Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Προτεραιότητα

priority

Θυμάμαι ότι όταν ήμουν έγκυος χαιρόμουν να μου δίνουν προτεραιότητα.  Γενικά, θεωρώ ότι είναι πραγματικά δείγμα καλών τρόπων και πολιτισμού να αφήνεις μια έγκυο, έναν ηλικιωμένο, έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα ή τέλος πάντων κάποιον που στο ζητάει ευγενικά να περάσει, να καθίσει, να μπορέσει να φύγει πρώτος. Ειδικά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης απολάμβανα τα προνόμια της εγκύου, χωρίς να τα ζητάω. Ανακάλυψα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πολύ ευγενικοί ή πολύ αγενείς, πάντα ανάλογα τα μυαλά και το μορφωτικό επίπεδο που κουβαλούσε ο καθείς.

Από την εμπειρία μου σαν οδηγός ανακάλυψα, καθώς οι οδηγικές μου περιπέτειες συνεχίζονται, ότι η προτεραιότητα δεν είναι ποτέ μα ΠΟΤΕ δεδομένη.  Δεν έχει καμιά σημασία ότι βρίσκεται καταγεγραμμένη στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και υποτίθεται ότι την έχει αυτός που έρχεται από δεξιά (εκτός αν υπάρχει τροχονόμος, φανάρι ή άλλη σήμανση). Θυμάμαι μια φορά στο εξωτερικό, περπατούσα στο πεζοδρόμιο και ξαφνικά φτάνω σε διάβαση για να περάσω απέναντι χωρίς να υπάρχει κάποια σήμανση. Εκείνη τη στιγμή φτάνει ένα αυτοκίνητο. Περίμενα εγώ, περίμενε κι αυτός, περίμενα εγώ, περίμενε κι αυτός. Μου πήρε λίγη ώρα για να συνειδητοποιήσω ότι ο άνθρωπος περίμενε την αυτού μεγαλειότητα μου να περάσει. Πού να ‘ξερα! Στην Ελλάδα νόμιζα ότι τα αυτοκίνητα έχουν προτεραιότητα πάντα ή πάντα έτσι νομίζουν οι οδηγοί. Κι όμως σε διάβαση χωρίς σήμανση, προτεραιότητα έχουν οι πεζοί.

Γενικά στη ζωή υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: οι άνθρωποι των σπηλαίων κι αυτοί που έχουν εκπολιτιστεί. Αυτοί που βρίσκονται ακόμα σε πρωτόγονο στάδιο και κυκλοφορούν με αυτοκίνητο, θεωρούν ότι όλος ο δρόμος τους ανήκει, πετάγονται από στενάκια χωρίς να νοιαστούν και γενικά δεν δίνουν προτεραιότητα ούτε στη μάνα τους. Όμως δεν είναι σωστό να περιοριστώ μόνο στους βάρβαρους οδηγούς. Αυτοί οι οδηγοί δεν βρίσκονται πάντα πίσω από ένα τιμόνι. Καμιά φορά περπατάνε κι ως πεζοί. Ο Έλληνας είτε οδηγός είτε πεζός τρέφει μια τρομερή απέχθεια για τα φανάρια. Όταν στο νηπιαγωγείο μάθαινε για τον Σταμάτη, τον Γρηγόρη και τον Μελέτη δεν κατάφερε να τους συνδυάσει με τα ανάλογα χρώματα. Τείνω να πιστέψω ότι θεωρούν το φανάρι στύλο στολισμένο με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που αναβοσβήνουν χαρωπά περιμένοντας τον ερχομό του Αη-Βασίλη. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν είμαι τέλεια. Χθες ως πεζή κι ενώ βιαζόμουν πήγα να περάσω απέναντι με κόκκινο αλλά ένα αυτοκίνητο με έκοψε. Το σκέφτηκα καλύτερα. Δεν αξίζει. Μια ζωή την έχουμε, και υπάρχουν πάρα πολλοί ηλίθιοι τρόποι για να πεθάνει κανείς. Δεν χρειάζεται να πάει από αυτοκίνητο. Το παρακάτω βιντεάκι με το εξαίσιο τραγουδάκι επιβεβαιώνει την άποψη μου:

Στο σούπερ μάρκετ πάλι, το θέμα της προτεραιότητας προσφέρει πολύ γέλιο. Προχθές τελειώνοντας από τη δουλειά, έπρεπε να τρέξω στο σούπερ μάρκετ για να προλάβω να πάω σπίτι, να μαγειρέψω, να τακτοποιήσω και με άλλα λόγια να βγάλω τη στολή του Σούπερμαν πριν έρθει ο μικρός. Έλα όμως, που είχε πολύ κόσμο και μια ουρά που δεν χωρούσε μπροστά από τα ταμεία. Περίμενα, περίμενα… ώσπου βλέπω ένα επιτήδειο να κρατάει ένα γάλα, να έρχεται από αριστερά και να κάθεται να περιμένει δίπλα στην μπροστινή μου. Φούντωσα αλλά το κατάπια. Σκέφτηκα: “Εντάξει ένα γαλατάκι έχει ο άνθρωπος, εγώ έχω τόσα ψώνια, ας μην μιλήσω”. Φτάνει η σειρά του και τον βλέπω εκτός από το γαλατάκι να έχει κρυμμένη στα πόδια του μια σακούλα μήλα και να την ανεβάζει στη ζυγαριά. Σκέφτομαι: “Εντάξει μωρέ, έχει δύο πραγματάκια αντί για ένα. Ο ηλίθιος. Ας το καταπιώ κι αυτό”. Κάνει εκεί τις πλάκες του με την ταμία, μάλλον ήταν και γνωστοί, του χτυπάει τα πράγματα, δίνει τα χρήματα και μετά τη ρωτάει: “Πόσους πόντους έχω; Να μου κοιτάξεις και τους πόντους!”, δηλ. κι άλλη καθυστέρηση. Ε, εκεί ήταν που έφτασα στα όρια μου!

“Άντε κύριε, δεν φτάνει που πήρατε τη σειρά χωρίς να ρωτήσετε, θέλετε να μάθετε και τους πόντους! Αν μου είχατε ζητήσει προτεραιότητα θα σας την έδινα, αλλά όχι κι έτσι!”

Η αντίδραση του ήταν σε υψηλά ντεσιμπέλ και είχε το θράσος να μου πει ότι αυτή ήταν η σειρά του κι ότι περίμενε πριν από μένα, απλά κάπου στη μέση θυμήθηκε ότι είχε ξεχάσει να πάρει μήλα κι άφησε τη θέση του για λίγο! “Τι λες ρε μάγκα;”, ήθελα να του πω, “Δεν πάει έτσι όπως λες!”, αλλά κρατήθηκα αυτός έφυγε φωνασκώντας ηλιθίως και το περιστατικό έληξε.

Την επόμενη μέρα ξαναπάω σούπερ μάρκετ (σε άλλο αυτή τη φορά, που υποτίθεται ότι δεν έχει τόσο κόσμο) και πλησιάζοντας το ταμείο έρχεται μια κοπελίτσα κρατώντας ένα πακετάκι σερβιέτες. Της λέω πριν μιλήσει: “Φυσικά και να περάσετε”. Τελειώνει αυτή με τις σερβιέτες κι ακούω από πίσω μου: “Συγγνώμη έχω μόνο αυτό το γκαζάκι, να περάσω γιατί δουλεύω;” “Ναι, της λέω να περάσεις”. Συνεννοείται εκεί με την ταμία ότι τελικά θέλει τιμολόγιο γιατί θα πάρει κι άλλα γκαζάκια πιο μετά κι εν τέλει φεύγει. Πάω να σηκώσω το καλάθι μου, λέγοντας επιτέλους ήρθε η σειρά μου κι έρχεται μια τρίτη από πίσω κρατώντας αυτή τη φορά ένα σαπούνι. “Σας πειράζει να περάσω;”, λέει και περνάει. Εγώ απάντησα “Νννναι” αλλά με αμφιλεγόμενο τρόπο, που μπορούσε να θεωρηθεί και όχι. Στο τέλος η ταμίας δεν άντεξε και μου είπε: “Πες μου γρήγορα την κάρτα σου πριν προλάβει να έρθει κανείς άλλος!”

Προτεραιότητα, προτεραιότητα αλλά είπαμε!

Και ζήσαμε εμείς καλά κι η Προτεραιότητα καλύτερα.

1 Comment

  1. Όπως τα λες είναι! Ιστορίες με προτεραιότητες να σου πέφτουν τα μαλλιά! Δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι οι Έλληνες δεν έχουμε παιδεία πουθενά, κρίμα..

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!