Ιστορίες καθημερινής τρέλας

messy-house-cartoon-rron13l1
“Ω Θεέ μου μας λήστεψαν… Ω περίμενε! Μόλις θυμήθηκα. Έχουμε παιδιά.”

Ο Αλέξανδρος είναι το πιο γλυκό παιδί του κόσμου. Παρόλα αυτά με χρησιμοποιεί ως χαρτομάντιλο και τα έπιπλα του σπιτιού ως χαρτοπετσέτες. Έχουμε ένα μικρό προβληματάκι με αυτό το ζήτημα το οποίο ζητά επειγόντως λύση.

Σαν χθες το θυμάμαι (διότι χθες έγινε) όταν ο Αλέξανδρος με μπουκωμένη μύτη (από τότε που πήγε στο σταθμό έχει μονίμως μπούκωμα) προσπαθούσε να βρει κάπου να σκουπιστεί για να ανακουφιστεί. Να φυσάει τη μύτη του καλά ακόμα δεν ξέρει και κάνει επανάσταση όταν θέλουμε να του βάλουμε ορό ή Physiomer. Οπότε μένει με το μπούκωμα.  “Αλέξανδρέ μου έλα να σκουπίσουμε τη μυτούλα στο χαρτομάντιλο…μισό περίμενε!” Τον έχω πάρει αγκαλιά και ψάχνω με γρήγορες κινήσεις το χαρτομάντιλο αλλά μάταια! Αυτός έχει ήδη προλάβει να σκουπιστεί στο αγαπημένο του μέρος… τον ώμο μου. Η αλήθεια είναι ότι οι μαμάδες πρέπει να έχουν πολλές μπλούζες και πουλόβερ για ρεζέρβα διότι τα μωρά δεν ξέρεις πότε θα χτυπήσουν. Στην αρχή με γουλιές, μετά με ότι έφαγαν και βρίσκεται πασαλειμμένο γύρω από το στόμα τους και τέλος με μύξες.

Μετά ήταν η ώρα του φαγητού: μακαρόνια με κιμά. Έφαγε ως συνήθως το μισό πιάτο και μετά άρχισε να τα πετάει στο πάτωμα. Το έχω φιλοσοφήσει το ζήτημα με όρους φυσικής. Εγώ κι ο Αλέξανδρος αποτελούμε δύο αντίρροπες δυνάμεις που εξουδετερώνουν η μία την άλλη. Εγώ συμμαζεύω κι αυτός από πίσω μου ρίχνει ψίχουλα, πετάει παιχνίδια, σκίζει χαρτοπετσέτες μετατρέποντας το σπίτι μας σε εμπόλεμη ζώνη. Καλά το λένε ότι όταν καθαρίζεις ένα σπίτι με παιδιά είναι σαν να βουρτσίζεις τα δόντια σου τρώγοντας Oreo.

Μετά από λίγο είμαστε κι οι δύο ξαπλωμένοι στο κρεββάτι κι εγώ του λέω δύσκολες λέξεις (όπως με είχε συμβουλεύσει η νηπιαγωγός του) μπας και κοιμηθεί, όπως χαλαρώνω, ξεκουράζομαι, νυστάζω, κάνω γιόγκα, παγκοσμιοποίηση και σκουληκομυρμηγκότρυπα. Εντάξει τις τρεις τελευταίες δεν τις λέω, προσπαθώ να κάνω δουλειά μόνο με τις τρεις πρώτες. Τζίφος. Ο μικρός μου παραμένει ανύστακτος και δεν λέει να κοιμηθεί. Σκέφτομαι μπας και δεν χόρτασε το παιδί κι αρχίζω:

– Αλέξανδρε θες φαγητάκι;

– ΟΧΙ!

– Θες μηλαράκι;

– Όχι!

– Θες γιαουρτάκι;

– Όχι!

– Μήπως θες σοκολατίτσα; (κάνω την πονηρή ερώτηση μπας και τσιμπήσει.)

– Ντάξει!

Ωραίος είναι ο μικρός! Φαΐ δεν θέλει, φρούτο δεν θέλει αλλά όπου βρει γλυκό να πέσει με τα μούτρα. Τέλος πάντων, παν μέτρον άριστον που έλεγαν κι οι αρχαίοι. Δεν είμαι σαν τις υστερικές μαμάδες που δεν δίνουν καθόλου ζάχαρη στα παιδιά τους αλλά είπαμε! Όχι και να το παρακάνουμε! Τελικά του δίνω ένα γιαουρτάκι. Πρέπει εδώ να σας πω ότι ο Αλέξανδρος βιώνει μια τάση ανεξαρτητοποίησης αυτή την περίοδο.  Τι εφηβείες και κουραφέξαλα! Σαν τη βρεφική εφηβεία στην οποία το μωρό διεκδικεί τα δικαιώματα του δεν υπάρχει! Τώρα περνάει τη φάση που θέλει να τρώει μόνος του. Καλά τα καταφέρνει μπορώ να πω αλλά όταν έχουμε να κάνουμε με γιαούρτι ξυπνά ο αντάρτης μέσα του και θέλει να γιαουρτώσει τον εαυτό του, εμάς και όλα τα περίχωρα. Πρέπει να του εξηγήσω κάποια στιγμή ότι παλιά το γιαούρτωμα αποτελούσε αδίκημα και να του πω και δυο λογάκια για το νόμο 4000. Έτσι εχθές με το γιαούρτι τα πλήρωσε η καρέκλα την οποία αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ως τραπέζι σκουπίζοντας το γιαούρτι πάνω της. Το χειρότερο είναι ότι ήμουν σε απόσταση εκατοστού με μια πετσέτα ανά χείρας και του έλεγα “Μισό να σου βάλω αυτή την πετσετούλα…” Όμως πριν προλάβω να το πω αυτός είχε ήδη αφήσει το σημάδι του Ζορό. Ήττα…

Σήμερα πάντως έκανε κάτι περίεργο. Πήρε ένα βετέξ κι άρχισε να κάνει ότι καθαρίζει.

“Τι κάνεις εκεί παιδί μου;”, τον ρωτώ αλαφιασμένη.

“Καθαλίζω το πίτι μου!”, μου απαντά όλο περηφάνια και χαρά.

Λες να κατάλαβε ότι η μάνα του θα λαλήσει έτσι όπως πάει και λέει ας κάνω καμιά δουλειά;

Μπράβο αγόρι μου! Νοικοκύρης δεν μπορείτε να πείτε!

6 Comment

  1. Εχω πεθανει απο τα γελια!!!Και να φανταστεις οτι εχω διπλα μου εναν σωσια του!

    1. Belz says: Reply

      Κι εσείς τα ίδια περνάτε στο σπίτι Μαρία; Είναι πάντα ωραίο να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη που τα περνάς αυτά!

  2. Εμείς είμαστε 2-3 βήματα πίσω από τον Αλέξανδρο και μου δείχνεις το μέλλον!
    Καλό κουράγιο μάνα!

    1. Belz says: Reply

      Γεια σου Βέρα! Μας παιδεύουν αλλά τα λατρεύουμε! Έτσι είναι αυτά!

  3. The Playroom Blog says: Reply

    Χαχα τρομερες ιστοριες! Και οι δικές μου απο καθαριότητα δεν πανε πίσω…τσακώνονται για την σφουγγαριστρα και το σκούπακι swiffer! Οσο για τις μύτες που τρέχουν δεν θέλω να το σκέφτομαι τι μας περιμένει αυτόν τον χειμώνα και χωρίς καλοριφέρ στην πολυκατοικία!

  4. γεωργία says: Reply

    Καλησπέρα ελένη γέλασα πολύ με το ποστ και ταυτόχρονα αναρωτήθηκα αν είσαι έτοιμη για μια επίσκεψη της Λίνας τα Χριστούγεννα όπου τα δυο τους θα ενωθούν για ακόμη μεγαλύτερες ανακατωσούρες!Ετοιμάσου να δεις το σπίτι ανάποδα!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!