Η μαμά του Αλαντίν

Aladdin
Aladdin
Αυτά τα μαγικά χαλιά είναι ασφαλή; Βρε, κατέβα κάτω!

840 και μία νύχτες μετράμε από τότε που γεννήθηκε ο μικρός μας. Τότε ξεκίνησε το δικό μας όμορφο παραμύθι… των ξάγρυπνων νυχτών και των κοιμισμένων ημερών (εντάξει έτσι ήταν στην αρχή – μετά συνήλθαμε όσο να πεις λιγουλάκι). Αυτό το γλυκό αγόρι λοιπόν, αποφάσισα να το ντύσω Αλαντίν για τις φετινές απόκριες. Το τραγικό λάθος που έκανα ήταν ότι δεν τον ρώτησα αν θέλει. Εμ, δεν ήξερες, δεν ρώταγες;

Παλιά πάντως, όλα ήταν αλλιώς. Τον έντυνα ό,τι ήθελα χωρίς να παραπονιέται. Τον έκανα ζάφτι. Του έβγαζα και του έβαζα τα ρούχα κι αυτός δεν μπορούσε να αντιδράσει ανασταλτικά. Ακόμα και φούστα μπαλέτου να του έβαζα δεν θα παραπονιόταν. Τώρα όμως βρισκόμαστε σε μάχη γιατί ο μικρός έχει δυνατή θέληση και δυναμικό (βλ. ζωηρό) χαρακτήρα.

Αν θέλετε να γυμνάσετε τρικέφαλους-δικέφαλους, ακούστε τη συμβουλή μου: προσπαθήστε να κάνετε ένα δίχρονο να βγάλει τα ρούχα του για να το κάνετε μπάνιο. Αν πάλι θέλετε να γυμνάσετε γλουτιαίους, προσπαθήστε να του βάλετε πάνα ενώ στριφογυρίζει στο κρεββάτι και δεν κάθεται σε μια πλευρά. Κι όλα αυτά χωρίς να ξοδεύετε χρήματα σε γυμναστήρια. Συμφέρει!

Τις προάλλες τον παρακολουθούσα πώς έπαιζε στο σαλόνι. Κώλο δεν είχε βάλει κάτω. Αν έκανα εγώ έτσι όπως κάνει αυτός θα είχα χάσει τα τέσσερα κιλάκια που θέλω να χάσω σε χρόνο ντε-τε!

Ο παρακάτω διάλογος μιλάει από μόνος του:

Εγώ: Θα ντυθείς, Αλαντίν;

Αλέξανδρος: Όχι, θα ντυθώ Μίκι Καπχάουζ.

Εγώ (από μέσα μου): Ξέχασε το μικρέ. Στολή Μίκι δεν βρήκαμε.

Εγώ (απ’ έξω μου): Χμμμ…Μα γιατί αγάπη μου, που σου πήραμε τόσο ωραία στολή και όλα τα παιδάκια θα είναι ντυμένα με τις στολές τους την Πέμπτη;

Αλέξανδρος (αποφεύγοντας τη συζήτηση): Πετάω! Πετάω!

“Ίδιος ο πατέρας του είναι!”, σκέφτομαι.

– Καλέ, σου μιλάω! (απόγνωση)

Πάντως, αν τελικά τον πίσω να ντυθεί και αποδεχτεί να ζήσει τη μαγεία του παραμυθιού του Αλαντίν, ελπίζω να μην το μετανιώσω που θα κάνει βόλτες με μαγικά χαλιά και θα τρέχει να δει την Τζασμίν την όμορφη (ο Θεός να την κάνει – εγώ ψηφίζω Ποκαχόντας δαγκωτό) πριγκίπισσα.

Έτσι είναι οι μάνες, σπρώχνουν τα παιδιά τους να ζήσουν το παραμύθι και μετά καρδιοχτυπούν.

Πάντως αν κατά τύχη βρει κανένα λυχνάρι, τον έχω δασκαλέψει να το φέρει στη μανούλα σαν καλό παιδί τρέχοντας, διότι αυτός είναι ικανός να φάει τις τρεις ευχές ζητώντας:

1. σοκολάτες

2. γλειφιτζούρια

3. λεωφορεία

Ε, δεν λέει!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!