Καλώς ορίσατε στην πρώτη δημοτικού

dav

Το φωτεινό άστρο της ζωής μου, το αγόρι με το οποίο ήμασταν συνοδοιπόροι στο ίδιο σώμα για εννέα μήνες και τελικά γνώρισα, αγκάλιασα και αγάπησα πριν περίπου 6 χρόνια και ήταν τόσο μικρούλης, τόσο μωράκι… διέσχισε τη μεγάλη αυλή και πέρασε τις πόρτες εκείνου του μεγάλου, δυόροφου σχολείου που λέγεται δημοτικό. Και εγώ που στις μεγάλες στιγμές της ζωής μου σαστίζω, έμεινα συγκινημένη να τον κοιτώ να ανεβαίνει τα σκαλιά. Στον αγιασμό, ανάμεσα στα αφηνιασμένα παιδάκια που μύριζαν καλοκαίρι, ξυπόλητο παιχνίδι σε αμμουδιές και ξεγνοιασιά μέσα στο λιοπύρι, εμένα με είχαν πάρει τα ζουμιά. Γιατί για μένα αυτή η μέρα ήταν σημαντικό ορόσημο στη ζωή μας. Η συνειδητοποίηση μου ότι το αγόρι μεγαλώνει. Αλλά ταυτόχρονα και έναυσμα για σκέψεις και όνειρα γι’ αυτό το παιδί.

Το ταξίδι του στον κόσμο της μάθησης που ξεκινά πια με άλλους όρους στο μεγάλο σχολείο.
Η θετική μαθησιακή αυτοεικόνα που θέλω να αποκτήσει και που κανένας δεν θα μπορέσει να του τη στερήσει.
Η βαθιά παρότρυνση μου ότι μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί να το θέλει.
Το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής: ότι τίποτα δεν καταφέρνεις χωρίς προσπάθεια και σκληρή δουλειά.
Ότι δεν αρκεί η φυσική εξυπνάδα που ίσως, αν είσαι τυχερός, σου χάρισε απλόχερα η φύση και ούτε πρέπει να στηρίζεσαι μόνο σε αυτήν.
Ότι αν δεν προπονηθείς, αν δεν βάλεις πρόγραμμα και στόχους μένεις στάσιμος.
Η επίσημη πλέον ένταξή του στην πολύχρωμη μαθητική κοινότητα.
Οι γερές άμυνες που θέλω να χτίσει και που κανείς δεν θα μπορεί να του γκρεμίσει ή έστω να τις αμφισβητήσει.
Το μοίρασμα της δικής μου εμπειρίας.
Το χτίσιμο της δικής του αυτοπεποίθησης.
Οι φόβοι μου και η τάση μου να τον προστατεύω πάντα.
Η επιθυμία μου να γνωρίζει πόσο ξεχωριστός και μοναδικός άνθρωπος είναι και ότι δεν χρειάζεται να ανταγωνίζεται κανέναν.
Ο στόχος μου να θέλει να βελτιώνεται από αγάπη για τη μάθηση.
Η προοπτική της μαθησιακής ανεξαρτησίας με πάντα αναμμένη τη φυσική περιέργεια για τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά του για να εξερευνήσει.
Εγώ και το πρότυπο που θέλω να είμαι γι’ αυτόν.
Και μετά οι δικές μου μαθητικές μνήμες. Τα χρόνια μου στο σχολείο με τις πρώτες μου φιλίες και τα πρώτα χτυποκάρδια.
Ένα σχολείο που κάποτε γνώριζα, αλλά έχει αλλάξει πλέον και ανήκει στο παρελθόν.
Και όλα αυτά που ανοίγονται μπροστά του να ζήσει…

Οι γονείς σταθήκαμε λίγο μουδιασμένοι και συγκινημένοι, ακούγοντας τα λόγια του παπά στον αγιασμό και σιγοψιθυρίζοντας και μετά φύγαμε. Την επόμενη μέρα προσευχή και τα παιδιά με τις τσάντες τους ανέβηκαν τις σκάλες για να πάνε στις τάξεις τους. Ο διευθυντής δεν μας άφησε να ανέβουμε, τον κοιτούσαμε από μακριά να ανεβαίνει και εγώ σαστισμένη ξέχασα να του δώσω το παγούρι του. Την ίδια μέρα πήγαμε και του πήραμε τα σχολικά, την ίδια νύχτα για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια που τελείωσα το λύκειο, έντυσα ξανά βιβλία. Αυτή τη φορά τα βιβλία του δικού μου παιδιού.

Το βλέμμα μου και η προσοχή μου είναι πάνω του πιο πολύ από ποτέ. Ίσως γιατί μέσα μου συνειδητοποιώ πόσο σημαντική είναι αυτή η πρώτη τάξη, τα πρώτα του βήματα στο σχολείο. Νιώθω όπως τότε που τον κράτησα από τα χέρια και τον βοήθησα να κάνει τα πρώτα του βήματα. Μα, το θυμάμαι σαν χτες, σας λέω. Δεν έχει περάσει τόσος καιρός…

Και έπειτα είναι όλα αυτά τα νέα πράγματα που θα μάθουν. Ο ενθουσιασμός μου που θα διδαχθεί γραφή και ανάγνωση. Όλες οι νέες προοπτικές που ανοίγονται γι’ αυτόν στην κατανόηση του κόσμου. Η αγάπη που θέλω να του μεταδώσω για τη γλώσσα και η έγνοια μου να τη διδαχθεί σωστά, να την αγαπήσει. Γιατί η γλώσσα αποτελεί τον πρώτο πυλώνα της ανθρώπινης σκέψης. Η σκέψη μέσα από τη γλώσσα αρθρώνεται και τα όρια της γλώσσας μας είναι τα όρια της πραγματικότητάς μας.

Μπήκα στη μητρότητα κορίτσι. Δεν ήξερα ότι η ύπαρξη του άλλου σε σχέση με τη δική σου μπορεί να βαρύνει τόσο πολύ, να έχει τόσο μεγάλη σημασία. Δεν ήξερα πώς μπορεί να φουντώσει αυτό το συναίσθημα με τα χρόνια. Και αυτό το συναίσθημα που ζω τώρα με κάνει αδύναμη. Αδύναμη στο να ελέγξω την αγάπη που νιώθω γι’ αυτόν.

Στο τέλος κάθε κουραστικής μου μέρας σκέφτομαι: Του έδωσα αρκετή αγάπη; Ήμουν καλή μαμά γι’ αυτόν; Λες και η δική μου αγάπη δρα σαν φυλαχτό και μπορεί να τον προστατέψει από κάθε κακό. Ίσως και να μπορεί, γιατί η σκέψη μου είναι μαζί του.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!