Πώς ξανάγινα μάνα

baby hand

baby hand

 

Καλέ, το σκέφτηκες πριν ξαναγίνεις μάνα; Γιατί την πρώτη φορά νομίζεις ότι κάθισα και το ανέλυσα; Την πρώτη φορά που έγινα μάνα λοιπόν, ήταν καθόλα τυχαίο όπως έχω πει πολλάκις, όμως τη δεύτερη φορά το προσπαθήσαμε λιγάκι παραπάνω, απολαμβάνοντας τη διαδικασία στο έπακρο, μπορώ να πω!

Τώρα που γέννησα λοιπόν, και οι ορμόνες ΔΕΝ επανήλθαν (ακόμα τουλάχιστον) στα φυσιολογικά τους επίπεδα, είμαι έτοιμη να μοιραστώ μαζί σας τη δεύτερη ιστορία τοκετού μου. Την ιστορία γέννησης της μπεμπούλας μας, η οποία κοιμάται και γι’ αυτό βρίσκω λίγο χρόνο να γράψω αυτές τις γραμμές πριν αρχίσει πάλι να κλαίει (Σημ. αυτή η ανάρτηση θα διακοπεί πολλές φορές μέχρι να τελειώσει).

Το λοιπόν, γέννησα στις 37 εβδομάδες, στις 17 Αυγούστου συγκεκριμένα, ενώ περιμέναμε την άφιξη του πελαργού στις 9 Σεπτεμβρίου. Πώς έγινε το όλο σκηνικό:

Την Παρασκευή του Δεκαπεντάυγουστου εγώ είχα ξεκινήσει τη μέρα μου μεταφράζοντας (ό,τι πιο φυσιολογικό στη ζωή μιας εγκυμονούσας, σχεδόν ετοιμόγεννης μεταφράστριας) ενώ είχα αναλάβει 3.500 λέξεις για Δευτέρα καθώς και ένα editing και ένα proofreading για Τρίτη. Την Παρασκευή το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά, σκεφτόμενη πόσο ηλίθια είμαι να δουλεύω ενώ έχω μπει στον μήνα μου, και ότι θα γεννήσω σε κάποια φάση και δεν θα προλάβω να τελειώσω τις μεταφράσεις – όπως και έγινε δηλαδή. Το Σάββατο λοιπόν, πάμε στα Jumbo, κάνουμε μια μεγάλη βόλτα ανάμεσα στις κινεζιές και αγοράζουμε στην ουσία κάτι μεγάλα κουτιά για να αποθηκεύσει επιτέλους ο μικρός τα παιχνίδια του και να μην τα πατάμε. Μετά κουρασμένη πέφτω να κοιμηθώ, και σηκώνομαι με μια λιγούρα – μα τι λιγούρα! Σκέφτομαι τι έχουμε για φαΐ, και θυμάμαι ότι έχουμε κάτι καλιτσουνάκια στην κατάψυξη, διά χειρός της μαμάς μου, όπως κάθε περήφανη Κρητικοπούλα οφείλει να έχει στην κατάψυξή της για τις δύσκολες ώρες της λιγούρας. Ορμώμενη λοιπόν εκ του υπνοδωματίου εις τας κουζίνας, νιώθω σαν να κατουρήθηκα και σκέφτηκα φτου! πάει το φαΐ! Αν και στην πρώτη εγκυμοσύνη τα νερά μου είχαν σπάσει στο μαιευτήριο (βλ. προηγούμενη ιστορία τοκετού εδώ και εδώ), κατάλαβα αμέσως ότι υπήρξε διαρροή στα υδραυλικά και τη νύχτα δεν θα κλείναμε μάτι. Καθησύχασα τον σύζυγο που μόλις του το είπα, ήταν σαν να τον τσίμπησε μύγα τσε τσε (μου αρέσει που είχαμε και προετοιμαστεί τρομάρα μας, τόσο καιρό για φυσιολογικό τοκετό) και πρώτη κίνηση πήρα τον μαιευτή μου τον Μανόλη, (ναι, υπάρχουν και μαιευτές, όχι μόνο μαίες) για να του πω ότι γεννάω και να ανασκουμπωθεί να με βρει στο νοσοκομείο.

Στο νοσοκομείο λοιπόν, ετάραξα τις μαίες καθότι Σαββατόβραδο και δεν περίμεναν να γεννήσει καμία με την πανσέληνο, όπου διαπιστώθηκε περίτρανα ότι υπήρξε ρήξη υμένων και ότι θα γεννούσα. Ξέχασα να σας πω κάτι πολύ σημαντικό: εγώ το είχα βάλει σκοπό αμέτι, μουχαμέτι να γεννήσω φυσιολογικά, ο κόσμος να γυρνούσε ανάποδα. Το ήθελα, το ποθούσα, το είχα ονειρευτεί. Έχοντας πειστεί ότι στον πρώτο μου τοκετό, έπρεπε να είχα περιμένει παραπάνω και να έχω περισσότερη υπομονή, προσπαθούσα για το λεγόμενο vbac (Vaginal Birth after Cesarian). Όμως λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί τα νερά μπορεί να είχαν σπάσει, αλλά δεν είχα καθόλου πόνους! Ούτε μία συσπασούλα τόση δα! Με εξετάζει και ο γιατρός μου, του λέω την επιθυμία μου ότι εγώ θέλω να προσπαθήσω και μου λέει ότι δεν έχω καθόλου προδιαγραφές, αλλά ας περιμένουμε 12 ώρες μέχρι το πρωί για να δούμε πώς εξελίσσεται ο τοκετός και αν με πιάσουν φυσικά οι πόνοι (τον ευχαριστώ γι’ αυτό – γιατί δεν τον κάνουν όλοι οι γιατροί. Αν ήταν άλλος θα είχα πάει προγραμματισμένα για καισαρική).

Εδώ πρέπει να γράψω ότι ευγνωμονώ τον Μανόλη που έκατσε μαζί μου εκείνο το βράδυ, που με εμψύχωνε κάθε ώρα και κάθε στιγμή, που με καθησύχαζε και με έκανε και μένα να πιστέψω ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω. Δεν είχαμε βέβαια πολύ μεγάλη ελευθερία κινήσεων να κάνουμε ασκήσεις με μπάλα ή περπάτημα γιατί το μωρό μου (για άλλη μια φορά) δεν είχε εμπεδωθεί και τα πρωτόκολλα του νοσοκομείου με ήθελαν ξαπλωμένη γιατί φοβόντουσαν για πρόπτωση ομφάλιου λώρου. Προσπαθήσαμε ένα ολόκληρο βράδυ με χαλαρωτικές ασκήσεις, όμορφη μουσική και με αναπνοές να προσκαλέσουμε νοητικά τη μικρή να βρει την έξοδο για να αρχίσει να κατεβαίνει. Όμως, φευ! Τίποτα. Η νύχτα πέρασε και το πρωί δεν είχαμε καμία εξέλιξη.

Το πρωί όταν ήρθαν και με εξέτασαν και άρχισα πλέον να συνειδητοποιώ ότι δεν γλίτωνα την καισαρική, με πιάνουν κάτι κλάματα, μα τι κλάματα! Όλη τη νύχτα το είχα πιστέψει, ότι θα τα κατάφερνα και τελικά τίποτα. Η απογοήτευση. Όμως σε λίγα λεπτά, έπρεπε να περάσω από τη μια ψυχολογική κατάσταση στην άλλη και να προετοιμαστώ για το χειρουργείο. Αυτή τη φορά έκανα ραχιαία νάρκωση, με αποτέλεσμα να έχω συναίσθηση τι συμβαίνει γύρω μου και να ακούσω το πρώτο κλάμα της μικρής μου! Αυτό που ένιωθα ήταν ένα ταρακούνημα, τίποτα άλλο. Έπειτα μου την έφεραν, να τη φιλήσω λίγο και μετά την πήραν πάνω στη θερμοκοιτίδα. Βάρος γέννησης 3.240 και ύψος 50 πόντοι! Pas mal για την εβδομάδα που γεννήθηκε!

Η νίκη μας είναι ο αποκλειστικός θηλασμός και βεβαίως η προσπάθεια μέχρι τέλους για φυσιολογικό τοκετό. Νομίζω ότι μετά απ’ αυτήν την εμπειρία, ησύχασα λίγο, εφόσον υπήρχε όντως ιατρικός λόγος για τη δεύτερη καισαρική μου. Το βράδυ μετά την καισαρική ήταν το πιο επώδυνο βράδυ της ζωής μου… Δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι, έτσι όπως με είχαν περιορισμένη στο κρεβάτι με τον ουροκαθετήρα και τους ορούς και τη μικρή να θηλάζει. Με κάθε ρούφηγμα να μου έρχονται συσπάσεις και να λέω ότι δεν θα ξημερώσει! Όμως πέρασε κι αυτό…

Τώρα είκοσι και κάτι μέρες μετά από τη γέννηση της μπεμπούλας, έχουμε ανοίξει νέο κεφάλαιο: Κεφάλαιο Κολικοί. Σήμερα δεν ησύχασε παρά μόνο τώρα… C’est dur dur d’etre bebe…

Εν κατακλείδι, (το ηθικό δίδαγμα της ανάρτησης) αυτό που με συναρπάζει όταν διηγούμαι όμορφες ή δύσκολες στιγμές της ζωής μου, είναι το πόσο γρήγορα περνούν. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Η μικρή μας μεγαλώνει τόσο γρήγορα που πραγματικά την παρατηρώ με θαυμασμό! Ήδη τα πρώτα της φορμάκια, σε λίγο δεν θα της κάνουν. Βλέποντάς την, φιλοσοφώ και σκέφτομαι πως οι άνθρωποι γεννιούνται με ορμή για ζωή. Μεγαλώνουν και κοιτάζουν προς τα εμπρός. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς, αφήνοντας στο παρελθόν άσχημες ή επώδυνες αναμνήσεις. 🙂

Ελπίζω να βρω χρόνο κάποια στιγμή, να αναλύσω εις βάθος πώς είναι να είσαι mother of 2! (θα δώσω ένα hint: αδελφική ζήλεια!). Μέχρι τότε, take care of yourselves and your families!

 

 

9 Comment

  1. Ελένη μου, σημασία έχει ότι προσπάθησες για το καλύτερο! Για μένα δεν έχει σημασία ο τρόπος αλλά το αποτέλεσμα! Και το αποτέλεσμα είναι ότι έφερες στον κόσμο μία γερή μπεμπούλα και αν κρίνω από τη βιασύνη της να βγει στη ζωή τότε θα είναι και μεγάλη μαχήτρια! Να την χαίρεστε, να’ναι πάνω από όλα υγιής γιατί όλα τα υπόλοιπα – είμαι σίγουρη – πώς θα της τα χαρίσετε απλόχερα εσείς & η ίδια η ζωή! Να σας ζήσει και πάλι…
    φιλιά

  2. elpidatwoboysandhope says: Reply

    Να σας ζήσει η κρητικοπούλα Ελενακι!! γερή και τυχερη!! πολλα φιλια

  3. Maria says: Reply

    Καταρχήν να σας ζησει η μπουμπού! !! Η ιστορια σου ιδια λεμε με την δική μου!! Ολα ομως. 🙂 Εχει λιγο πιεση απο εδω και στο εξης ως μαμα δυο τεκνων….υπομονη εχω να πω. 🙂

  4. Cristina says: Reply

    ΜΙΣΩ ΤΟΝ ΟΥΡΟΚΑΘΕΤΗΡΑ ΟΣΟ ΤΙΠΟΤΑ χαρά στο κουράγιο σου και να σου ζήσει! Γερή να είναι και αυτό μετράει!

  5. Flora says: Reply

    Εύχομαι οι νεράιδες να φανούν γενναιόδωρες και να της χαρίσουν όλα τα καλά του κόσμου…
    Μ’ άρεσε η τελευταία σου παράγραφος: «…φιλοσοφώ και σκέφτομαι πως οι άνθρωποι γεννιούνται με ορμή για ζωή. Μεγαλώνουν και κοιτάζουν προς τα εμπρός. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς, αφήνοντας στο παρελθόν άσχημες ή επώδυνες αναμνήσεις.» Δίκιο, πολύ δίκιο και μακάρι να το αντιλαμβανόμασταν όλοι!
    Να σου ζήσει!
    Φιλιά πολλά

  6. Ελενη μου συγχαρητήρια! Να σας ζησει! Να τη χαίρεστε!

  7. Eleni says: Reply

    Σας ευχαριστώ όλες κορίτσια μέσα από την καρδιά μου!

  8. Ελένη says: Reply

    Καταρχάς καλωσταδέχτηκες(που λέμε στην Ήπειρο!) τη μπέμπα σου τη μέρα που εκείνη διάλεξε να έρθει στη ζωή!
    Το blog σου είμαι από τα λίγα μαμαδοblog που αξίζει να διαβάζει κανείς. Καιρό τώρα -από τότε δηλαδή που έγινα και εγώ μαμά- όποτε πέφτω σε κειμενό σου το απολαμβάνω, αν και καταλαβαίνω πως θα σου είναι λίγο δύσκολο τώρα στην αρχή να γράφεις όπως παλιά. Με τον καιρό όμως θα επανέλθεις και θα δεις ότι θα είναι πιο εύκολο από πριν! Κλείνοντας να σου δώσω συγχαρητήρια για την επιλογή σου στο Vbac και να θεωρείς ότι πέτυχες, αφού η προσπάθεια έχει σημασία και φυσικά το ότι αυτή τη φορά την είδες και άκουσες το πρώτο της κλάμα!

    1. Eleni says: Reply

      Ευχαριστώ Ελένη για τα καλά σου λόγια! Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο! 🙂

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!