Μεζόν ε μετακομισιόν

moving 2

moving

Το 2008 γνώρισα τον Βαγγέλη. Ως εργένης, έμενε σ’ ένα τριάρι που δεν το καθάριζε ποτέ. Το ότι δεν ήταν μεγάλος φαν του AZAX Ultra το κατάλαβα όταν ήταν να τον επισκεφτώ για πρώτη φορά σπίτι του και καθυστερούσε να με καλέσει.

“Μήπως δεν του αρέσω; Μήπως δεν με θέλει;” σκεφτόμουν.

Η απάντηση ήταν πολύ απλή. Αργούσε γιατί καθάριζε το σπίτι για να με υποδεχτεί! Ναι, για να μου κάνει καλή εντύπωση. Τι είχε καταφέρει να καθαρίσει ώσπου να τον επισκεφτώ; Το μικρό σαλονάκι του σπιτιού και το μπάνιο. Όταν λέω “καθαρίσει” το λέω όπως το εννοούν οι άντρες, έτσι; Όχι, όπως το εννοούμε εμείς οι γυναίκες, για να εξηγούμαστε.

Μετά ήρθε η συγκατοίκηση. Τείνω να πιστέψω ότι είδε ότι καθαρίζω καλά και είπε να με κρατήσει. Δεν ήξερε, δεν ρώταγε; Κι αφού μπήκα, κατάλαβε ότι ήρθα για να μείνω. Η σημαία του Ολυμπιακού κατέβηκε από το καθιστικό του και στη θέση της μπήκαν δύο ωραιότατα κάδρα με λουλουδάκια. Τα εργαλεία του που κείτονταν αραδιασμένα κάτω από το κρεββάτι πήραν δρόμο μαζί με τη σκόνη που τα συνόδευε και αποθηκεύτηκαν στο πατάρι. Οι κούτες του υπολογιστή ενός φίλου του (!) που είχαν κατασκηνώσει για μήνες στον διάδρομο του σπιτιού πήγαν στην ανακύκλωση. Η αλήθεια είναι ότι πέταξα πολλή σαβούρα. Το ωραίο είναι ότι αυτός με άφησε. Επειδή είδα λοιπόν ότι με αφήνει να κάνω ό,τι θέλω, μέχρι και σεμεδάκι πάνω στο ψυγείο έβαλα. Αμέ! Τι θα την έκανα τόση προίκα από σεμέν; Έπεπε κι εγώ να βρω έναν τρόπο να την αξιοποιήσω.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι όταν ένας άντρας σε αφήνει να εισβάλλεις στον προσωπικό του χώρο και κυρίως να τον αλλάξεις σύμφωνα με το δικό σου γούστο, λέει πολλά. Είναι παντρέψιμο υλικό, όπως λέει κι η κουμπάρα.

Σε αυτό το παλιό τριάρι λοιπόν, πετώντας μέσα από μια ξεχασμένη ανοιχτή μπαλκονόπορτα, προσγειώθηκε κρυφά ο πελαργός. Κοιτάζουμε και τι να δούμε; Ένα αγοράκι! Εντάξει, μην περιμένετε να σας γράψω και τι ακριβώς έγινε πριν προσγειωθεί ο πελαργός. Εγκυκλοπαιδικές γνώσεις δόξα τω Θεώ, όλοι έχετε. Κι επειδή το παιδί μεγάλωνε και ήθελε τον χώρο του, χαλάσαμε το γραφείο για να το κάνουμε παιδικό δωμάτιο. Κι αυτή ήταν η δεύτερη εισβολή σε ένα χώρο προσωπικό που πρόθυμα παραδόθηκε στα χέρια του μπεμπάκου για να γίνει δικός του.

Για να γράψω αλήθειες, αυτό το σπίτι ποτέ δεν το είχα συμπαθήσει πολύ. Κακώς βέβαια, αλλά αυτό το αντιλήφθηκα πολύ αργότερα. Ειδικά μετά τη γέννηση του Αλέξανδρου μου είχε γίνει ανυπόφορο!

“Να μετακομίσουμε. Δεν έχουμε χώρο για το μωρό. Όλα τα πράγματα μας είναι στη μέση. Είναι μικρό, μικρό, μικρό!”

Κι επειδή δεν υπάρχει τίποτε ισχυρότερο από τη γυναικεία γκρίνια, μετακομίσαμε αφήνοντας πίσω μας τον στενό διάδρομο που συνήθιζα να αλλάζω τον Αλέξανδρο, τη βρύση που τον έκανα το πρώτο του μπάνιο, το μπαλκόνι που ξενυχτήσαμε εκείνα τα ζεστά βράδια με παρέα και ο διαχειριστής μας φώναζε από τον τρίτο να κάνουμε ησυχία, την κρεβατοκάμαρα που στολίστηκα νύφη με μια άμαξα να με περιμένει από κάτω.

Μην νομίζετε όμως ότι πήγαμε πολύ μακριά… Μεταφερθήκαμε μόλις τρία τετράγωνα πιο πάνω. Εντάξει το σπίτι το αφήσαμε, την γειτονιά όμως όχι! Το δεύτερο μας σπίτι ήταν μεγαλύτερο, είχε πολλές ντουλάπες, ντουλαπίτσες και ντουλαπάκια και επιτέλους τα πράγματα μας χωρούσαν! Εγώ θαμπώθηκα από τις καινούργιες ντουλάπες και δεν έδωσα τη δέουσα σημασία στις παλιές μπαλκονόπορτες. Αυτό όμως αποδείχθηκε πολύ κακό γιατί το σπίτι ήταν κρύο το χειμώνα και ζεστό το καλοκαίρι. Δηλαδή, επικρατούσαν ιδανικές συνθήκες αν κατοικούσαμε στον Άρη. Άσε, που είχε βρει πάτημα η μάνα μου να μου επαναλαμβάνει την αξεπέραστη μητρική ατάκα “Σου το έλεγα εγώ να μην μετακομίσεις! Αλλά εσύ πούυυ!”.

Η σπιτονοικοκυρά μας έμενε δίπλα. Στην αρχή είχαμε πολύ καλές σχέσεις, ώσπου μετά από τον πρώτο χρόνο, το σπίτι άρχιζε να εμφανίζει μαυρίλα στο ταβάνι.

“Εσύ φταις γιατί δεν αερίζεις”, μου είπε με θράσσος.

“Εσείς φταίτε που δεν έχετε κάνει θερμομόνωση στην ταράτσα”, της απήντησα, στην αρχή ήρεμα, έπειτα πιο τσιριχτά, πάντα ως κιουρία.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τα κατάφερα να την πείσω ότι φταίει και δεν κατάφερε να με πείσει ότι φταίω. Φαύλος κύκλος. Μη σου τύχει!  Βέβαια, τον καθαρισμό των ταβανιών, εγώ τον πλήρωσα, αλλά ας πάει και το παλιάμπελο. Αυτή η μούχλα, μούχλιασε και τη σχέση μας. Όμως στο τέλος, στον αποχωρισμό στις σκάλες πριν φύγουμε δια πάντός από αυτό το σπίτι, συγκινηθήκαμε ως άλλες κυρίες Κουκουβίκου, φιληθήκαμε σταυρωτά, αγκαλιαστήκαμε και μόνο που δεν κλάψαμε.

Κι έτσι ήρθαμε στο καινούργιο μας σπίτι. Ένα σπιτάκι μικρό, αλλά γλυκούλι. Με άγραφους ακόμα τους τοίχους και με μια κουζινούλα που χθες έφτιαξα την πρώτη μου κολοκυθόπιτα.

Τα δύο σπιτάκια που αφήσαμε πίσω θα τα θυμάμαι με μια νότα νοσταλγίας όταν περνώ μπροστά τους. Το ξέρω γιατί με ξέρω. Πίσω από τους τοίχους τους μαγείρεψα για τους άντρες μου, τους αγκάλιασα και τους φίλησα για καληνύχτα. Υποδεχτήκα φίλους και έβγαλα τα καλά μου τραπεζομάντιλα και μαχαιροπίρουνα. Τα στόλισα στις γιορτές. Οι τοίχοι τους ψιθυρίζουν ένα κομμάτι και της δικής μας ζωής.

Πολλές φορές, εκεί που περπατώ στο δρόμο και βλέπω παλιά ερειπωμένα σπίτια, αισθάνομαι σίγουρη ότι τα σπίτια έχουν ψυχή. Την ψυχή των ανθρώπων που τα κατοικούν ή τα κατοίκησαν. Όταν οι άνθρωποί τους χαμογελούν, φαίνεται στα ανοιχτά παραθυρόφυλλα τους. Όταν οι άνθρωποι τους κλειδώνονται μέσα τους βουβά, τα κλειστά παραθυρόφυλλα προδίδουν τη στενοχώρια τους.

Οι άνθρωποι πονάνε τα σπίτια τους. Είναι αυτό το παράλογο δέσιμο που τείνουν να αποκτούν οι άνθρωποι με τα αντικείμενα, ξεχνώντας κάτι σημαντικό: οι άνθρωποι είναι αυτοί που φεύγουν και τα σπίτια είναι αυτά που μένουν. Το θέμα είναι τι θα αποφασίσεις να κάνεις… θα μείνεις με τους ανθρώπους ή με το σπίτι;

Γιατί κατά βάθος ξέρεις ότι πάντα θα λες σπίτι το μέρος που βρίσκεται η οικογένεια σου…

12 Comment

  1. Τι όμορφα που τα είπες βρε Λενιώ μου. Και εγώ που νόμιζα οτι σε παρέσυρε το καλοκαίρι και γι’αυτό σε χάσαμε. Καλορίζικο το σπιτάκι σας και εύχομαι κάποτε να αποκτήσετε ένα δικό σας για να μην αναγκάζεσαι να απαντάς σαν κιουρία

    Υ.Γ. Και εγώ που νόμιζα οτι μόνο οι στρατιωτικοί μετακομίζουν….

    Καλημέρες κορίτσι :)))))

    1. Eleni says: Reply

      Eυχαριστώ! Από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί! Όχι, όχι και οι μη στρατιωτικοί μετακομίζουν όπως φαίνεται! Συναγωνίζομαι την αδερφή μου που είναι στρατιωτικός!

  2. Αχ βρε Ελένη! Πάντα με μαγνητίζει ο τρόπος που γράφεις! Καλορίζικο το νέο σας σπίτι, να το χαρείτε και να είστε ευτυχισμένοι!
    Πρόσφατα μετακόμισα κι αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα της αλλαγής τα έζησα κι εγώ!
    Σε φιλώ! Καλημέρα!

    1. Eleni says: Reply

      Ευχαριστώ Αθήνα! Η αλήθεια είναι ότι κάθε μετακόμιση προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Πιστεύω ότι διαρκούν μέχρι να τακτοποιηθείς στο καινούργιο σπίτι και να το νιώσεις δικό σου…

  3. Βάσω Τ. says: Reply

    Μοιάζει πολύ με τη δική μου ιστορία (ποσοτικά, αλλά και…ποιοτικά!). Αγαπώ τα σπίτια που πέρασα, γιατί τα έκανα ομορφότερα (χμ!) και με κάνανε καλύτερη. η τέλεια σχέση! σωστά?

    1. Eleni says: Reply

      Σωστά! Εμείς οι γυναίκες μπαίνουμε στα σπίτια σαν σίφουνες κι όλο βρίσκουμε κάτι να αλλάξουμε, να επιδιορθώσουμε, να ομορφύνουμε! Σχέση πάθους έχουμε με τα σπίτια μας!

  4. marron says: Reply

    Πολύ ωραίες αναμνήσεις, και στο μέλλον που θα μεγαλώσουν τα βάσανα (γιατί θα μεγαλώσουν και τα παιδιά) εκείνα τα σπιτάκια θα θυμάσαι!!! Καλορίζικο το νέο σπίτι… Να περάσετε ένα όμορφο Αύγουστο!!! Φιλιά;)

    1. Eleni says: Reply

      Ευχαριστώ! Τον καιρό τον νιώθω ήδη να περνά πολύ γρήγορα… Καλό μήνα!

  5. Αχ αχ αχ! Πόσο το πονάω και εγώ το σπιτάκι που μέναμε, και πόση γκρίνια έκανα να φύγουμε, σε νοιώθω πως σε νοιώθω!

    1. Eleni says: Reply

      Τελικά, δεν είμαι η μόνη που έχω κάνει ήδη δύο μετακομίσεις! 🙂

  6. Καλορίζικο το νέο σπιτάκι! Να μοσχομυρίσει από μυρωδιές κολοκυθόπιτας και να γεμίσει γέλια και χαρές! Και έχεις δίκιο βέβαια.. εμείς είμαστε το σπίτι μας..

  7. Πολυ όμορφη ανάρτηση. Και γω όταν περνάω απο απο ερειπωμένα σπίτια σκέφτομαι τι ιστορίες έχουν ακούσει κ έχουν δει αυτοί οι τοίχοι. Επισης καθε σπίτι που αφήνω το κλαίω κ ας ακούγεται τρελό. Και η αλήθεια ειναι οτι έχω αλλάξει πολλα!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!