Η ξαδέρφη

Η ξαδέρφη είναι μικρή και τριανταφυλένια, μικρήηηη και τριανταφυλένια. Επειδή λοιπόν είναι μικρότερη μου, δεν γίνεται να την αφήνω να παίρνει τα πράγματα μου. Μπορεί βέβαια να είναι μικρότερη μου αλλά μου έχει αστράψει κάμποσες μπάτσες. Δεν έχουμε καταλάβει αν το έκανε κατά λάθος ή επίτηδες. Για παν ενδεχόμενο της ανταπόδωσα μερικές.

Έχει ομορφα πράσινα ματάκια και όλο χαμογελά για να τη συμπαθούν όλοι. Εχω καταλάβει το σχέδιο της, αφού εγώ το έχω κάνει πάμπολλες φορές! Είναι οχτώ μήνες μικρότερη μου και όλοι ασχολούνται μαζί της. Θέλει συνέχεια να τραβά την προσοχή…μακριά από μένα. Ένα έχω να δηλώσω: τα κορίτσια όταν είναι μωρά είναι πολύ ….ροζ. Ευτυχώς που εγώ είμαι αγόρι και με ντύνουν όλο στα μπλε. Επίσης, τα κορίτσια δεν ενδιαφέρονται για αυτοκίνητα, φορτηγά και μπουλντόζες. Κρίμα δεν ξέρουν τι χάνουν. Τέλος, τα κορίτσια κάνουν συνέχεια γλυκουλιές…μπλιαχ.Η μαμά μου πιάνει συνέχεια την ξαδέρφη αγκαλιά οπότε είναι καθήκον μου να κλάψω, να πέσω από μια καρέκλα ή ακόμα να κάνω head banging στο πάτωμα για να τραβήξω την προσοχή της πίσω σε μένα. Δική μου μαμά είναι άρα πρέπει να ασχολείται μόνο με μένα.

Και δεν είναι μόνο η μαμά δική μου, είναι η γιαγιά και ο παππούς δικοί μου. Ολα είναι δικά μου κι αυτή έρχεται να μου τα πάρει. Οι μεγάλοι λένε ότι πρέπει να μοιράζεσαι. Εντάξει εγώ έχω καιρό μέχρι να μεγαλώσω. Μέχρι τότε όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!

Μπορεί να έφυγε η μικρή αλλά μου λείπει. Τώρα πρέπει να παίζω πάλι με τους μεγάλους, που δεν έχουν και πολύ πλάκα. Λίνα, πότε θα ξανάρθεις;

 

 

 

 

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!