Πυρετός το Σαββατόβραδο

stroumph

(Ξεκινήστε το διάβασμα, ακούγοντας αυτό).

Ο τίτλος είναι κυριολεκτικός, κάθε αναφορά στη γνωστή ταινία είναι συμπτωματική.

Σ’ ένα ιδανικό κόσμο τα παιδάκια στον παιδικό σταθμό θα φορούσαν χειρουργικές μάσκες  και γάντια και θα τα επέβλεπε ο  Dr House. Το Σάββατο το σπίτι μας μετατράπηκε σε ER όταν ο Αλέξανδρος για πρώτη φορά  στη ζωή του ανέβασε 39,9.  Πυρετούλι είχαμε και στο παρελθόν όμως όχι κι έτσι! Κοντεύοντας τους 40 λοιπόν και ξέρετε ε, στους 40,5 (ακατέβατους) πάμε νοσοκομείο, είχαμε ανησυχήσει πολύ.  Σε κανέναν δεν άρεσε αυτή η κατάσταση. Ειδικά …στους γονείς μου.

Οι γονείς μου έχουν ένα “χάρισμα” ή “κουσούρι”, όπως θέλετε πείτε το, που φαντάζομαι το αποκτά ο καθένας μόλις γίνει γονιός. Έτσι και αρρωστήσει το σπλάχνο τους χάνουν τον κόσμο, η γη σταματά να γυρίζει και το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από το νοσούν τέκνο. Φαντάσου δηλαδή αυτός που αρρωσταίνει να μην είναι παιδί σου αλλά εγγόνι σου! Τότε ότι παθαίνεις κι ότι νιώθεις μεγιστοποιείται στο τετράγωνο. Το χειρότερο είναι ότι έχει περάσει καιρός από τότε που μεγάλωναν εμάς και όσο να ‘ναι έχουν ξεχάσει μερικά πραγματάκια. Ευτυχώς η ζωή καταφέρνει και τους τα κάνει επανάληψη. Για ότι καταφέρνουν να σε κάνουν να νιώθεις μωρό ακόμα κι όταν είσαι τριάντα ετών, θα μιλήσω σε άλλο ποστ αναλύοντας τα ψυχολογικά μου. Δεν είναι της στιγμής όμως.

Επιστρέφοντας στο θέμα, ο  Αλέξανδρος ξεχείλιζε από συνεργατικό πνεύμα καθ’ όλη τη διάρκεια της αντιπυρετικής κούρας. Πιο συγκεκριμένα:

1. Δεν ήθελε κομπρέσες κι έκανε σαν να τον χτυπούσε ηλεκτρικό ρεύμα κάθε φορά που τον ακουμπούσαμε.

2. Έκανε εμετό μετά που του δώσαμε Depon και τρέχαμε να σφουγγαρίσουμε τα πατώματα προσπαθώντας να τον κάνουμε ταυτόχρονα μπάνιο.

3. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο το Ponstan και έπρεπε να τον ακινητοποιούμε. Νομίζω ότι του αφήσαμε ψυχικά τραύματα που ελπίζω να επουλωθούν μέχρι να ενηλικιωθεί.

4. Έκλαιγε όταν του κάναμε ντουζάκι. Έκλαιγε όταν του δίναμε φαγάκι, νεράκι, επιπλέον μαξιλαράκι, του αλλάζαμε μπλουζάκι και παμπερσάκι και γενικά σε ότι εμπεριείχε την κατάληξη -άκι.

5. Το Physiomer (ρινικό αποσυμφορητικό) το απεχθανόταν, το απεχθάνεται και θα συνεχίσει να το απεχθάνεται εις τον αιώνα τον άπαντα.

6. Δεν ήθελε ούτε το θερμόμετρο α, ούτε το θερμόμετρο βου. Το θερμόμετρο γου το έχει σπάσει.

Με άλλα λόγια μην του μιλάτε του παιδιού

την δύσκολη ώρα του πυρετού.

Σήμερα στη γιατρό, μας άκουσαν όλοι στα πέριξ διότι νόμιζε ότι θα του δίναμε κάποιο φάρμακο ή επειδή νομίζει ότι η γιατρός είναι η δολοφόνος με τη βελόνα (του εμβολιασμού). Όταν της διηγήθηκα ότι δέχεται με πολύ δυσκολία τα αντιπυρετικά μας πρότεινε ως λύση το υπόθετο.

Ο Βαγγέλης δεν χάρηκε καθόλου όταν του το έμαθε επειδή δεν θέλει να συμμετάσχει στη διαδικασία. Οι άντρες θα καταλάβουν γιατί.

Μετά απ’ όλα αυτά, θα πω σαν τον Γκρινιάρη “Μου τη δίνουν οι ιώσεις!”

Έχετε κανένα χρήσιμο tip να μου πείτε για να πίνει το παιδί το φάρμακο του;

 

5 Comment

  1. ΕΛΠΙΔΑ says: Reply

    Και εμείς μια από τα ίδια…Το ζορίζα τόσο πολυ που έκανε και εμετό..και σταμάτησα από το φάρμακο από το στόμα…αλλα τα δοκίμασα όλα..Και σύριγγα, και κουταλάκι, και μπιμπεράκι, και πιπίλα για φάρμακο…Τιποτα!!! Και τελικά καταλήξαμε στο αντιπυρετικό υπόθετο!! Περαστικά στο πιτσιρικάκι σου!!

    1. Belz says: Reply

      Ευχαριστούμε Ελπίδα! Μια ερώτηση: δυσανασχετεί όταν του το βάζετε; (τι ρωτάω τώρα θα μου πεις)…

      1. ΕΛΠΙΔΑ says: Reply

        Το υπόθετο εννοείς ??? όχι τίποτα…Αναισθησία πλήρης…και να σου πω καλύτερο το βρίσκω από την ταλαιπωρία που του προκαλώ για να πιεί το φάρμακο… Παρεπιπτόντως πέρνα μια βόλτα από το blog μου αύριο..θα έχεις βραβειάκι 🙂

  2. Ιωάννα says: Reply

    Εγώ μετά από πολλές προσπάθειες κατέληξα στα εξής:
    1. Θερμόμετρο υπερύθρων στο αυτί. Και αυτό δεν το θέλουν αλλά τουλάχιστον η μέτρηση κρατάει 2 δευτερόλεπτα.
    2. Όταν το παιδί δεν πίνει το φάρμακο με τη σύριγγα, τότε υπόθετο. Αν είναι και μισοκοιμισμένο όταν του το βάζω τότε τόσο το καλύτερο. Απορροφάται γρήγορα, δρα γρήγορα. Φυσικά το παιδί κλαίει, αλλά είναι μόνο για ένα λεπτό.
    3. Για τη μύτη έχω ένα ρουφηχτήρι – δεν έβαλα ποτέ φυσιολογικό ορό, απλά ρουφάω τις μυξούλες. Κάνω και αστείους ήχους για να γελάει και να μη φοβάται. Κλείνω το ένα ρουθούνι και ρουφάω από το άλλο. Κάνοντάς το παιχνίδι κάποια στιγμή το συνήθισε.
    4. Επίσης για τη μύτη, βάζω ειδικό σπρέι αποσυμφόρησης για παιδάκια, για να κοιμάται τη νύχτα χωρίς να ξυπνάει. Επίσης αλείφω το στήθος του παιδιού με βιξ. Με το σπρέι φυσικά κλαίει, αλλά με το που ανοίγει η μύτη είναι πολύ καλύτερα!

    Όλα αυτά είναι εμπειρικά … ελπίζω να βοηθάνε.

    1. Belz says: Reply

      Ιωάννα σε υπερευχαριστώ για τις συμβουλές. Πες μου ποιο ρουφηχτήρι πήρες (αν και η παιδίατρος μας είχε πει ότι είναι λίγο επικίνδυνο, χρησιμοποιούσαμε ένα της chicco όταν ήταν βρεφάκι) και ποιο αποσυμφορητικό σπρέι χρησιμοποιείς; Το βιξ κάνει; Και γι’ αυτό έχω ακούσει διάφορα.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!