Πώς γνώρισα τον άντρα μου

Us-150x150
us2
Σεπτέμβρης 2009

Ήταν Παρασκευή ή Σάββατο, Γενάρης του 2008. Αν και χειμώνας με τσουχτερό κρύο, ο κόσμος έβγαινε. Είχαμε κανονίσει με φίλες έξοδο για φαγητό και μετά είπαμε να πάμε για ένα ποτάκι. Δεν ήξερα ότι εκεί με περίμενε ο άντρας της ζωής μου. Εκείνο το βράδυ θα άλλαζε τη ζωή μου όμως δεν είχα ιδέα, κανένα ιδιαίτερο προαίσθημα, κανένα ιδιαίτερο σημάδι.

Μπήκαμε στο μαγαζί, πήχτρα κόσμος, ωραία μουσικούλα. Συναντήσαμε κάτι γνωστούς και πιάσαμε κουβέντα. Μετά από κάμποση ώρα παραπατώ και σκουντουφλώ πάνω σε κάποιον. Δεν ήταν ο Βαγγέλης, ήταν ο φίλος του που είχαν βγει μαζί εκείνο το βράδυ. Ο Βαγγέλης ήταν  από πίσω μου. Δεν τον είχα δει.

Ακούω ένα “γεια”, γυρίζω και τον βλέπω. Κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή, νιώθω κάτι πολύ τρυφερό μέσα μου. Κάθε φορά που σκέφτομαι ένα αγόρι στη θέση του Βαγγέλη που πίνει μονορούφι ένα ποτό για να μιλήσει σε μια κοπέλα νιώθω ότι αξίζει η κοπέλα να δώσει μια ευκαιρία (ακούτε κοπέλες;). Πιάσαμε την κουβέντα, και κυλούσε αβίαστα σαν ποτάμι. Όχι επειδή μιλούσε ο Βαγγέλης, αλλά επειδή μιλούσα εγώ. Φταίει που εμείς τα θηλυκά  όταν νιώσουμε ότι κάποιος ενδιαφέρεται φουσκώνουμε σαν παγόνια από αυτοπεποίθηση κι αρχίζουμε το μπλα μπλα.

Μέχρι να φύγουμε μιλούσαμε. Κρατήσαμε επαφή.

Δεν μπορώ να πω ότι ήταν ο έρωτας με την πρώτη ματιά που βλέπουμε στο σινεμά. Οι κινηματογραφικοί έρωτες έχουν καταστρέψει τελικά πολύ κόσμο. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι εξελίχθηκε σε ό,τι πιο ισχυρό κι αληθινό έχω νιώσει ποτέ. Χρειάστηκε κάποιο χρόνο, όμως τελικά έγινε. Έγινε γιατί δεν εγκαταλείψαμε ο ένας τον άλλο όταν υπήρξαν συγκρούσεις. Γιατί καταπνίξαμε το “εγώ” για χάρη του “εμείς”.

Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι για σχέσεις και οι άνθρωποι αντί να έρχονται πιο κοντά απομακρύνονται λόγω καταστάσεων, φόβου ή αδυναμίας να δώσουν γενναιόδωρα αγάπη, έχω να πω ότι αξίζει να προσπαθήσουμε να έρθουμε πιο κοντά ακόμα κι αν η κατάληξη δεν είναι αυτή που ονειρευόμαστε. Άλλωστε κάθε σχέση είναι ένας καθημερινός αγώνας. Αν αφήσεις τον άλλο, το σίγουρο είναι ότι θα σε αφήσει κι αυτός. Άλλωστε, αγάπη δίχως πείσματα, φαί δίχως νοστιμάδα, δεν λένε;

5 Comment

  1. Συγχαρητηρια για το μπλογκ σου μου αρεσε πολυ,αλλα δεν καταλαβα πως μπορω να γινω μελος.Καλο βραδυ Αναστασια

    1. Belz says: Reply

      Ευχαριστούμε Αναστασία! Μπορείς να κάνεις like στη σελίδα μας στο facebook και να παρακολουθείς το RSS μας. Καλό βράδυ!

  2. Συγχαρητήρια για το θαυμάσιο ιστολόγιο σου!
    Κι εγώ θα ήθελα να γίνω μέλος..αλλά δεν έχω πλέον φατσοβιβλίο..
    Καλή συνέχεια!

    1. Belz says: Reply

      Γεια σου Καρπαθάκι! Χαίρομαι που πέρασες μια βόλτα από δω! Ο γιος μου είναι 21 μηνών και ξεκινάμε βρεφονηπιακό την Πέμπτη! Κάτι μου λέει ότι θα είμαστε σε επαφή! Καλό σου βράδυ!

  3. Αυτό με τους κινηματογραφικούς έρωτες… πόσο δίκαιο έχεις. Κάνουν καμιά φορά τις δικές αγάπες και έρωτες να μοιάζουν μικροί και ταπεινοί! Οχι όμως, δεν θα το επιτρέψουμε… άλλωστε σε εμάς συνεχίζουν ακόμα ενώ η ταινία τελειώνει στο πρώτο φιλί,χιχι!!! Πάντα μαζί και πάντα αγαπημένοι εύχομαι! Κάλη

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!