Θα σε γυμνάσω!

bike slide

Τα Χανιά είναι υπέροχη πόλη. Όσοι την έχετε επισκεφτεί σίγουρα θα ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω.

Χθες αποφασίσαμε να κάνουμε βόλτα με τον μικρό κι αντί στο καρότσι να τον καθίσουμε στο ποδηλατάκι του. Θέλω να σημειώσω ότι ΔΕΝ πήραμε το καρότσι πράγμα που μας έγινε μάθημα και θα δείτε σε λίγο γιατί.

“Μα, θα κουραστείτε! Σας βλέπω να τον κουβαλάτε στα χέρια στο τέλος…” μας φώναξε φεύγοντας η γιαγιά του (και ταυτοχρόνως μάνα μου). Σ’ αυτό το σημείο θέλω να δηλώσω ότι αν οι μαμάδες έχουν μία φορά δίκιο, οι γιαγιάδες έχουν δύο και να τις ακούτε (όσο εκνευριστικό ενίοτε κι αν είναι αυτό).

Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στο παλιό λιμανάκι της Νέας Χώρας που ακόμη δεν έχει πολύ κόσμο αλλά βρίσκεται σε φάση προσμονής.

Στην ταβέρνα του Αχιλλέα κρεμόντουσαν όπως πάντα τα χταποδάκια.

octapus
Με ουζάκι ό,τι πρέπει!

Προχωρήσαμε κοιτάζοντας την άδεια αμμουδιά που το καλοκαίρι δεν βρίσκεις μέρος να βάλεις την πετσέτα σου.

walking on the beach
Χαλαρωτικοί περίπατοι…

 

Λίγα μέτρα πιο κάτω μας περίμενε μια όμορφη θέα.

Nea Chora
Λιμανάκι της Νέας Χώρας

 

Καθώς η νύχτα έπεφτε και άναβαν τα φώτα, το τοπίο γινόταν πολύ ρομαντικό. Ο Αλέξανδρος βέβαια δεν περνάει καθόλου ρομαντική φάση. Αντίθετα θα έλεγα ότι περνάει μια φάση υπερρεαλισμού. Αναρωτιέστε γιατί; Γιατί το παιδί μου ήθελε ντε και καλά να βουτήξει στη θάλασσα!

Nea Chora2
Νέα Χώρα, Χανιά

Αφού του εξηγήσαμε ότι δεν βουτάει, πάει και τελείωσε και του ασκήσαμε ένα ηχηρό βέτο, προχωρήσαμε λίγο ακόμα για να φτάσουμε στις καφετέριες πιο κάτω όπου το παιδί μου άρχισε να φωνάζει:

“Καρέκλα, καρέκλα!”

Επειδή δεν ήταν δυνατόν να καθίσουμε σε όλες τις καρέκλες που έβλεπε (είναι και πολλές οι καφετέριες στο λιμάνι) διαλέξαμε να καθίσουμε στο αγαπημένο μας  Άρωμα για να ξεκουραστούμε λιγάκι αλλά κι επειδή αν δεν έδινες του Αλέξανδρου καρέκλα εκείνη τη στιγμή που την ήθελε δεν ησύχαζε με τίποτα.

Κάποια στιγμή, ξεθεωμένος από την ποδηλατάδα και το παιχνίδι που είχε προηγηθεί κοιμήθηκε στην αγκαλιά του πατέρα του. Μην έχοντας το καρότσι μαζί τον πήραμε αγκαλιά, ο άντρας να κράτα το παιδί κι εγώ να σέρνω το ποδηλατάκι και περπατήσαμε μέχρι το σπίτι. Είμαι πλέον σίγουρη ότι όταν μιλούν για οικογενειακά βάρη, σίγουρα θα εννοούν και το κουβάλημα του παιδιού.

Us with the bike collage
Εικόνα 1: Γυμνάζοντας τον Αλέξανδρο
holding him in arms 2
Εικόνα 2: Ο Αλέξανδρος αναλαμβάνει να μου κάνει κοιλιακούς για το καλοκαίρι.

 

Κι έτσι τα  Χανιά αποχαιρετούν τον Μάρτη και περιμένουν ανυπόμονα ένα ζεστό Απρίλη με κόσμο, άρωμα αρμύρας και γιασεμιού.

Καλό υπόλοιπο Σ/Κ!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!