Μέσα από το παιχνίδι μάθε μου

child-playing-with-bubbles

child-playing-with-bubbles

Ο γονιός έχει πολλές ευθύνες, όμως μία από τις μεγαλύτερες είναι το παιδί του λέει να παίξουν μαζί. Δεν ξέρω πώς να καταφέρνετε εσείς, όμως για μένα δεν είναι τόσο απλό…

– Μαμά, να παίξουμε; Ε, ε, να παίξουμε;

Κοιτάξτε, ναι, θέλω να παίζω μαζί του. Όμως μερικές φορές νιώθω ότι πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ήμουν παιδί. Φταίει η κούραση της ημέρας, φταίει ότι τα δικά μου παιχνίδια άλλαξαν μορφή, έγιναν κάποια πιο πολύπλοκα και άλλα πολύ πιο απλά. Πάντως το γιο μου τον καμαρώνω! Οι μέρες του είναι γεμάτες παιχνίδι από το πρωί που θα ξυπνήσει μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθεί. Τι πιο ωραίο για ένα παιδί…

– Να παίξουμε με τα αυτοκινητάκια; Να παίξουμε μπάλα; Να τρέξουμε;

Με προσκαλεί στο παιχνίδι του και με θέλει εκεί. Καταλαβαίνω από τα μάτια του ότι δεν με θέλει απλά για σύντροφο στο παιχνίδι. Πόσο πολύ πλάκα να έχουν αυτοί οι μεγάλοι πια;

Νιώθω σαν να μου λέει κρυφά:

“Μαμά, μέσα από το παιχνίδι μάθε μου πώς να μιλώ, πώς να αντιδρώ, πώς να συμπεριφέρομαι γιατί δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Μέσα από το παιχνίδι πες μου για τα χρώματα, τους αριθμούς, τα σχήματα, αυτά που ξέρεις για αυτόν τον κόσμο που για μένα είναι μεγάλος και άγνωστος. Έλα μαζί μου σε αυτό τον φανταστικό κόσμο και μάθε μου πώς να πλέκω ιστορίες και πώς να καλλιεργώ τη φαντασία μου! Αλήθεια, τι έπαιζες εσύ μικρή; Θυμάσαι; Για θυμήσου μαμά, πόσα χρόνια πάνε από τότε που ήσουν παιδί; Όχι, δεν μεγάλωσες ακόμα, γίνε για άλλη μια φορά παιδί μαζί μου!

Εγώ ήρθα για να γεμίσω τις μέρες σου και την αγκαλιά σου, αλλά ήρθα για να σου δείξω και τον κύκλο της ζωής. Ήρθα για να καταλάβεις τον κόσμο καλύτερα. Γι’ αυτό έλα, μην αργείς και μέσα από το παιχνίδι μάθε μου! Το ξέρεις ότι αν η μάθηση γίνει παιχνίδι, δεν θα βαρεθώ ποτέ να μαθαίνω. Θα αγαπήσω τη γνώση και θα το οφείλω σε εσένα. Κάνοντας τη μάθηση και την εξερεύνηση της γνώσης διασκεδαστική, μπλέκοντας λέξεις περίεργες και δύσκολες στα παιχνίδια μας όπως “καλοσύνη”, “τιμιότητα”, “γενναιοδωρία”, οι ήχοι των λέξεων αποκτούν νόημα και απεικονίζονται μέσα μου σαν ζωγραφιά. Τις συνδέω με εσένα και το παιχνίδι μας. Και όταν θα πάω στο σχολείο, ίσως αυτό που μου έμαθες να διασκεδάζω μαθαίνοντας να με κάνει να επιβιώσω και να μη χάσω τη δημιουργικότητα μου.

Κι όταν κρατούμε μαζί το μολύβι, προσπαθώντας να γράψουμε παυλίτσες και κουλουράκια που γίνονται αυτοκίνητα και φορτηγά στο τέλος, να ξέρεις ότι είσαι στο σωστό το δρόμο. Γιατί οι παυλίτσες και τα κουλουράκια αποκτούν ζωή και νόημα! Τι θέλουν να κάθονται σαν στρατιωτάκια το ένα δίπλα στο άλλο σε μια σελίδα; Άσε τα, να γίνουν φορτηγά, άσε τα να γίνουν λεωφορεία με πολλές πολλές ρόδες. Να αυτό το λεωφορείο είναι έτοιμο να φύγει σε λίγο!

Ανέβα μαμά, πάμε ταξίδι! Μη σκέφτεσαι συνέχεια δουλειές, η ζωή σου είμαι εγώ. Έλα και σου υπόσχομαι ότι μέσα από το παιχνίδι θα σου μάθω πολλά…Έλα, μαμά! Έλα…”

 

 

 

3 Comment

  1. Maria says: Reply

    Ελένη μου, καλησπέρα! Μόλις ξάπλωσα στο κρεββάτι μου μετά από μία δύσκολη μέρα, για να ασχοληθώ λίγο και με το blog μου! Πόσο δίκιο έχεις μ’αυτά που λες, συμφωνώ και επαυξάνω! Έτσι είναι τα μικρά παιδιά, ανέμελα, χωρίς προβλήματα, το μόνο τους πάθος είναι το παιχνίδι! Κι συνέχεια θέλουν να μας παρασύρουν κι εμάς του μεγάλους στον μαγικό του κόσμο! Κι ο δικός μου, ο μεγάλος από το πρωί που θα ξυπνήσει μέχρι το βράδυ τρέχει, τρέχει… ακούραστος βρε παιδί μου! Κι εγώ τις περισσότερες φορές που με φωνάζει να παίξουμε, δεν μπορώ, δεν έχω όρεξη από την κούραση, μαγειρεύω, καθαρίζω κτλ κτλ. Μετά έχω ενοχές ότι δεν του αφιερώνω όσο χρόνο πρέπει, τα βάζω με τον εαυτό μου, έπειτα προσπαθώ με άλλους τρόπους να τον ευχαριστήσω, το καλύτερό μου είναι να τον σκάω στα ρουφηχτά φιλιά, στις αγκαλιές και στα γαργαλητά!
    Καλή σου νύχτα!

  2. Flora says: Reply

    Αχ!

  3. Maria says: Reply

    ποσο στεναχωριεμαι όταν και ο δικός μου γιος με αναζητα και μου λέει “Μαμά Έλα” και πολλές φορές πρέπει να πω οχι (τα κλασσικά..δουλειά, κτλ.)..και νιωθω άθλια μάνα…ναι…

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!