Και εργαζόμενη και μαμά

working-mum
working-mum
via

Είναι δύσκολο. Δεν θα πω ψέματα. Ξύπνημα πρωί, ο μικρός στον παιδικό, εμείς στη δουλειά και μετά επιστροφή το απόγευμα για να γεμίσουμε στην καλύτερη περίπτωση τις τρεις ώρες που απομένουν πριν κοιμηθεί με όλα τα σ’ αγαπώ, τα μη, το παιχνίδι, το είμαι εδώ για σένα.

Είναι δύσκολο να συνδυάσεις δουλειά και οικογένεια και αυτός είναι ο λόγος που η γενιά μου καθυστερεί να κάνει παιδιά. Αν έχεις δουλειά, δεν μπορείς να την αφήσεις για να μεγαλώσεις παιδιά και αν πάλι είσαι άνεργος δεν έχεις τα λεφτά για να συντηρήσεις μια οικογένεια. Έτσι πάνε αυτά. Οι αδικίες της ζωής.

Και εργαζόμενη και μαμά, λοιπόν. Με ένα παιδί τριών χρονών που το μεγαλώνει η δική μου μητέρα. Το μωρό μου μεγαλώνει και εγώ δεν προλαβαίνω να το καταλάβω. Ξαφνικά θα τον δω μεγάλο και θα σκέφτομαι και θα απορώ πώς πέρασαν τα χρόνια, πού πήγαν όλες αυτές οι στιγμές που ενώ θα έπρεπε να είμαι δίπλα του, βρισκόμουν για ατελείωτες ώρες στη δουλειά. Και τι έκανε τότε που με αποζητούσε και με ήθελε εκεί στο παιχνίδι μαζί του και εγώ κουβαλούσα δουλειά στο σπίτι…

Οι εικοσιτέσσερις ώρες δεν με φτάνουν. Το έχω πάρει απόφαση. Είναι πέρα από τις δυνατότητες μου να ξεχειλώσω τη μέρα για να χωρέσουν αυτά που πρέπει να κάνω. Είναι ψυχοφθόρο. Αναζητώ και επιζητώ χρόνο και ισορροπία.

“Θα πάτε στη δουλειά, μαμά; Δεν θέλω! Όχι πάλι!”

Μου λείπει. Θέλω να φτάσω σε ένα σημείο που να μπορώ να είμαι με το παιδί μου χωρίς να σκέφτομαι τη δουλειά. Κάποιες φορές απλά θέλω να μείνω σπίτι και να μεταμορφωθώ σε μια απλή νοικοκυρά. Να το συμμαζέψω, να το καθαρίσω και να τους φτιάξω ένα ωραίο φαγητό. Η μαμά μου όμως ήταν νοικοκυρά και το μετανιώνει κάθε μέρα, εδώ και τριάντα ένα χρόνια για εκείνη τη στιγμή που δέχτηκε να αφήσει τη δουλειά της όταν παντρεύτηκε.

Μετά θυμάμαι τις δύσκολες εποχές. Τότε που πραγματικά μπορούσα να είμαι μόνο νοικοκυρά γιατί δεν είχα δουλειά. Δεν μου άρεσε. Ήθελα να σπάσω τους τοίχους, να βγω έξω να δημιουργήσω, να κάνω πραγματικά κάτι με τη ζωή μου.

Όμως μέση λύση δεν υπάρχει;

Με όσες εργαζόμενες μαμάδες έχω συζητήσει μου έχουν απαντήσει απλά ένα πράγμα: “ποιοτικός χρόνος”. Ποιοτικός χρόνος θα πει να μην σκέφτεσαι τη δουλειά όταν είσαι μαζί με το παιδί σου. Να βρίσκεις χρόνο μέσα στην ημέρα ό,τι και να γίνεται, ακόμα και αν τα τηλέφωνα χτυπούν και οι διορίες σε πνίγουν να λες δεν με νοιάζει τίποτα. Τώρα τη δουλειά την έχω αφήσει πίσω μου και την έχω κλειδώσει στο ντουλάπι.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω, παρά μόνο βρείτε χρόνο για εσάς και τα παιδιά σας. Μεγαλώνουν πολύ γρήγορα… Άλλωστε αν μάθαμε κάτι από τους Μάγιας ήταν ότι ακόμα και αν δεν προλάβεις να τελειώσεις κάτι, δεν είναι και το τέλος του κόσμου!

mayas calendar

 

4 Comment

  1. Eρασμια says: Reply

    Υπεροχο! Νομιω οτι ενα 98% των μαμαδων ταυτιζονται μ αυτο το αρθρο!
    Ειναι παρα πολυ δυσκολο να εισαι μανουλα, και , ειτε εργαζεσαι και εξω, ειτε εργαζεσαι μεσα στο σπιτι (το να εισαι “μονο” μαμα ειναι η πιο σκληρη δουλεια του κοσμου!) ουτε η μερα σου φτανει, αλλα και οι τυψεις της μανας υπαρχουν ειτε δουλευει ειτε οχι.
    . Εγω ειμαι δασκαλα και μεγαλωνω 2 μικρακια, 2,5 και 4 χρονων αγορακια. Ο αντρας μου λειιπει ολη μερα στη δουλεια και βοηθεια δεν υπαρχει καμμια. Ο παιδικος ειναι η μονη λυση και αγχωνομαι μολις ακουσω το πρωτο βηχαλακι γιατι σε περιπτωση που αρρωστησουν δεν εχουμε που να τ αφησουμε…
    Καταλαβαινω απολυτα τη μαμα σου.Το να μη δουλευεις μπορει να σε ισοπεδωσει ψυχολογικα – Οταν ημουν σε αδεια ανατροφης περασα απο περιοδο καταθλιψης καθως εκανα ολη μερα δουλειες στο σπιτι, ξενυχτια με τα μικρακια, δεν εβγαινα καθολου απ το σπιτι παρα μονο για να ψωνισω τ απαραιτητα.. κι ενω υπερλατρευω τ αγορακια μου ευχομουν να μπορουσα μια φορα να ντυθω και να περιποιηθω και να μπορεσω να παω καπου οπου θα νιωθω σημαντικη.. περιμενα πως και πως να ξαναγυρισω στο σχολειο, και τωρα που ξαναγυρισα ο χρονος δεν μου φτανει, οπως λες, νιωθω ιτι χρειαζομαι να μου φυτρωσουν κι αλλα χερια σαν την Θεα Καλι και να βαλω στα ποδια μου ροδακια οπως στα καρτουν!! Ειναι αδυνατο ν ανταπεξελθεις σε ολα, και να εισαι και καλη σ αυτο,νιωθω οτι σε καποια πραγματα κανω πασαλλειματα, παραμελω πρωτα εμενα, μετα λιγο τη δουλεια, μετα λιγο το σπιτι, μετα λιγο τον αντρα μου μαλλον για να μη λειψει τιποτα στα παιδια!
    Και στο τελος της μερας ειμαι κουρελι. Μπορω κυριολεκτικα να κοιμηθω ορθια οταν ησυχασουν τα παιδια!!

    Τωρα σκεφτομαι παλι να παρω αδεια χωρις αποδοχες για να κατσω να φροντιζω τα μικρακια μου -αλλα ποιος μπορει να ζησει σε τετοιες εποχες με μονο εναν-αμφιβολο- μισθο?

    Παντως απο την εμπειρια μου και εργαζομενη και μη εργαζομενη μαμα θελω να πω οτι η μαμα που ειναι στο σπιτι κανει πιο σκληρη δουλεια απο την εργαζομενη. Οταν εχεις παιδια, η δουλεια εξω απο το σπιτι ειναι πιο ξεκουραστη απο αυτην μεσα στο σπιτι, κι αυτο ειναι κοινη ομολογια ολων των ειλικρινων μαμαδων.

  2. Maria says: Reply

    Γεια σου Ελένη,

    Πολύ όμορφα τα λες και έχεις απόλυτο δίκιο! Είναι πολύ δύσκολο να δουλεύεις και να έχεις οικογένεια, τρελαίνεσαι, όντως δε σου φτάνει το 24ωρο! Είμαι κι εγώ σύζυγος, μαμά δύο μικρών αγοριών, 3 χρονών και 6 μηνών και τον τελευταίο ενάμισι χρόνο δηλώνω οικιακά! Αναγκάστηκα να αφήσω τη δουλειά μου και να μείνω στο σπίτι με το παιδί (είχα τον ένα μου γιο τότε…) για πολλούς και διαφόρους λόγους! Όταν το έκανα, ήμουν πολύ χαρούμενη μιας και θα αφιέρωνα όλο μου το χρόνο, στην οικογένεια και την ανατροφή του παιδιού μου…Πλέον με δύο παιδιά στο σπίτι, με τις υποχρεώσεις, το τρέξιμο, την κούραση, πολλές φορές αναπολώ τον καιρό που εργαζόμουν! Αν με ρωτήσει κάποιος, δεν το έχω μετανιώσει που έμεινα σπίτι απλά μόλις μεγαλώσουν λίγο ακόμη τα παιδάκια μου, θα ήθελα μετά χαράς να εργαστώ ξανά! Με την οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα μας, τις καθημερινές απαιτήσεις ενός νοικοκυριού, τους λογαριασμούς που καταφθάνουν καθημερινά με το ταχυδρομείο, έχει γίνει επιτακτική ανάγκη να εργαζόμαστε…. τώρα το αν θα βρίσκουμε εργασία σε λίγο καιρό, αυτό δεν το γνωρίζω στα σίγουρα! Μπορώ να το μαντέψω όμως… όχι!
    Όσον αφορά στην τελευταία σου δήλωση, συμφωνώ και επαυξάνω!!! Φιλιά

  3. Zoe says: Reply

    σε αλλες χωρες που η part-time εργασια εχει αλλο νοημα από την Ελλάδα, οι μαμαδες εχουν επιλογές για λιγότερη εργασία, που αμοίβεται ικανοποιητικά και αφήνει αρκετό ελεύθερο χρόνο για την οικογένεια…και εκεί και τα επιδόματα οικογένειας είναι άλλα και οι παροχές σε παιδικούς σταθμούς και σχολεία είναι διαφορετικά. Εκεί δεν χρειάζονται καν μια γιαγιά στο σπίτι να κρατησει το παιδί…αλλα αυτα είναι εκεί και εμείς είμαστε εδώ….με τα 8ωρα φουλ και τις 2 ώρες στο αμάξι κάθε μέρα και τις 3 ώρες μόνο κουτσές να μείνουμε με το παιδί μας…και χωρίς γιαγιά σε αρκετές περιπτώσεις….

  4. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΤΟ ΚΟΡΗΤΣΙΜΑΣ[12 ΧΡΩΝΟΝ] ΔΕΝ ΜΕ ΕΧΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΗ.ΟΠΟΤΕ ΜΕΝΩ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΗ.ΕΚΕΙΝΗ ΣΧΟΛΕΙΟ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΟΙ ΩΡΕΣ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!