Ιστορία μιας γέννας (uncensored)

birth-01
birth-01
via

Όταν πρωτοξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο ήμουν πολύ τριαλαρί τριαλαρό… Μόνο αστείες, ανάλαφρες ιστορίες ήθελα να γράφω. Και κάπως έτσι έγραψα την ιστορία της γέννας του Αλέξανδρου. Τρία και κάτι χρόνια μετά, πιο ώριμη στη μπλογκόσφαιρα και περισσότερο συνειδητοποιημένη για το τι ακριβώς συνέβη, αποφάσισα να ξαναγράψω την ιστορία με περισσότερες λεπτομέρειες αυτή τη φορά.

Λίγες πληροφορίες για την άποψη μου για τις καισαρικές πριν τρία και κάτι χρόνια: Προσωπικά γεννήθηκα με καισαρική το 1982 επειδή ήμουν στο πλάι και τα δύο μου αδέρφια ακολούθησαν με καισαρική λόγω προηγηθείσας. Η μητέρα μου, δεν εξέφρασε ποτέ κανένα παράπονο για τον τρόπο που γέννησε. Μου είχε περάσει την ιδέα ότι η καισαρική είναι μια ασφαλής επέμβαση, αφού αυτή είχε ήδη κάνει τρεις, και ότι δεν έχω τίποτα να φοβάμαι. Ίσα ίσα την νόμιζα τότε και πιο ασφαλή μέθοδο. Πόσο λάθος έκανα…

Όμως ας ξεκινήσω την ιστορία μου. Την ημέρα πριν το τοκετό μου, είχα συσπάσεις ακανόνιστες και αρκετή βλέννα με λίγο αίμα. Οι συσπάσεις δεν είχαν καμία σχέση με αυτές που μου είχε περιγράψει η μαία στα μαθήματα του ανώδυνου τοκετού. Έρχονταν κάθε δύο λεπτά και δεν αυξάνονταν σε ένταση όσο περνούσε ο χρόνος. Πήγα το ίδιο βράδυ στο μαιευτήριο και η γνωμάτευση ήταν “δεν γεννάς”. Εγώ η αλήθεια είναι μην έχοντας νιώσει τέτοιο πόνο ξανά δεν ήξερα τι μου συνέβαινε. Εκείνο το βράδυ συνεχίστηκαν αυτού του είδους οι συσπάσεις και κατάφερα να κοιμηθώ λίγο.

Το πρωί όμως τις ξαναένιωσα και πήγα στην κλινική. Μου είπαν “Αφού πονούσες όλο το βράδυ θα γεννήσεις”. Χάρηκα που επιτέλους θα γεννούσα. Ήμουν 9 ημέρες πριν τη ΠΗΤ. Το μωρό ήταν ψηλά. Δεν είχε εμπεδωθεί. Μου το είχε πει ο γυναικολόγος μου εκείνη την εβδομάδα (όπου έγινε και η κολπική εξέταση) ότι “δεν είχα καλές προοπτικές για φυσιολογικό τοκετό, επειδή το παιδί ήταν ψηλά”. Όμως τώρα καταλαβαίνω γιατρέ μου, ότι στην 38 εβδομάδα πολλά μωρά δεν έχουν εμπεδωθεί. Στο μαιευτήριο, θυμάμαι οι κολπικές εξετάσεις γινόταν η μία πίσω από την άλλη. Πόσα διαφορετικά άτομα μου έβαλαν χέρι τότε… Ώσπου μια μαία μου έσπασε τα νερά κάνοντας μου κολπική εξέταση.

Ο γιατρός μου πρότεινε να βάλουμε τεχνητούς πόνους με ορό. Δέχτηκα χωρίς να ξέρω ότι σαμποτάρω έτσι την όλη διαδικασία. Ήταν οι χειρότεροι πόνοι που ένιωσα ποτέ μου. Έτρεμα. Κρύος ιδρώτας. Δεν μπορούσα να τους διαχειριστώ.

Μετά από κάμποση ώρα τεχνητών πόνων και αφού το παιδί δεν κατέβαινε με τίποτα, μου πρότεινε καισαρική. Μου είπε ότι θα γεννούσα δύσκολα, ότι θα έπαιρνε πολλή ώρα, ότι μπορεί να χρειαζόταν να βάλει ειδικά εργαλεία μέσα μου για να τραβήξει το μωρό. Δεν άντεξα την πίεση. Δεν ήμουν προετοιμασμένη ψυχολογικά. Περισσότερο αγχωμένη ήμουν. Πολύ άγχος για όλα αυτά τα πρωτόγνωρα που μου συνέβαιναν.

Δέχτηκα την καισαρική. “Γιατρέ, πάρτε το” είπα. Δεν άντεχα άλλο. Είχα αποθαρρυνθεί. Εγώ δεν πίστευα στον εαυτό μου, όμως δεν είχα και κανένα από το ιατρικό προσωπικό να πιστέψει σε μένα, να με ενθαρρύνει. Ο άντρας μου λέει ότι όταν πήρε το μωρό στα χέρια του, είχε πατικωμένο το κεφαλάκι του από τη μια μεριά. Εκεί που είχε κολλήσει μάλλον στο κόκκαλο της λεκάνης και ζοριζόταν; Μου είπε “καλά κάναμε.” Το βάρος του μωρού 3.300. Όλα αυτά έγιναν μετά από μια εγκυμοσύνη πολύ καλή, χωρίς κανένα πρόβλημα.

Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω τι πήγε στραβά. Χρειάστηκε να διαβάσω πολύ και να ενημερωθώ.

Το πρώτο λάθος είναι ότι πήγα πολύ νωρίς στο μαιευτήριο. Οι πόνοι μου ήταν προπαρασκευαστικοί και έπρεπε να τους αντέξω. Εγώ νόμιζα ότι γεννούσα από τη μια στιγμή στην άλλη, ότι θα πάθαινε κάτι το μωρό μου. Δεν ήξερα ότι αυτό είναι φυσιολογικό και πρέπει να τους υπομείνω. Δυστυχώς μετά στο μαιευτήριο δεν μου έδωσαν χρόνο. Υπήρχε μια βιασύνη απ’ όλους. Ίσως κι από μένα. Εγώ δεν είχα το σθένος, όμως δεν βρήκα και κανένα να μου εξηγήσει, να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι δεν πρέπει να αποφασίσω έτσι ελαφρά την καρδία την καισαρική. Αφού έκανα την καισαρική κατάλαβα, τι έχασα. Μια επίτοκος χρειάζεται συμπαράσταση και διαβεβαίωση από το γιατρό και τη μαία της, όχι να της επαναλαμβάνουν ότι “δεν μπορεί”.

Το δεύτερο λάθος ήταν οι παρεμβάσεις κατά τον τοκετό, οι οποίες δεν με βοήθησαν. Οι συνεχείς κολπικές εξετάσεις για τον έλεγχο της προόδου της διαστολής μου και το σπάσιμο των νερών κατά την κολπική εξέταση, τώρα πια έχω σιγουρευτεί ότι ήταν λάθος. Τώρα γνωρίζω ότι μια επίτοκος μπορεί να τις αρνηθεί. Τα νερά έπρεπε να σπάσουν όποτε ήθελαν αυτά. Γιατί να θέλουν και γιατρός και μαία να μου τα σπάσουν νωρίτερα; (Υποτίθεται για να βοηθήσουν το παιδί να εμπεδωθεί – πράγμα που δεν έγινε)

Τρίτον, η ωκυτοκίνη με διέλυσε. Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι αυτή πίεσε το μωρό και ανέστειλε τη φυσική διαδικασία του τοκετού. Το γεγονός ότι το μωρό ήταν ψηλά πάρα τις συσπάσεις που είχαν προηγηθεί υποδείκνυε ακριβώς αυτή την ανάγκη να μου δοθεί περισσότερος χρόνος. Κι αντ’ αυτού μου έβαλαν ωκυτοκίνη που τώρα ξέρω πόσο επικίνδυνη είναι.

Κορίτσια, εσείς που είστε να γεννήσετε τώρα για πρώτη φορά, ενημερωθείτε πολύ καλά γιατί κάποιες ενημερωνόμαστε κατόπιν εορτής με τα γνωστά αποτελέσματα.

Όμως τώρα πια πρέπει να μάθουμε όλες καλά, ότι “Μια φορά καισαρική, ΔΕΝ σημαίνει πάντα καισαρική.”

Κάτι στην επαρχία αλλάζει. Οργανώνουμε δυναμικά δράσεις. Από εμάς εξαρτάται. Ακόμα και αν στο τέλος δεν θα τα καταφέρουμε να γεννήσουμε φυσικά, θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε πραγματικά. Ότι μας δόθηκε η ευκαιρία που μας αξίζει.

1 Comment

  1. Cristina says: Reply

    Γέννησα το παιδί μου πριν 16 μήνες στην Αγγλία με φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο με μαίες στο δημόσιο νοσοκομείο. Πριν πάμε λάβαμε μαθήματα τοκετού. Το πρώτο πράγμα που μας είπαν ήταν να ΜΗΝ πάμε άμεσα στο νοσοκομείο μέχρι οι πόνοι να είναι τακτικοί και να δυναμώνουν. Να τους καλέσουμε πρώτα και να μας δώσουν οδηγίες. Ηταν σαφείς ότι στο νοσοκομείο η διαδικασίαεπιβραδύνεται. Η μαία με εξέτασε με το χέρι μόλις 2 φορές πριν γεννήσω. Ημουν μόνη με τον άντρα μου και χοροπηδούσα πάνω στη μπάλα Πιλάτες. Εν τέλει γέννησα φυσιολογικά 8 ώρες μετά την εισαγωγή (είχα πόνους 24 ώρες πριν μπω και διαστολή 4 όταν πήγα νοσοκομείο). Συμφωνώ και επαυξάνω με τα σχόλιά σου. Εδώ στη μάνα έχει αναγνωριστεί το δικαίωμα του σεβασμού στον τοκετό! Να σου ζήσει!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!