Στο σούπερ μάρκετ

Ξέρετε ότι κάποια σούπερ μάρκετ έχουν καρότσια-αυτοκινητάκια; Είναι πολύ πετυχημένη ιδέα όπως βλέπετε στη διπλανή φώτο που βρήκα με ένα Κινεζάκι. Τα έχουμε λατρέψει ο μπέμπης κι εγώ. Εγώ γιατί μπορώ να κάνω τα ψώνια μου άνετα κι ο μπέμπης γιατί κάνει πρακτική άσκηση στην οδήγηση σε κλειστό χώρο.

Δυστυχώς όμως το σούπερ μάρκετ έχει μόνο δύο τέτοια καρότσια. Αν προλάβουμε κάποιο από τα δύο είμαστε χαρούμενοι για το πρώτο δεκάλεπτο πριν ο μπέμπης αποφασίσει ότι αρκετά έκατσε στο αυτοκινητάκι και πρέπει να τρέξει ένα κατοστάρι πάνω κάτω στους διαδρόμους με τα τυριά, τα ζυμαρικά, τα σαμπουάν για να ευχαριστηθεί και να ξεδώσει λίγο βρε αδερφέ. Στην αντίθετη περίπτωση, αν κάποιο άλλο τυχερό παιδάκι έχει προλάβει το αυτοκινητάκι, εμείς θα κλαίμε μέχρι να μας το δώσει και θα φωνάζουμε, γιατί μετά από πολλές έρευνες αποδείχθηκε ότι το σκέτο κλάμα από μόνο του δεν κάνει τίποτα.

Μόλις μπαίνουμε λοιπόν στο κτίριο πρώτα συναντάμε τα γάλατα και τα γιαούρτια. Είναι ωραίος αυτός ο διάδρομος γιατί έχει δροσιά. Βέβαια το χειμώνα είναι σαν να μπαίνεις σε ιγκλού αλλά τώρα το καλοκαιράκι είναι απόλαυση. Επίσης, σ’ αυτό το διάδρομο μπορείς να απλώσεις άνετα το χέρι και να πιάσεις ένα LVQR (ή αλλιώς λαβάς τυρί όπως το λέγαμε μικροί) και να το ρίξεις στο πάτωμα.

Έπειτα προχωράμε ακάθεκτοι στα τυριά. Εκεί είναι ακόμα πιο ωραία γιατί όλο και κάτι μας κερνάνε. Μια κυρία εκεί μας δίνει τυράκι το οποίο είναι ολίγον αλμυρό, έτσι τρώμε το μισό και το υπόλοιπο έπειτα από λίγα λεπτά κείτεται στο πάτωμα μισοφαγωμένο.

Μετά τα τυριά κανονικά οι υπεύθυνοι έπρεπε να είχαν βάλει ένα σήμα “επικίνδυνη στροφή δεξιά” καθότι εκεί έχουν στήσει ένα σταντ με μικρά αυτοκινητάκια. Ο μικρός καπιταλιστής που τρέφω στο σπίτι μου, μόλις τα δει φωνάζει “Αγολάσω, αγολάσω”. Θέλω να του πω καμιά ώρα τη γνωστή ατάκα με την οποία μεγάλωσα “Τι νομίζεις παιδάκι μου ότι έχουμε καμιά βρύση που την ανοίγεις και βγάζεις λεφτά;” όμως κρατιέμαι ακόμα γιατί όπως διάβαζα είναι σημαντικό να μην μεταδίδουμε τα δικά μας παιδικά τραύματα στο παιδί μας.

Πιο κάτω βρίσκονται οι βρεφικές κρέμες και πάνες (αμήν και πότε θα κόψουμε αυτές τις πάνες για να σταματήσω να πληρώνω κάθε εκκένωση για χρυσή). Αγοράζουμε ό,τι χρειαζόμαστε και παρακάτω δεν έχει κάτι άλλο συναρπαστικό εκτός από το διάδρομο με τις μπύρες και τα μπουκάλια που ξέρω ότι ο γιος μου τρέφει μια έντονη περιέργεια να δει τι θόρυβο κάνουν όταν πέφτουν κάτω. Γι’ αυτό τον λόγο διατηρώ απόσταση ασφαλείας, ανάβω φλας, γκαζώνω και κάνω γρήγορη προσπέραση.

Το καλύτερο είναι όταν συναντάμε κι άλλες μαμάδες που έρχονται για ψώνια μαζί με τα παιδιά τους. Βλέπουμε πολλούς συναδέλφους μπόμπιρες είτε να κάθονται στα καρότσια τους είτε να τρέχουν αλλοπαρμένοι πάνω κάτω. Χαιρόμαστε κι οι δύο γι’ αυτό: ο μπέμπης διότι συνεννοείται άριστα στα μπεμπίστικα μαζί τους, κι εγώ επειδή παίρνω μια κρυφή χαρά ότι υπάρχουν κι άλλες που τραβάνε τα ίδια με μένα!

Όταν πρέπει να φύγουμε πια γιατί έχουμε περάσει ήδη μια ώρα να κάνουμε πάνω κάτω τους διαδρόμους, ο μπέμπης δεν θέλει να σηκωθεί και να αφήσει το αγαπημένο του αυτοκινητάκι ούτε θέλει φυσικά να το δώσει στο επόμενο παιδάκι που περιμένει. Εκεί δείχνω το μητρικό μου σθένος, του εξηγώ κάθε φορά τα ίδια, ότι δηλαδή δεν είναι δικό μας, ότι πρέπει να το δώσουμε κι ότι όταν θα ξανάρθουμε θα το ξαναβρούμε. Ο μπέμπης με ακούει προσεκτικά, δεν τον πείθω και συνεχίζει μετά από μικρή παύση το κλάμα.

Ποιος από εσάς έχει πάει με παιδάκι σε σούπερ μάρκετ; Μη διστάσετε να μου πείτε τη δική σας συναρπαστική εμπειρία!

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!