Στο μυαλό του Μπέμποβιτς

peter-pan1-150x150

Εντάξει, ο τίτλος είναι “λίγο” κλεμμένος από ταινία αλλά παρθενογένηση στην τέχνη και στη μπλογκόσφαιρα δεν υπάρχει!

Τα παιδιά είναι κάτι θαυμαστά πλάσματα που κάποτε υπήρξαμε κι εμείς. Μπορούν και μεγαλώνουν κι ενίοτε όταν φτάσουν σε ηλικία αναπαραγωγής κάνουν δικά τους παιδιά. Το κακό είναι ότι αφού μεγαλώσουν, ξεχνούν ότι υπήρξαν παιδιά. Όμως όταν το θυμούνται, βλέπεις μάτια να ξαναλάμπουν και χαμόγελα να ζωγραφίζονται ξανά στα πρόσωπα. Καλώς ή κακώς, δεν είμαστε σχεδιασμένοι να μείνουμε για πάντα στη Χώρα του Ποτέ μαζί με τον Πήτερ Παν.

peter-pan1
Για πάντα παιδί…

Τα πλασματάκια αυτά έρχονται στη ζωή τυχαία. Η στιγμή της σύλληψης εμπεριέχει όλη τη μαγεία του σύμπαντος. Είναι προικισμένα με μια εκπληκτική δύναμη. Μπορούν να αποδομούν τη συμβατική και κάπως βαρετή πραγματικότητα και να την αναδομούν σε κάτι νέο, ίσως συναρπαστικότερο. Έχουν τον χρόνο να κυλά με το μέρος τους για να δώσουν σημασία στα πιο συνηθισμένα πράγματα και το θάρρος να σταθούν να τα θαυμάσουν.

Οι μεγάλες ρόδες των φορτηγών, το σκουπιδιάρικο που κάνει τίτου τίτου, οι κεραίες. Μα γιατί υπάρχουν τόσες πολλές κεραίες στις στέγες; Ο Μπέμποβιτσ θα ήθελε να μπορούσε να τις πιάσει όλες.

– Πώς θα ανέβω; με ρωτά με απορία

Τρελή είμαι να σου πω; Δεν φτάνει που σε κυνηγάω σε όλο το σπίτι να σε κυνηγώ και στις ταράτσες; Πάει πολύ.

Ενσωματώνουν το παιχνίδι σε κάθε τους δραστηριότητα. Μέσα από αυτό ζουν, μαθαίνουν, παίρνουν εμπειρίες, αναπτύσσονται. Έτσι, ο Μπέμποβιτσ πρέπει να τρώει τα μακαρονάκια ένα ένα γιατί έχουν αστείο σχήμα, μπορούν και κολλάνε στο τραπέζι και τα απολαμβάνει καλύτερα.

Επίσης βρίσκει πολύ ενδιαφέρον να δοκιμάζει να πιει νερό σε σκεύη πέραν των συμβατικών ποτηριών, ακόμα κι από το μπρίκι. Πώς θα ανακαλύψει διαφορετικά ότι τα ποτήρια είναι η καλύτερη λύση; Οι άλλοι αποφάσισαν να χρησιμοποιούν ποτήρια πριν από αυτόν κι αυτός πρέπει να το δεχτεί έτσι απλά;

Αμφισβητεί και απορεί. Δέχεται, ακούει και παρακούει. Αντιστέκεται, ξεχνιέται, υποτάσσεται και ξανά επαναστατεί.

Οι θόρυβοι που σε μένα περνούν απαρατήρητοι τον εντυπωσιάζουν, ένα μηχανάκι, ένα σκυλάκι…

– Τι είναι ατό; Τι; Τι;

Είναι η ερωτηματική αντωνυμία που άλλαξε τον κόσμο για πάντα. Πιστεύω ότι σ’ αυτήν οφείλεται η εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους. Μαζί με το “γιατί” και το “πώς”.

Έτσι λοιπόν, τα παιδιά κρύβουν ένα μικρό εξερευνητή μέσα τους. Σαλπάρουν στο ταξίδι της εξερεύνησης χωρίς να νοιάζονται για τους κινδύνους. Στην αρχή μας χρειάζονται, να τα βοηθήσουμε να επιβιβαστούν, να τους δείξουμε σε ποια θέση να καθίσουν, ποιο δρομολόγιο να διαλέξουν. Μετά σαλπάρουν μόνα τους, κι εμείς μένουμε να τα κοιτάμε, με άγχος, προσμονή και κατανόηση. Γιατί έτσι σαλπάραμε κι εμείς κάποτε, αφήνοντας δυο ζευγάρια μάτια να καρδιοχτυπούν για εμάς πίσω στο λιμάνι.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!