Οδηγός επιβίωσης με δύο παιδιά (not)

boy and girl

boy and girl

Ας αρχίσουμε με το γεγονός ότι ο τίτλος είναι τελείως παραπλανητικός. Αν εσείς έχετε κάποιο οδηγό επιβίωσης να μου τον πείτε κι εμένα που είμαι τώρα στην αρχή. Εγώ αν γράψω κάποιον τέτοιο οδηγό θα είναι μετά από καμιά 20αριά χρόνια.

Αυτό το κείμενο απευθύνεται στα ζευγάρια που έχουν κάνει το πρώτο τους παιδάκι και το έχουν στα όπα όπα, το παρακολουθούν συνέχεια, το φωτογραφίζουν συνέχεια, ανεβάζουν συνέχεια αναρτήσεις στο Fb όπως: το μωρό μας είπε αγκού, το μωρό μας σήκωσε το τηλέφωνο μόνο του, το μωρό μας άλλαξε κανάλι μόνο του, το μωρό μας έκανε κακάκια μόνο του κτλ. και σκέφτονται να κάνουν το δεύτερο!

Αλήθεια, πόσο καταπληκτικά μας φαίνονται όλα αυτά που κάνει το πρώτο μας παιδί! Πιστέψτε με στο δεύτερο, δεν θα τα προσέχετε όλα αυτά. Ούτε θα κορδώνεστε με περηφάνια μπροστά στα τυριά, σε φάση το μωρό μου έδειξε το ζαμπόν!

Ούτε θα καταλάβετε πότε μεγάλωσε το δεύτερο. Να σας πω γιατί; Γιατί το πρώτο θα σας τραβάει παντού και πάντα όλη σας την προσοχή: να μην πέσει από κανένα μπαλκόνι όταν αλλάζετε το μωρό, να μην πατήσει το μωρό ενώ τρέχει πάνω κάτω και χοροπηδάει σαν τον Ταρζάν, να προσέχετε να μην σκορπάει τα λέγκο του στο πάτωμα και τα καταπιεί το μωρό σαν καραμελίτσες ή να μη δοκιμάσει το μωρό τα κακά του ενώ εσείς μαζεύετε τα λέγκο (μπλιαχ) και άλλα πολλά…

Τα πρώτα παιδιά είναι σίφουνες και ανεμοστρόβιλοι που στο διάβα τους το σπίτι αλλάζει όψη και γίνεται ένα βομβαρδισμένο τοπίο. Πριν κάποιες μέρες μας κάλεσαν κάτι φίλοι στο καινούργιο τους σπίτι. Τα είχαν αγοράσει όλα καινούργια, έπιπλα, συσκευές κτλ. Εγώ μπαίνοντας ξέρετε τι πρόσεξα; Το καθαρό πάτωμα. Μετά σκέφτηκα δυνατά: «Τι καθαρό σπίτι!». Ούτε καλορίζικο είπα στους ανθρώπους, ούτε τίποτα. Απλά χάζευα το πάτωμα σαν να μην είχα ξαναδεί τέτοιο ωραίο πράγμα στο χωριό μου.

Πάντως, τώρα που μιλάμε και τα λέμε όλα, νομίζω ότι τα δεύτερα παιδιά βγαίνουν πιο ήσυχα. Είναι επειδή κάθονται και χαζεύουν τα μεγαλύτερα με μάτια ορθάνοιχτα και θαυμασμό μεγάλο; Δεν ξέρω. Το μεγάλο αδερφάκι μεταμορφώνεται σε ήρωα στα μάτια τους, αυτός που θέλουν να μιμηθούν πάση θυσία. Και τον μιμούνται. Ξεσηκώνουν τα πάντα. Καλές και κακές συμπεριφορές. Είναι πιο ήσυχα, γιατί τα μεγάλα είναι καλλιτέχνες, τέλος. Προσφέρουν one man show. Δίνουν παράσταση κανονικά και τα μικρά κάθονται και τα κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό. Καλό αυτό από τη μία γιατί μπορείς να κάνεις και καμιά δουλειά στο ενδιάμεσο των ακροβατικών.

Εμείς σαν οικογένεια προσφέρουμε πολύ ωραίο σόου γενικά, είτε είναι όταν βγαίνουμε για βόλτα και η μικρή κλαίει στο καρότσι, ενώ εγώ προσπαθώ να συγκρατήσω τον Αλέξανδρο να μη χαθεί από τα μάτια μου και βρεθεί σε άλλο τετράγωνο –ή ακόμα χειρότερα, μην περάσει και τον αρπάξει κανείς (ο αιώνιος φόβος της μάνας)–, ενώ εγώ καθησυχάζω τη μπέμπα. Δίνουμε πολύ ωραία παράσταση τις (σπάνιες φορές πια) που πάμε για καφέ σε καφετέριες. Ξέρετε εκείνα τα μέρη που πάνε οι άνθρωποι πριν κάνουν παιδιά, που δεν έχουν παιδότοπους και καλές κυρίες να τα φυλάνε ενώ οι γονείς πίνουν αμέριμνοι τον καφέ τους. Τα μέρη εκείνα που παλιά έπινες απλά ήσυχα και ωραία έναν καφέ χωρίς να χρειάζεται να κυνηγάς ένα νήπιο πάνω κάτω! Εγώ έχω μια ελπίδα που κάθε φορά αποδεικνύεται φρούδα και φλούδα. Ότι θα πιω ήσυχα ένα καφέ. ΧΑΧΑΧΑΧΑ. Γελάσαμε.

Πάντως είμαστε καταδικασμένοι. Και όταν βγήκαμε μόνοι μας πριν λίγο καιρό χωρίς παιδιά, χαλαρώσαμε δεν μπορώ να πω, αλλά πάλι τα παιδιά σκεφτόμασταν. Κλαίνε, δεν κλαίνε; Μας ζητάνε, δεν μας ζητάνε; Έφαγαν, κοιμήθηκαν; Τι στο καλό έκαναν;

Βέβαια για τους άλλους που πάνε κάπου, για παράδειγμα για καφέ χωρίς παιδιά και μας κοιτάνε, είμαστε πολύ γλυκούλιδες και πολύ γραφικοί. Χαζεύουν τα όμορφα παιδιά μας και γελάνε με τις χαριτομενιές που λένε δυνατά. Είναι μέχρι ο σερβιτόρος να φέρει ποτήρια, καφέδες και τα συναφή. Μετά προσπαθούμε να τα συγκρατήσουμε να μην ρίξουν τίποτα στο πάτωμα και εκτός από παγωτά και καφέδες, πληρώνουμε ποτήρια, φλυτζάνια και πιατάκια. Μετά επικρατεί πάλι ησυχία μέχρι να φάνε ό,τι τους έχουμε παραγγείλει. Το κακό είναι ότι ξέρουν να καταβροχθίζουν με ταχύτητα, ειδικά αν πρόκειται για γλυκό, και μετά πρέπει πάλι να τα κυνηγάμε. Απεχθάνομαι το γεγονός τα παιδάκια να τρέχουν γύρω γύρω από τις καρέκλες των άλλων ανθρώπων. Όσο το απεχθάνομαι εγώ, τόσο φαίνεται να αρέσει στα παιδάκια.

Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι το πόσο γρήγορα μαθαίνεις να πίνεις ένα φραπέ. Ποιος μίλησε για «φραπεδιά» που εμπεριέχει την έννοια του πίνω με τις ώρες ένα καφέ; Του στυλ: «Κάτσε να φτιάξω μια φραπεδιά και θα την απολαύσω, δικέ μου!». Κούνια, που σε κούναγε, δικέ μου. Τη φραπεδιά θα μάθεις να την πίνεις σαν χυμούλι, ή σαν σφηνάκι καλύτερα. Μονοκοπανιά και μονορούφι. Τσίτα τα νεύρα μετά για να συνεχίσεις μέχρι να κοιμηθούν. Θέλεις δυνάμεις είναι η αλήθεια για να συνεχίσεις, γιατί ενώ οι μεγάλοι χρειάζονται καφέδες για να μπορέσουν να συναγωνιστούν την αέναη ξεκούραστη ελατηριακή δύναμη των παιδιών, τα παιδιά –μάντεψε!– δεν χρειάζονται! Είμαι πεπεισμένη ότι γεννιούνται με αποθέματα καφεΐνης που διαρκούν περίπου μέχρι την εφηβεία τους. Μετά είναι που τα πιάνει η νύστα. Έλα τώρα, που δεν θυμάσαι!

Τέλος πάντων, μην παραπονιέστε συνέχεια! Ξέρετε ότι οι στιγμές φεύγουν γρήγορα κτλ. κτλ. ότι θα μεγαλώσουν και δεν θα το καταλάβετε κτλ. κτλ. Απλά μέχρι τότε οπλιστείτε με γερή δόση υπομονής, καφεΐνης, ζαχαρίνης και σοκολατίνης (κάνει καλό γενικά η σοκολάτα και μην ακούσω το αντίθετο!).

Εγώ τα αγαπώ. Ένα έχω να τους πω με βλέμμα με σιρόπι και κανέλα: ξεζουμίστε με, αντέχω! Όλα για πάρτη σας! Θα είμαι εδώ για εσάς…

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!