Ιστορία μιας πατημένης τσίχλας

Η μοίρα κάθε τσίχλας είναι να μασηθεί καλά ώστε να φύγουν όλα τα τεχνητά αρώματα και οι χρωστικές και μετά να πεταχτεί σε κάποιο πεζοδρόμιο ή σπανιότερα σε κάποιο κάδο απορριμάτων. Αν υπάρχει τελικά θεία δίκη η τσίχλα θα κολλήσει στο παπούτσι αυτού που την έφτυσε και θα τη κουβαλά για την υπόλοιπη μέρα μαζί του ως τιμωρία. Αν πάλι κάποια πατημένη τσίχλα σταθεί τυχερή, θα τη συναντήσει ο Βρετανός Ben Wilson για να την ανάγει σε έργο τέχνης ζωγραφίζοντας την.

Σύμφωνα με το BBC οι Λονδρέζοι έχουν πάθει αμόκ με τις πατημένες τσίχλες εν όψει της Ολυμπιάδας. Οι Βρετανοί θέλοντας να δείξουν ότι έχουν μια καθαρή και όμορφη πόλη αρχίζουν και ξοδεύουν μεγάλα ποσά όχι μόνο στο Λονδίνο αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως για παράδειγμα στο Newport που υπολογίζεται ότι ξοδεύονται περίπου £30.000 λίρες το χρόνο για των καθαρισμό των δρόμων από τις τσίχλες.

 Εγώ από την πλευρά μου, αν ήμουν ρομαντική θα έγραφα ένα ποίημα που θα το ονόμαζα “Ωδή στην πατημένη τσίχλα” γιατί πολύ με εμπνέει έτσι που είναι πατημένη. Όμως επειδή μάλλον δεν είμαι, θα γράψω απλά πόσο με ενοχλεί αισθητικά αυτό το σύγχρονο μωσαϊκό αστικών αποβλήτων στις πόλεις.

Υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις στον κόσμο αυτό, από τη μια άνθρωποι κάθε ηλικίας που φτύνουν τις τσίχλες τους με μανία πάνω στα πεζοδρόμια και από την άλλη οι καταστηματάρχες που με πολύ θέρμη και υπομονή προσπαθούν να σβήσουν τα σημάδια αυτών που πέρασαν. Ίσως το κράτος θα πρέπει να σκεφτεί ένα ειδικό επίδομα ξεκολλήματος τσίχλας από τα πεζοδρόμια προς τους καταστηματάρχες και τους πάσης φύσεως ενδιαφερόμενους. Τόσα και τόσα επιδόματα έδωσε και πήρε τον τελευταίο καιρό, δεν μπορεί να δώσει ένα ακόμα;

 Μου φαίνεται θα αναρωτιέμαι για πολύ καιρό ακόμα γιατί όλοι φτύνουν τις τσίχλες τους κάτω στο δρόμο! Άραγε πόσοι από αυτούς που το κάνουν, θα έφτυναν ποτέ την τσίχλα τους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι;

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!