζει και εσύ νομίζεις ότι έκανες τη γκάφα του αιώνα.

Μετά από πολλά “κούνια μπέλα”, η συνομιλία συνήθως εξελίσσεται σε τεστ γνώσεων:

“Πες Γιωργάκη, δύο!” λέει ο πατέρας του Γιωργάκη. Ο Γιωργάκης, που είναι 20 μηνών, δεν βγάζει μιλιά και τον κοιτάζει με απορημένο βλέμμα. “Μα, σας ορκίζομαι πρώτα είπε δύο και μετά μπαμπά!” λέει ο αναστατωμένος πατέρας που το τέκνο του δεν υπάκουσε στις εντολές του.  Αναρωτιέμαι λοιπόν κι εγώ από μέσα μου, μήπως τελικά το παιδί ήθελε να μιλήσει ιταλικά και τους έλεγε Dio= Θεέ (δηλ. πότε επιτέλους θα με αφήσουν ήσυχο αυτές τις ενοχλητικές ερωτήσεις;). Μήπως τελικά πρόκειται περί μετεμψυχώσεως του Leonardo Da Vinci; Επειδή όμως μάλλον θα με περνούσε για τρελή χαμογέλασα και είπα “Δεν πειράζει, αφήστε τον, όποτε θέλει αυτός θα το πει.”

 Άλλο σκηνικό. Κάθεται δίπλα μας στην κούνια ο μικρός ας πούμε Κωστάκης, 14 μηνών. Με κοιτάζει, τον κοιτάζω. Η μάνα του απορεί με αυτό το συνταρακτικό γεγονός και σκέφτεται ότι το αστέρι της για να με κοιτάζει, μάλλον του κάνουν εντύπωση τα γυαλιά μου. “Κωστάκη, πες γυαλιά!”. Τίποτα ο Κωστάκης. “Του λέω να το πει, γιατί το ξέρει.” Εντάξει συμπαθεστάτη μου κυρία, το παιδί σας μπορεί να ξέρει να λέει και τον Εθνικό Ύμνο, τι με νοιάζει εμένα; Μήπως θέλετε να του δώσω κανένα βραβείο που μπορεί να πει “γυαλιά”; Αν έλεγε σκουληκομυρμηγκότρυπα, τότε μάλιστα.

 Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές προσπάθησα να κάνω τεστ γνώσεων στο δικό μου παιδί μπροστά σε τρίτους που αφορούσε δύσκολες ζωολογικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του στυλ: “Πώς κάνει το προβατάκι, αγάπη μου;” απέτυχα. Ο μικρός είτε δεν απάντησε είτε έλεγε άλλα αντ’ άλλων, στέλνοντας μου εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα “Δεν μας αφήνεις κι εσύ ρε μάνα, με τα προβατάκια σου, μπεεε και μπεεε, κάθε τρεις και λίγο;”.

 Εν ολίγοις, θέλω να πω ότι τα παιδιά δεν είναι πειραματόζωα, ούτε σκυλάκια που κάνουν κόλπα. “Δείτε τι καινούργιο κόλπο, έμαθε ο Μπούμπης μου! Μπούμπη κάνε κωλοτούμπα!” Αυτό μπορεί να πετυχαίνει με τα σκυλιά αλλά δεν πετυχαίνει με τους ανθρώπους. Το παιδί μας, όπως όλα τα παιδιά πρέπει να το αποδεχόμαστε όπως είναι, και να το αγαπάμε γι’ αυτό που είναι. Γιατί απλά είναι μοναδικό και η εξυπνάδα του δεν κρίνεται από το αν ξέρει πώς κάνει το σκυλάκι ή αν μπορεί να λύσει την εξίσωση Ε=mc2! Εντάξει, αν μπορεί να λύσει την παραπάνω εξίσωση προβληματιστείτε και ρωτήστε κάποιον ειδικό αλλά φαντάζομαι πιάσατε το νόημα.

3 Comment

  1. Απολαυστικό το κείμενο 🙂 Και τόσο, μα τόσο αληθινό…

    1. Belz says: Reply

      Φαντάζομαι για να το λες, θα το έχεις βιώσει κι εσύ ε; Ευχαριστώ!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!