Κάτω οι πάνες, ζήτω τα βρακάκια!

child peeing slide

child peeing

Μανούλες και μανάδες, μεγάλες και μικρές, σας αποστέλλω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου!

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι από τη Δευτέρα 17/6/2013, το τέκνο μου αποποιήθηκε των πανών του και όλοι περιχαρείς φορούμε τώρα άσπρα, κόκκινα και κίτρινα βρακιά. Το χαρμόσυνο γεγονός έλαβε χώρα στην ηλικία των 2,5 ετών.

Γενικά λένε ότι υπάρχουν κάποιοι κανόνες για να βγάλεις τις πάνες:

– το παιδί να έχει κλείσει τα δύο,

– να είναι καλοκαίρι,

– να έχει σταματήσει να βρέχει την πάνα του πολύ,

– να μην αντέχεις άλλο να πληρώνεις κερατιάτικα στα πάμπερς, λίμπερο και μπεμπιλίνο,

– να μην αντέχεις άλλο να κατουριέται και να κάνει κακά πάνω του,

– να κοντεύει να πάει στρατό.

Θέλω να πω, ότι στη μέχρι τώρα ζωή μου έχω δώσει πολλές εξετάσεις και έχω αναλάβει κάποια δύσκολα έργα που στην αρχή μου φαινόντουσαν ακατόρθωτα. Εκπλήσσω κι εγώ τον εαυτό μου καθότι στην αρχή νόμιζα ότι δεν μπορούσα να γεννήσω και γέννησα (ναι, συνήθως στους εννέα μήνες γεννάς θες δεν θες), ότι δεν μπορούσα να θηλάσω και θήλασα, ότι δεν μπορούσα να αποθηλάσω και αποθήλασα κι εν τέλει νόμιζα ότι οι πάνες θα μας συντροφεύουν για πολύ καιρό ακόμα. Ναι, για τέτοια απαισιοδοξία μιλάμε.

Όμως ο καιρός ήταν γαρ εγγύς (γιατί και το κόψιμο των πανών ανήκει στα συμπαντικά μυστήρια τούτου του κόσμου) κι έτσι ο μικρός αποχαιρέτησε τη βιομηχανία των βρεφικών πανών που εδώ που τα λέμε είναι από τις πιο κερδοφόρες και κάνει χρυσές δουλειές με τα κακά των μωρών μας.

Θα μπορούσαμε να τις είχαμε βγάλει τις πάνες νωρίτερα; Ίσως γιατί η δική μας περιπέτεια με τις πάνες έχει ξεκινήσει από πέρυσι το καλοκαίρι.

Πέρυσι λοιπόν που ήταν ενάμιση χρονών, πήγα και του αγόρασα βρακάκια για να είμαι έτοιμη από τα Mothercare παρακαλώ, χρυσοπληρώνοντάς τα γιατί ο ποπός του παιδιού μου δεν μπορούσε να φοράει ό,τι κι ό,τι. Μετά άλλαξα γνώμη ένεκα η κρίσις και το Jumbo πάει σύννεφο.  Γενικά φρόντισα να είμαι φουλ έξτρα προετοιμασμένη με όλο τον εξοπλισμό και να έχω και τις απαραίτητες αλλαξιές. Πέρυσι λοιπόν δεν ήταν καθόλου μα καθόλου έτοιμος. Δεν μας έλεγε ότι ήθελε να κάνει πιπί ή κακά. Το κρατούσε μυστικό. Το παίρναμε πρέφα κατόπιν εορτής από το χαρακτηριστικό άρωμα. Είναι που το μητρικό ένστικτο μετά από κάποια στιγμή δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστο από τη μυρωδιά, όσο κι αν ο εγκέφαλος σου σου λέει ότι το παιδί σου μυρίζει λουλούδια.

Από αρκετά νωρίς του είχα αγοράσει και το παρακάτω βιβλίο “Οι πάνες δεν είναι για πάντα” για να το εμπεδώσει.

panes den einai gia pada

Μετά λοιπόν την αγορά δύο γιογιό, που ούτε να τα δει δεν ήθελε, εσωρούχων και βιβλίων έφυγε το φθινόπωρο και το μωρό μου συνέχιζε να διανύει την πρωτόγονη φάση. Μετά χειμώνας, κρύο, πού να βγάλεις τις πάνες!

Φέτος, μέσα σε μια αγχωτική επαγγελματική κατάσταση που βιώνω, περίμενα να μου δώσουν από τον παιδικό σταθμό το ΟΚ για να ξεκινήσουμε την προσπάθεια. Είχα συζητήσει με την ιδιοκτήτρια και μου είχε πει το καλοκαιράκι θα τις βγάλουμε σίγουρα. Ο Αλέξανδρος εν τω μεταξύ όμως πήγαινε τουαλέτα κανονικά μαζί με τα άλλα παιδάκια και δεν έβρεχε την πάνα του εδώ κι ένα μήνα ! Η δασκάλα του μου είπε ότι δεν ήθελε να μπλεχτεί στα οικογενειακά μας και περίμενε να της πω εγώ πότε είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε. Δηλαδή περιμέναμε η μία την άλλη! Εγώ δεν ήθελα να μπλεχτώ στη δουλειά της, αυτή δεν ήθελε να μπλεχτεί στη δική μου κι ευτυχώς που έκανε κάποιες ζεστές μέρες που είπα δεν πάει άλλο, ή ταν ή επί τας!  Πιστεύω ότι δεν το αποφάσιζα εύκολα νωρίτερα γιατί φοβόμουν τι μέλλει γενέσθαι. Διάβαζα και στο ίντερνετ πικραμένες ιστορίες και διένυα μια προσωπική φυγόπονη φάση.

Αυτό που μου έμαθε το παιδί μου μέσα από αυτήν την εμπειρία είναι ότι καλό είναι να προχωρούμε στο κόψιμο της πάνας σταδιακά. Καταρχάς, ο γιος μου ανήκει στα παιδιά που δεν θέλησαν με τίποτα να κάτσουν στο γιογιό (να πάρουν πιπίλα, να πιουν από μπιμπερό κτλ.). Οπότε του είχαμε αγοράσει ένα ειδικό καθισματάκι τουαλέτας από τα Lidl και επειδή ο Αλέξανδρος είναι πολύ μιμητικός τύπος, καθόταν ευκολότερα εκεί. Μάλλον θα σκεφτόταν αφού όλοι κάθονται εκεί, κάτι καλό θα είναι!

Η συμβουλή που μου είχε δώσει η ιδιοκτήτρια του παιδικού είναι να τον πηγαίνουμε όσο μπορούμε πιο συχνά στην τουαλέτα για να συνηθίζει. Έτσι στην αρχή τον καθίζαμε μόνο το πρωί, μετά και το βράδυ και τέλος και στα ενδιάμεσα. Οπότε έμαθε ο ποπός του να κάθεται στη λεκάνη και του έγινε βίωμα σιγά σιγά. Νομίζω ότι αυτό το είχαμε αρχίσει ήδη από τον Φεβρουάριο.

Την προηγούμενη βδομάδα κάναμε κάτι διαφορετικό, πάλι με σύσταση της ιδιοκτήτριας: μόλις γυρνούσε από τον παιδικό τον είχαμε στην αρχή λίγο γυμνό και μετά με βρακί. Εννοείται ότι του έφυγαν κάποιες φορές τα τσισάκια, αλλά νομίζω ότι νιώθοντας την υγρασία και μετά κι από τις δικές μας συνεχείς παροτρύνσεις να πηγαίνει συχνά στην τουαλέτα το κατάλαβε.

Τη Δευτέρα κοιμήθηκε με βρακί χωρίς πρόβλημα προς μεγάλη μας έκπληξη. Αν κάποιοι είχαν πρόβλημα, ήμασταν εμείς γιατί ξυπνούσαμε να δούμε μήπως μας κατούρησε το κρεββάτι, αλλά αυτός κύριος.

Έτσι σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος αποχαιρέτησε τις πάνες μια για πάντα.

Αυτός ήταν έτοιμος, εμείς απλά τον βοηθήσαμε και τον ενθαρρύναμε. Η νίκη είναι όλη δική του.

Η συμβουλή μου είναι να μην αγχώνεστε με το πότε το παιδί σας θα κόψει την πάνα. Είναι μια σταδιακή διαδικασία που θέλει χρόνο και δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, εκτός αν το παιδί είναι πραγματικά έτοιμο. Έχουμε τόσα άλλα πράγματα να μας αγχώνουν, οπότε μην αγχωνόμαστε και με αυτό. Να θυμάστε, τα παιδιά αποφασίζουν το πότε, απλά εμείς πρέπει να είμαστε δίπλα τους για να τα υποστηρίζουμε.

4 Comment

  1. Απολαυστική η ανάρτησή σου! Τελικά έχεις δίκιο αγχωνώμαστε και βιαζόμαστε, ενώ πρέπει να πηγαίνουμε με τους ρυθμούς τους… Συμπάσχω απόλυτα στο ότι εκπλήσσεις τον εαυτό σου, κι εγώ έτσι είμαι (τώρα διανύω τη φάση δεν θα αποθηλάσω ποτέ..)

    1. Eleni says: Reply

      Τελικά, όλα μας φαίνονται βουνό όταν τα ζούμε, και λοφάκι όταν τα έχουμε ξεπεράσει πια και τα έχουμε αφήσει πίσω μας! 🙂

  2. gorgw says: Reply

    Η τελευταία φράση είναι το κλειδί όχι μόνο για τις πάνες αλλά και για πολλά πολλά άλλα…πολλή χαρά το κόψιμο της πάνας, κονταροχτυπιέται με το proficiency 🙂

    1. Eleni says: Reply

      Τέλειος ο παραλληλισμός!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!