Προς υπεράσπιση της Ελληνίδας αγορομάνας

Young adult/late teen son kissing his mother on the cheek.
Young adult/late teen son kissing his mother on the cheek.
via

Μια φίλη μου Πατρινιά πόσταρε τις προάλλες στο Fb ένα αρθράκι που με ξεσήκωσε. Θα μου πεις όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται, γι’ αυτό σε πείραξε. Εντάξει δεν είναι ότι ένιωσα βαθύτατα προσβεβλημένη, χιουμοριστικό ήταν άλλωστε το αρθράκι, και προσπαθούσε να αναλύσει το πολύπλοκο πλέγμα των σχέσεων Ελληνίδας μάνας – γιου. Μου την έσπασε γιατί α) είμαι αγορομάνα και αναφερόταν σε όλες μας έτσι συνολικά, ρε παιδί μου, και β) γιατί σιχαίνομαι τα στερεότυπα, δηλ. είσαι αγορομάνα, άρα περιμένουμε από εσένα αυτές τις συμπεριφορές. Όμως, πραγματικά αν απλά κρίνεις ως εξωτερικός παρατηρητής και δεν είσαι μέσα στο χορό, μιλάς εκ του ασφαλούς (όπως το παραδέχεται και η ίδια που το έγραψε δηλ.).

Εγώ αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι όλοι διασκεδάζουμε με το φαινόμενο “Ελληνίδα μάνα” που τρέχει με το μπουφάν το κατακαλόκαιρο, που ανησυχεί αν έχουμε φάει αρκετά μετά από δυο πιάτα μουσακά, που γίνεται χαλί να την πατήσουν τα παιδιά της. Όμως τις αγαπάμε κατά βάθος τις μανούλες μας, αν και μερικοί-ες δεν ξέρουν πώς να το δείξουν. Τι γίνεται όμως όταν γίνονται καταπιεστικές και μπλέκονται στη ζωή μας; Κατά τη γνώμη μου σπάνια βρίσκουμε γονεϊκές σχέσεις που να μην περιέχουν ένα ψηγματάκι τύψεων, καταπίεσης, εμφύσησης γονεϊκών ηθικών αρχών στα παιδιά ανεξαρτήτως φύλου. Ίσως να φταίει ο οικογενειοκρατικός χαρακτήρας που καλά κρατεί στη χώρα, ίσως τελικά να είναι θέμα ανθρώπων.

Απλά το πρόβλημα με εμάς τις αγορομάνες είναι ότι καλούμαστε να μεγαλώσουμε τους άντρες του “αύριο” (για να το πω ποιητικά), τους άντρες που θα γίνουν φίλοι, γκόμενοι, σύζυγοι άλλων γυναικών και υποσυνείδητα προσπαθούμε να μεγαλώσουμε τον τέλειο άντρα. Κι επειδή μεγαλώνουμε τους άντρες που προορίζονται για άλλες γυναίκες, κρινόμαστε (και ενίοτε κρίνουμε) τις μητέρες των αντρών μας (βλ. πεθερές).

Εγώ πεθερά δεν έχω, οπότε ίσως εγώ αυτή τη στιγμή να μιλάω εκ του ασφαλούς. Τη μητέρα του άντρα μου δεν τη γνώρισα γιατί πέθανε νέα, πριν γνωρίσω τον Βαγγέλη. Οπότε δεν ξέρω πώς θα συμπεριφερόταν ο άντρας μου μπροστά της. Ξέρω όμως ότι του λείπει πολύ.

Το άλλο θεματάκι, στο οποίο θέλω να αναφερθώ, έγκειται στις κοριτσοπαρέες – γυναικοπαρέες και τα στερεότυπα που αποκτούμε μέσα από αυτές για τους άντρες. Μεγαλώνοντας μέσα στις κοριτσοπαρέες λοιπόν, συχνά ακούγαμε τα παράπονα η μια της άλλης για τον τάδε γκόμενο της Α. που δεν απαντούσε στο τηλέφωνο, ή τον γκόμενο της Β. που ήταν αγενής, τον ένοιαζε μόνο το ποδόσφαιρο, δεν ήταν αρκετά ρομαντικός κτλ. Αυτά τα αγόρια που τα θεωρούσαμε πολύπλοκα πλάσματα στα είκοσι μας (μας γουστάρουν, δεν μας γουστάρουν) καταλαβαίνεις σε μεγαλύτερες δεκαετίες ζωής ότι είναι από τα πιο απλά και ευαίσθητα πλάσματα του κόσμου. Πόσο μάλλον όταν τα μεγαλώνεις και εύχεσαι καμία να μην τα πληγώσει, όπως εσύ ίσως άθελα σου να πλήγωσες κάποιον στο παρελθόν. Και μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις και εκτιμάς την ευαισθησία στον άντρα, γιατί εκτιμάς τους ανθρώπους με ευαισθησίες γενικά. Δεν θες τον άντρα που παίζει συνέχεια, που σε φτύνει για να κολλήσεις, που είναι σκληρός και δεν αφήνει τα αισθήματα του να ξεδιπλωθούν, αυτόν που δεν λέει σ’ αγαπώ γιατί φοβάται μην τον θεωρήσεις δεδομένο και του φύγεις. Θέλεις τον άντρα που εκφράζεται, αποκαλύπτεται και ρισκάρει για την αγάπη και για σένα.

mother and son (2)
via

Έχετε σκεφτεί ποτέ, πώς οι άντρες ενδεχομένως να χτίζουν μια ψεύτικη εικόνα των εαυτών τους για να τους θέλουμε περισσότερο, γιατί νομίζουν ότι αυτό ζητάμε από αυτούς; Του σκληρού, του δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, του δεν κλαίω ποτέ. Κι εμείς οι γυναίκες προσπαθούμε να δείξουμε κάτι που δεν είμαστε, ότι δεν μας νοιάζει το κάτι παραπάνω, ότι θέλουμε να περνάμε απλώς καλά, υποβαθμίζοντας και υποβιβάζοντας κάθε συναίσθημα, κάθε άγγιγμα, κάθε φιλί. Εντάξει μπορεί να συμβαίνουν και αυτά και να μην είναι πλαστά ή ψεύτικα, όταν απλά ο ένας από τους δύο δεν γουστάρει αρκετά (το He’s just not that into you, φοβερή ταινία, που αναφέρεται ακριβώς σ’ αυτό, ότι υπάρχει περίπτωση απλά ο ένας από τους δύο συντρόφους να μη θέλει τη σχέση αρκετά). Δεν ταιριάζουν όλοι με όλους, απλά αυτό που χρειάζεται είναι ειλικρίνεια προς τον άλλο, αλλά κυρίως προς τους ίδιους μας τους εαυτούς. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Και πάντα είναι καλύτερα να παίξεις, ακόμα και αν χάσεις, από το να μην κάνεις τίποτα. Καλές ή κακές εμπειρίες σε κάνουν πιο δυνατό-ή, συνειδητοποιείς καλύτερα το τι θες και κυρίως το τι δεν θες.

Τώρα, υπάρχουν και οι άντρες -μαμόθρεφτα, αλλά φταίνε οι μανάδες γι’ αυτό; Εντάξει, μου τελειώνουν τα επιχειρήματα υπεράσπισης. Ναι, φταίνε οι μαμάδες. Τα παιδιά, αγόρια ή κορίτσια, πρέπει να μεγαλώσουν να γίνουν ανεξάρτητα, να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις, να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Ειδικά τα αρσενικά, που ακόμα στο μυαλό μας, αντιπροσωπεύουν τον προστάτη, τον σύντροφο, το φύλακα της οικογένειας. Και όλα ξεκινάνε, αχ δεν τρώει ο γιοκας μου να του φτιάξω άλλο φαγητό, ο γιόκας μου θέλει αυτό να του το πάρω, μου έφερε τα άπλυτα του, να του τα πλύνω οπωσδήποτε, να πάω να του καθαρίσω το φοιτητικό του σπίτι, ο γιόκας μου χώρισε σίγουρα θα φταίει η βλαμμένη που τα είχε φτιάξει.

Ο γιόκας είναι ένας εν δυνάμει άντρας, που πρέπει να κάνει τις δικές του επιλογές. Οι πατεράδες κυρίως, πρέπει να μάθουν στους γιους να αγαπούν τη γυναίκα, μέσα από τη συμπεριφορά στη δική τους σύζυγο. Τα παιδιά μιμούνται. Πάει αλυσίδα το βασίλειο. Και οι μανάδες να σέβονται και να αγαπούν τον άντρα τους, να δίνουν το πρότυπο, το παράδειγμα για να μπορέσει ο γιος τους να ξεκαθαρίσει μέσα του τι σημαίνει σχέση, να μπορέσει να ρισκάρει και να βρει αυτό που του ταιριάζει.

Τελικά, δεν διαφώνησα με όλη αυτή την ανάλυση καταλυτικά με το άρθρο. Μάλλον συμπλήρωσα τις δικές μου σκέψεις. Κλείνοντας λοιπόν, θα έλεγα “φοβού την Ελληνίδα αγορομάνα” αλλά με το αρχαϊκό νόημα της λέξης, που σημαίνει σέβομαι. Γιατί αυτή ξενύχτησε, ξεσκάτωσε και μεγάλωσε τον άντρα σας. Και τέλος πάντων, επειδή κορίτσια μου, αυτή θα είναι η μελλοντική σας πεθερούλα. Και θέλετε να τα έχετε καλά με την πεθερούλα σας, έτσι δεν είναι; 🙂

mother and son (3)
via

4 Comment

  1. το χαμογελο σας ειναι ολοιδιο!!!!Πολυ σωστα εθεσες το θέμα!!!

  2. elpidatwoboysandhope says: Reply

    Έτσι έτσι!! Αγορομάνες ενωμένες ποτέ νικημένες..χεχεχε!! πολλά φιλιά Ελένη μου

  3. Γεια σου Ελένη μου, πόσο πολύ συμφωνώ με όσα λες! Είμαι κι εγώ αγορομάνα και το πρώτο μου μέλημα είναι να τα μεγαλώσω σωστά, να γίνουν σωστά αντράκια, ανεξάρτητα, ευαίσθητα με ψυχή, που να ξέρουν να αγαπάνε τους ανθρώπους γύρω τους, που να σέβονται τις επιθυμίες και τα θέλω του άλλου. Με λίγα λόγια θα προσπαθήσω να μεγαλώσω άντρες με ώριμη σκέψη και ζεστή καρδιά! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, θα προσπαθήσω… ελπίζοντας να αποφύγω μεγάλα λάθη, που δεν παίρνουν διόρθωση! Όχι για μενα αλλά για το δικό τους το ΚΑΛΟ!
    Κι όταν μια μέρα μας αξιώσει ο Θεός να τα καμαρώσουμε γαμπρούς, να μας συγχαρούν οι νύφες μας για τους κόπους και τις θυσίες μας 🙂 🙂 🙂
    Καλό απόγευμα

  4. Εγώ έμεινα στο σημείο που αναφέρεσαι στον πατέρα. Έχει και αυτός το μερίδιο ευθύνης του στην ανατροφή των αγοριών. Ας μην θέλουμε εμείς οι μάνες να τα χουμε όλα πάνω μας!!!!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!