Σε καταλαβαίνω

mother's love2 slide

mother's love2

 

πίνακας της Donna McDonald

Γιατί συνέχεια τρέχεις, γιατί δεν ξεκουράζεσαι, γιατί ξαγρυπνάς; Γιατί ανησυχείς, γιατί ρωτάς πέντε φορές αν χόρτασα παρόλο που έχω αδειάσει το πιάτο, γιατί μου λες πάντα να πάρω μια ζακέτα ακόμα κι αν είναι κατακαλόκαιρο;

“Άσε με, βρε μαμά. Ξέρω. Μπορώ και μόνη μου. Άφησε με μόνη.”

Ήταν τότε που δεν καταλάβαινα τα πώς και τα γιατί. Η ζωή δεν είχε βαρύτητα τότε. Πετούσα ανάλαφρη σ’ ένα δικό μου κόσμο χωρίς να κουβαλώ το βάρος της ευθύνης του άλλου. Όμως ήρθε κάποιος στη ζωή μου και άλλαξαν όλα.

Ήρθε η δική μου ώρα για να τρέξω, να μην ξεκουραστώ και να ξαγρυπνήσω. Κάποια βράδια ήταν τόσο σκοτεινά παρέα με μια τρομακτική ανησυχία να μου κόβει την ανάσα και μια καρδιά που ήθελε να πεταχτεί από το στήθος μου. Ήρθαν μέρες που τον κυνήγησα ώρα πολύ για να φάει μια μπουκίτσα και τελικά να τη φτύσει στο πάτωμα. Και το έκανα ξανά και ξανά… γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις αν έχει φάει αρκετά, αν έχει χορτάσει, αν είναι εντάξει. Το χειρότερο, πάντα βγαίνουμε παρέα με ένα ζακετάκι ακόμα κι αν σκάει ο τζίτζικας. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα πέσει ψύχρα. Κι αν κρυώσει;

Και τώρα; Τώρα μεγαλώνει. Και θέλει να κάνει πράγματα μόνος του. Όχι, μην φανταστείτε τίποτα τρομακτικό. Θέλει να σπρώχνει μόνος του το καρότσι, να περπατά μόνος του στο δρόμο…  Χθες μέχρι και στις κούνιες μόνος του ήθελε να πάει.

“Μόνος μου, μόνος μου!” Αυτές οι λέξεις είναι που χτίζουν τον δρόμο προς την ανεξαρτησία.

Κι εγώ στέκομαι να καθοδηγώ και να αφήνω λάσκα το σχοινί. Να τραβώ και να αφήνω, προσπαθώντας να θέσω όρια και κανόνες. Τα όρια και τους κανόνες που αυτός θα αμφισβητήσει και θα αμφισβητεί μέχρι να καταλάβει. Για να μπορέσω να αφήσω κάποτε το σχοινί και να πετάξει σταθερά, ψηλά και μόνος του.

Τι έχω να πω για όλα αυτά τα “μόνη μου” που ζήτησα; Σ’ ευχαριστώ τόσο που με άφησες να εξερευνήσω κάποια από αυτά, όσο σ’ ευχαριστώ που επέμενες στα “μαζί” όταν η τρέλα της νεότητας ήθελε τα παθιασμένα “μόνη μου”.

“Δεν μπορείς να με καταλάβεις. Θα καταλάβεις μόνο όταν κάνεις δικά σου παιδιά. Έχεις πολύ δρόμο ακόμα.” μου είχες πει όταν ήμουν δεκάξι μετά από ένα καβγά.

Το ξέρεις ότι με εκνεύριζε να έχεις πάντα δίκιο; Τώρα εύχομαι να έχεις πάντα δίκιο… όπως παλιά. Γιατί χρειάζομαι κάποιον να έχει δίκιο, να τρέχω σ’ αυτόν και να ξαναγίνομαι παιδί. Ο κόσμος τότε ισορροπεί ξανά.

Σε κατάλαβα λοιπόν. Σε κατάλαβα γιατί πάντα θα είσαι αυτή που ενδόμυχα θα παλεύω να της μοιάσω όσο κι αν εξωτερικά δεν θα θέλω να το δείχνω. Τώρα επιτέλους καταλαβαίνω τον πόνο, την ανησυχία, την κούραση και τη χαρά. Τώρα που ένας κύκλος κλείνει ανοίγοντας παράλληλα έναν νέο.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Μόνο χρόνια πολλά μαμάδες, μεγάλες και μικρές! Μην αφήνετε τον χρόνο να περνά. Δώστε απλόχερα φιλιά και αγκαλιές.

Mom

 

8 Comment

  1. Χρόνια μας Πολλά Ελενάκι! Είναι αυτό που μας λέγανε..θα’ρθει και σένα η ώρα σου..χεχε!

    1. Eleni says: Reply

      Χρόνια μας πολλά! Μας το έλεγαν και ήρθε τελικά! Ακόμα και σ’ αυτό είχαν δίκιο οι μαμάδες!

    1. Eleni says: Reply

      Ενδιαφέρον άρθρο! Ευχαριστώ Ιωάννα που το μοιράστηκες μαζί μας!

  2. georgia says: Reply

    Χρόνια πολλά ΜΑΜΑ!Τα ίδια ακριβώς έλεγε και σε μένα και πάντα εκνευριζόμουν και αμφισβητούσα το αλάθητο της μάνας να όμως που ήρθε η στιγμή και ξαφνικά όλα τα ανεξήγητα άγχη της και οι υπερβολές της όχι μόνο μου φαίνονται απόλυτα λογικές αλλά τα ακολουθώ κι εγώ κατά γράμμα!Ώρες ώρες με τρομάζει το πόσο πολύ της μοιάζω τελικά!Και κάτι ακόμα: έχω ήδη την απάντηση όταν η μικρή μου θα νευριάζει και δεν θα καταλαβαίνει γιατί της απαγορεύω κάποια πράγματα και γιατί ανησυχώ:”Κάποια μέρα θα γίνεις κι εσύ μαμά και θα με καταλάβεις!”

    1. Eleni says: Reply

      Καλά εσένα σε βλέπω να γίνεσαι χειρότερη από τη μαμά μας!

  3. Maria says: Reply

    Νομίζω ότι αυτή ή φράση μας χαρακτηρίζει όλες μας (και μας στοιχειώνει) “Όταν θα κάνεις δικά σου παιδιά θα καταλάβεις”. Και καταλαβαίνω. Χρονια πολλά στις υπέροχες μαμάδες μας..και σε εμάς!!! 🙂

  4. Eleni says: Reply

    Ναι Μαρία! Χρόνια μας πολλά! Όλα είναι ένας κύκλος και κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει! 😉

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!