Πασχαλινά

bunnies

Παλιά το Πάσχα θυμάμαι είχε άλλη χάρη. Τα σχολεία έκλειναν για δύο βδομάδες και αυτό σήμαινε φουλ παιχνίδι και άραγμα! Οι μέρες τότε κυλούσαν πολύ αργά, όχι όπως σήμερα που οι 24 ώρες δεν με φτάνουν. Το μόνο αρνητικό το Πάσχα ήταν ότι τελείωνε και μετά άρχιζαν πάλι τα σχολεία με διαγωνίσματα και επαναληπτικά τεστ.

Κι επειδή δεν είχαμε σχολείο όλα ήταν ωραία. Σήμερα, μόνο η Βουλή κλείνει όπως τα σχολεία. Γιατί κι οι άλλες δουλειές να μην είναι το ίδιο; Αδικίες της ζωής.

Κατά τα άλλα, ποτέ δεν κατάφερα να νηστέψω όπως έπρεπε. Πάντα έκλεβα λίγο. Λίγο κουλουράκια, λίγο σοκολατένια αυγουλάκια… Σιγά την αμαρτία! Αυτή η νηστεία ακόμα και σήμερα μου φαίνεται πολύ καταναγκαστική. Ξέρετε ότι στο Θιβέτ όταν νηστεύουν απαγορεύεται να καταπιούν το σάλιο τους; Αναρωτιέμαι τι στο καλό το κάνουν; Το φτύνουν; Γι’ αυτό να κάνετε το σταυρό σας, που είμαστε χριστιανοί! Υπάρχουν και χειρότερα!

“Πάσχα στο χωριό” θα μπορούσε να είναι το θέμα του σκέφτομαι και γράφω για σήμερα. Θα σας πω λοιπόν λίγα λογάκια για τα έθιμα από ένα χωριό τσι Κρήτης

 Τη Μεγάλη Παρασκευή όλα τα κορίτσια του χωριού στόλιζαν τον Επιτάφιο. Τα αγόρια έπαιζαν μπάλα. Κόβαμε κι εμείς λουλούδια από τις γλάστρες της γιαγιάς και τα πηγαίναμε. Σήμερα νομίζω τον στολίζει ο Παπάς γιατί όλο και λιγότεροι νέοι και παιδιά μένουν πια εκεί (δυστυχώς).

 Το Μεγάλο Σάββατο η μητέρα μου έφτιαχνε πάρα πολλά καλιτσούνια (και τώρα φτιάχνει, αλλά όχι σαν να πρέπει να ταΐσει ένα λόχο) που τα πηγαίναμε στο φούρνο να τα ψήσει και φυσικά είχα προλάβει να φάω καμιά δεκαριά ζεστά ζεστά πριν την Ανάσταση.

 Τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν πολλή δουλειά το απόγευμα εκείνης της μέρας. Έκαναν το κάψιμο του Ιούδα να μοιάζει σωστή ιεροτελεστία. Μάζευαν ότι παλιόπραγμα και σκουπίδι έβρισκαν μπροστά από την εκκλησία και τα άναβαν με το Χριστός Ανέστη. Θυμάμαι μια φορά είχαν ανάψει τόσο δυνατή φωτιά που φύσηξε κι άρπαξε το διπλανό σπίτι. Από τότε σταμάτησε και το έθιμο του Ιούδα στο χωριό. Ακόμα και σήμερα το προαύλιο της εκκλησίας την Ανάσταση μοιάζει με ναρκοπέδιο ή με εμπόλεμη ζώνη. Για μερικούς ίσως αυτό είναι το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της λειτουργίας, γιατί διακόπτει λίγο τη μονοτονία, τις κουβέντες και τα κουτσομπολιά.

Μετά την Ανάσταση, όποιος γλίτωνε το λαμπάδιασμα έτρωγε μαγειρίτσα. Σαν παιδί τη σιχαινόμουν και αναγκαστικά έτρωγα από δω κι από κει ό,τι άλλο βρισκόταν. Όμως την επομένη που σουβλίζαμε το αρνί, του έδινα και καταλάβαινε! Μάλιστα μια φορά το αρνί ήταν έξτρα λάρτζ, σωστός δεινόσαυρος, που έσπασε η σούβλα και αναγκαστήκαμε να το κάνουμε ψητό στο φούρνο. Όμως, όπως και να ‘χει πάντα το διασκεδάζουμε με τρελό φαγοπότι και αναγκαστική αποχή από το φαγητό για τις επόμενες δύο μέρες μέχρι να επανέλθει το στομάχι στη θέση του!

Όμως κάτι έχει παραμείνει ίδιο όλα αυτά τα χρόνια. O Ant1 είκοσι χρόνια τώρα, κάθε χρόνο, πιστός στο ραντεβού του με τα θεία Πάθη, συνεχίζει να προβάλλει το Jesus of Nazareth. Θου Κύριε!

Ελπίζω και φέτος το Πάσχα, όσο κι αν δεν θέλουν κάποιοι ιθύνοντες (που πετσοκόβουν δώρα, μισθούς κτλ.) να το περάσετε όμορφα και οικογενειακά!

 

 

 

 

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!