Η τελειότητα δεν μένει πια εδώ

workingmom

Κάποτε είχα ένα βρεφάκι που μπορούσα να το πιάνω με το ένα χέρι και να το κάνω μπάνιο. Κάποτε ο Αλέξανδρος ήταν τόσο μικρός που χωρούσε σ’ ένα τόσο δα φορμάκι. Ήταν εκείνη η εποχή των κόκκινων ματιών και των κουρασμένων χεριών από το συνεχές ξενύχτι του θηλασμού. Μακρινές εποχές… Ε, όχι δα και τόσο! Η ιστορία μας ξεκίνησε μόλις πριν δύο χρόνια.

Παρ’ όλ’ αυτά, ο χρόνος κύλησε γοργά σαν το νερό μεταμορφώνοντας το μωρό μου για πάντα. Έχει γίνει ένα ανθρωπάκι που περπατάει, μιλάει, τρέχει και κάθε μέρα τον καμαρώνω… “Η Παναγιά να το βλέπει!” θα ‘λεγε η μανούλα μου και πολλές άλλες μανούλες, που αποθέτουν τις ελπίδες τους στα θεία.  Η αφεντιά μου είναι μία απ’ αυτές τις μανούλες που η αδιατάρακτη μεθοδολογία των επιστημών δεν κατάφερε να την πείσει για την αβάσταχτη μοναξιά της ύπαρξης χωρίς Θεό.

Ξεφεύγω όμως σε περίεργα μονοπάτια και συνεχίζω να μονολογώ. Αυτό το μωράκι που μεταμορφώθηκε σε παιδάκι, αρχίζει κι έχει άλλες ανάγκες, επαναστατεί στις παλιές πετυχημένες συνταγές που μας είχαν βγάλει ασπροπρόσωπους και πάνω απ’ όλα επιδεικνύει δυνατή, πάρα πολύ δυνατή θέληση για να περάσει το δικό του. Αυτή είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζω που δεν έχει καμιά ποιητικότητα· αντίθετα αποτελεί μια πεζή καθημερινή πραγματικότητα. Όταν το μικρό μου αγόρι κυλιέται στα πατώματα σε δημόσιο χώρο και δεν μπορώ να τον κάνω καλά, προβληματίζομαι και αναζητώ λύσεις.

Προσωπικά, αισθάνομαι τύψεις. Αισθάνομαι τύψεις ότι δεν είμαι καλή μάνα. Γιατί όταν ο Αλέξανδρος θέλει να παίξω μαζί του εγώ θέλω να ξεκουραστώ, θέλω να κοιμηθώ, θέλω να ησυχάσω κάνοντας πράγματα που μου αρέσουν ή απλά κουβαλάω δουλειά στο σπίτι και δεν έχω χρόνο. Ξέρω ότι θα μου πείτε ότι είμαι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσε να έχει το δικό μου παιδί (ή ίσως και να μην μου το πείτε – κακίες δεν κρατώ), όμως η ουσία είναι ότι θέλω και πρέπει να προσπαθήσω να γίνω καλύτερη γι’ αυτόν.

Βλέπω πώς ο Βαγγέλης παίζει μαζί του. Πόσο καλός πατέρας είναι! Κάθεται και τον γυρίζει σβούρες, παίζει μπάλα μαζί του, παίζει με τα αυτοκινητάκια… Ενώ εγώ όταν γυρίζω είμαι κουρασμένη. Θέλω να φάω και να κοιμηθώ. Το σπίτι θέλει και τη φροντίδα του. Κουράζομαι και είμαι της φιλοσοφίας άντε να ξεμπερδεύουμε για να ξεκουραστούμε…

Όση μέρα μου μένει μαζί με τον Αλέξανδρο πρέπει και θέλω να περάσω δημιουργικό χρόνο μαζί του. Από τη μια θέλω να είμαι μαζί του κι από την άλλη θέλω να δημιουργήσω κάτι για μένα. Δύο δύσκολες ισορροπίες. Είμαι τριάντα χρονών, στην πιο δημιουργική φάση της ζωής μου. Τώρα ειδικά που ξεκίνησα το εγχείρημα του μεταφραστικού γραφείου, χρειάζεται να αφιερώσω πολύ χρόνο…

Ο επίλογος; Οικογένεια και εργαζόμενη μαμά. Μια όμορφη συνταγή με πολλά κιλά δάκρυα και πολύ ψήσιμο στο φούρνο των τύψεων.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!