Η πρώτη μου φορά

Κάθε πρώτη φορά είναι δύσκολη, και κάποιες φορές οδυνηρή. Εγώ είχα κυριευτεί από πανικό και τα πόδια μου έτρεμαν. Ο φόβος με είχε παραλύσει. Κι αν δεν πήγαιναν όλα όπως τα περίμενα; Κι αν γινόταν κάποιο ατύχημα;

Το μυαλό μου στροβιλιζόταν γύρω από αρνητικές σκέψεις, όμως ήξερα ότι ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω. Κάτι που δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Ήμουν αρκετά μεγάλη πια, κι έπρεπε να τολμήσω να κερδίσω κι αυτή την εμπειρία.

Μπήκα στο αυτοκίνητο, κι έκλεισα την πόρτα. “Ζώνη, κλειδιά, ταχύτητα, χειρόφρενο”, τα είχα κάνει όλα τόσες φορές πρόβα. Έβαλα μπρος και το πόδι μου έτρεμε στο γκάζι, στο φρένο, στον συμπλέκτη. Στο μυαλό μου πηγαινοερχόταν συνέχεια η σκέψη “Οδηγείς, οδηγείς, οδηγείς.” Όταν τελικά έφτασα στο πρώτο φανάρι, με έπιασε τρομερή αδημονία. Άρχισα να αλλάζω σταθμούς στο ραδιόφωνο, μήπως και ξεχαστώ ότι περιμένω, ότι σε λίγο πρέπει να ξεκινήσω και ότι πρέπει να διανύσω όλη αυτή την απόσταση (δέκα λεπτά δρόμος) ως το πατρικό μου σπίτι. Δεν ήμουν πολύ τυχερή, το φανάρι άναψε πριν προλάβω να συγχρονίσω κάποιο σταθμό, και μέχρι το επόμενο φανάρι άκουγα εκνευριστικά παράσιτα.

Ξανά φανάρια. Ο μετανάστης που την είχε στήσει εκεί περιμένοντας μήπως καθαρίσει κανένα τζάμι, μου έδειξε να πάω πιο μπροστά. Η αλήθεια είναι ότι είχα αφήσει κάποια απόσταση μεταξύ εμού και του φαναριού. Ποιος είπε ότι τα φανάρια δεν δαγκώνουν; Αγνόησα το περιπαιχτικό του χαμόγελο, και βάζω πάλι πρώτη. Το πόδι μου είχε κουραστεί να πατάει συνεχώς τον συμπλέκτη όμως “με τον καιρό”, σκέφτηκα, “θα το ξεπεράσω”. Το αυτοκίνητο, έκανε σαν να το έχει πιάσει λόξιγκας και κατά λάθος άνοιξαν οι υαλοκαθαριστήρες στη στροφή. Ένιωσα λίγη ντροπή που δεν ήξερα πώς να τους κλείσω, και συνέχισα ακάθεκτη την πορεία μου. “Τι κι αν δεν βρέχει; Έχει συννεφιά, τους άνοιξα προληπτικά” σκέφτηκα.

Σε λίγο φτάνω. Βγάζω φλας σαν κυρία και παρκάρω. “Πω πω! Τα κατάφερα!” σκέφτηκα. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Σκέφτομαι να αφήσω το αυτοκίνητο εκεί και να έρθω να το πάρω αύριο ή κάποια άλλη μέρα. Είπαμε, ένα πράγμα τη φορά.

Όλα αυτά, έγιναν πριν δύο βδομάδες. Σήμερα οδηγώ, χωρίς να τρέμω (πολύ). Κοίταξε το φόβο, λέει, κατάματα κι αυτός θα φοβηθεί και θα φύγει. Αν δεν τα έλεγε τόσο ωραία ο Καζαντζάκης, σίγουρα δεν θα τον είχαν αφορίσει. Κάθε φορά που οδηγώ, είναι μια νίκη απέναντι στο φόβο. Είναι κάτι που νόμιζα ότι δεν θα κατάφερνα ποτέ. Όμως τελικά αν δεν τολμήσεις, πώς μπορείς να ξέρεις τι σε περιμένει εκεί έξω; Άλλωστε η οδήγηση είναι σαν το σεξ, όσο περισσότερο κάνεις, τόσο περισσότερο σ’ αρέσει.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!