Η Παριζιάνα

Τον Δεκέμβρη πήγαμε Παρίσι! Oh la la, c’ était magnifique! Όλα ήταν καταπληκτικά, εκτός από τον καιρό και το μετρό.

Ο μπέμπης ήταν 13 μηνών και φυσικά τον πήραμε μαζί. Δεν ξέραμε, δεν ρωτάγαμε; Αντίθετα το θεωρήσαμε μια πολύ καλή περιπέτεια και ξεκινήσαμε το ταξίδι!

Όταν έχεις ένα μωρό μαζί, είναι φυσικό οι προτεραιότητες να αλλάζουν. Βέβαια παρόλα αυτά καταφέραμε να επισκεφτούμε δύο μουσεία, το Λούβρο και το Ορσέ, χωρίς ο μικρός μου να δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τέχνη, προς μεγάλη μου απογοήτευση. Αντίθετα έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την ηχώ και τον άπλετο χώρο για τρέξιμο που υπήρχε ανάμεσα στους πίνακες και τα έργα τέχνης.

Επίσης μία από τις πολιτισμικές διαφορές που παρατήρησα ήταν ότι ενώ όλα τα Γαλλάκια ήταν ήσυχα και πολιτισμένα, το δικό μου ήταν έτοιμο να τα διαλύσει όλα. Φταίει άραγε το μεσογειακό ταμπεραμέντο ή ρίχνουν κάτι στο φαγητό τους;

 Το ιστορικό μετρό του Παρισιού μας έκανε μεγάλη εντύπωση. Βέβαια περάσαμε κι αρκετό χρόνο εκεί είτε χαμένοι, είτε προσπαθώντας να αποφασίσουμε πού θα πάμε, είτε αποκλεισμένοι λόγω της βροχής. Περάσαμε όμως ωραία και στο μετρό, ειδικά στο Les Halles που έχει και εμπορικό κέντρο. Το μόνο αρνητικό ήταν η έλλειψη πρόβλεψης για ειδικές ράμπες για καρότσια ή για ανελκυστήρες σε όλους τους σταθμούς. Εκεί έπεσε πολύ κουβάλημα.

 Να βλέπεις την Ελληνίδα μάνα να σηκώνει το καρότσι με τόση ευκολία λες και έκανε χρόνια άρση βαρών. Η βοήθεια βεβαίως του πατέρα υπήρξε ανεκτίμητη καθώς, όπως θα αποκαλύψω εδώ, δεν είμαι ο Σούπερμαν.

 Το Παρίσι μου έχει αφήσει γλυκές αναμνήσεις, παρόλο το κρύο, τη βροχή και τα κλάματα του μπέμπη. Σίγουρα θέλω να ξαναπάω, όμως άνοιξη αυτή τη φορά!

 

 

 

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!