Πώς έγινα πατέρας μέρος δεύτερο…. by Dad

Συνέχεια από το πρώτο μέρος

3. Από τον τρίτο έως τον έκτο μήνα.

Εδώ τα πράγματα είναι σχετικά ευκολότερα. Τώρα πια έχει κανείς συνηθίσει την εγκυμοσύνη και τις περιστασιακές εξετάσεις και όλα μοιάζουν να κυλούν ομαλά. Βέβαια εδώ αρχίζει το μαρτύριο του φέρε. Φέρε αυτό, φέρε εκείνο και το άλλο και μου μύρισε τηγανιτή ακρίδα σε λευκή σάλτσα μανιταριών ή πολύ απλά φράουλες μέσα στο καταχείμωνο. Εδώ δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα. Πρέπει αναγκαστικά να υποχωρήσει. Ότι πει η γυναίκα είναι νόμος. Ο γάιδαρος πετάει, η γη είναι επίπεδη και τα πρέπει να κάνουμε (δηλαδή κάνεις) αλλαγή στη θέση των επίπλων μέσα στο σπίτι με τον προφανή κίνδυνο να βρεθεί το κρεββάτι στο σαλόνι και το πλυντήριο στο ασανσέρ. Εδώ βέβαια δεν πρέπει να κατηγορήσουμε τη γυναίκα αλλά στην πραγματικότητα φταίει το παιδί που αρχίζει να μας προπονεί για τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του.

 

4. Από τον έκτο μήνα έως την γέννηση.

Εδώ αρχίζουν πάλι οι δυσκολίες. Οι γυναίκα μας έχει αρχίσει να νιώθει έντονη δυσφορία από το παραπανίσιο βάρος που σηκώνει με αποτέλεσμα όσο πλησιάζουμε στο τέλος ακόμα και οι απλές βόλτες γίνονται με δυσκολία αλλά και με πολλές στάσεις. Ειδικά προς το τέλος τόσες στάσεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν κάνουν ούτε τα λεωφορεία. Εδώ σαν μελλοντικοί πατεράδες γινόμαστε υπερπροστατευτικοί με αποτέλεσμα μερικές φορές να είμαστε και κουραστικοί. Ερχόμαστε και λειτουργούμε αρνητικά στην ήδη βεβαρημένη ψυχολογία της γυναίκας με αποτέλεσμα να γινόμαστε αποδέκτες φωνών και ίσως αντικειμένων (μια πανοπλία βοηθά λίγο την κατάσταση). Εδώ όμως φταίμε εμείς και πρέπει να το καταλάβουμε γρήγορα. Γιατί αυτό που μας κάνει να νιώθουμε και να αντιδρούμε τόσο περίεργα είναι η αναμονή της γέννας η οποία μας τρομάζει όσο οτιδήποτε άλλο. Η αναμονή εκείνης της χρονικής στιγμής είναι η μόνη κατάσταση στη ζωή ενός άνδρα που μπορεί να κάνει και τον πιο ψύχραιμο να αντιδρά σαν αλλόφρονας. Εδώ πραγματικά πρέπει να κάνετε υπομονή να είστε έτοιμοι για το μαιευτήριο (μια τσάντα με τα απαραίτητα) και να καταλάβετε ότι οι γυναίκες μας ξέρουν πότε θα γεννήσουν πριν από όλους. Η γέννα είναι μια επίπονη διαδικασία και για τον άνδρα, ψυχολογικά βέβαια και όχι σωματικά. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Ο άνθρωπος που αγαπάς περισσότερο από όλους στο κόσμο υποφέρει και δεν μπορείς να τον βοηθήσεις και δεύτερο συμβαίνουν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο που νιώθεις χαμένος

 

 

5. Η στιγμή που κρατάς το παιδί σου στα χέρια σου.

Απλά μαγική και όσο και να έψαξα δεν βρήκα λέξεις να την περιγράψω. Θα καταλάβετε μόλις το ζήσετε και τότε θα με θυμηθείτε.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!