Η πρώτη γιορτή

Alex-looking-out-the-window

Ο ένας παππούς του Αλέξανδρου είναι Σφακιανός και ο άλλος Ικαριώτης. Παθιασμένο και ζεστό αίμα κι από τις δυο πλευρές. Σήμερα ο Ικαριώτης παππούς έχει την τιμητική του. Γιορτάζει αυτός και ο εγγονός του.

Σαν “μοντέρνοι” γονείς λοιπόν, ακολουθήσαμε την παράδοση και δώσαμε το όνομα του πεθερού μου στον πρωτότοκο μας. Αν κάτι μας δένει με τα παλιά, είναι οι καλές συνήθειες στην προκειμένη περίπτωση. Με την ίδια λογική, ο άντρας μου κι εγώ κουβαλάμε τα ονόματα του παππού και της γιαγιάς μας. Θυμάμαι μικρή γέμιζα από περηφάνια όταν μου έλεγαν ότι μοιάζω στη γιαγιά μου. Αγαπούσα τις γιαγιάδες μου αν και έφυγαν νωρίς. 

Θεωρώ πολύ συγκινητική τη συνήθεια των Ελλήνων να ονοματοδοτούν τα παιδιά τους προς τιμήν των γονιών και των παππούδων τους. Ο συμβολισμός αυτής της πρακτικής, δηλ. του κλεισίματος ενός κύκλου και του ανοίγματος ενός ελπιδοφόρου άλλου, είναι πολύ σημαντικός. Συμβολίζει τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο.

Σίγουρα θα ξέρετε τι σημαίνει Αλέξανδρος. Αν δεν ξέρετε να σας πω. Σημαίνει αυτός “που απωθεί βίαια τους άνδρες(=εχθρούς)” άρα ο πολύ γενναίος και ισχυρός πολεμιστής. Εύχομαι ο γιος μου να γίνει μαχητής, όχι όμως στον πόλεμο. Να αγωνίζεται για το καλό, το δίκαιο και για τα ιδανικά του. Η ζωή θέλει αγώνα και μπορεί στη σύγχρονη εποχή να μην φοράμε σιδερένιες πανοπλίες όμως χρειαζόμαστε πανοπλίες όμορφων ιδεών.

Για τις ωραίες ιδέες λοιπόν του εύχομαι να μάχεται και να μεγαλώνει γερός και δυνατός.

Χρόνια σε όλους τους Αλέξανδρους και τις Αλεξάνδρες!

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!