Σώπα παιδάκι μου! Μας βλέπουν!

love_me

love_meΑλλοπαρμένη μάνα προσπαθεί να συνεφέρει το παιδί της ενώ αυτό κυλιέται στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ. Το σηκώνει, του μιλάει ήρεμα, το αγκαλιάζει. Όμως το μικρό της αγγελούδι έχει μεταμορφωθεί σε μικρό τέρας και φωνάζει, κοκκινίζει, κλαίει γιατί θέλει οπωσδήποτε να αποκτήσει το νέο αυτοκινητάκι που είδε στο ράφι παιχνιδιών πριν από λίγο.

Σας θυμίζει κάτι αυτή η σκηνή; Έχετε βρεθεί ποτέ στη δύσκολη θέση να επαναφέρετε τα παιδιά σας στην τάξη ενώ βρίσκεστε σε δημόσιο χώρο και πολλά περίεργα ζευγάρια μάτια σας κοιτούν άλλοτε επικριτικά κι άλλοτε συμπονετικά;

Η κυρία Ελένη, η ιδιοκτήτρια του παιδικού σταθμού, είναι χρυσός άνθρωπος. Είναι ένας πραγματικός θησαυρός παιδαγωγικών γνώσεων που δεν διστάζω να συμβουλευτώ στις δύσκολες στιγμές. Πριν κάμποσο καιρό, ο Αλέξανδρος είχε αρχίσει πάλι να κλαίει όταν ερχόταν το σχολικό. Ανησύχησα λοιπόν, μήπως συμβαίνει κάτι στο σχολείο και πήρα τηλέφωνο. Η κυρία Ελένη ήταν καθησυχαστική. Κι άλλα παιδάκια κάνουν το ίδιο και μόλις φτάσουν στον παιδικό παίζουν μια χαρά με τους φίλους τους και την περνάνε ζάχαρη. Το σόου είναι απλά για εμάς τους γονείς ως αντίδραση στο “γιατί με αφήνεις;”.

Ησύχασα όταν μου το είπε αυτό. Έπειτα άρχισα να τη ρωτάω τι πρέπει να κάνω όταν ο Αλέξανδρος δεν θέλει να με ακούσει με τίποτα ενώ βρισκόμαστε σε δημόσιο χώρο κι αυτός σηκώνει το λάβαρο της επανάστασης ως άλλος Παπαφλέσσας.

“Βάλ’ τον στο παιχνίδι” μου είπε.

Χμ, μάλιστα… Τι σημαίνει όμως αυτό; Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι ό,τι όταν πηγαίνουμε μαζί στο σούπερ μάρκετ αυτός δεν κάθεται ήσυχος.

Η κυρία Ελένη με ήρεμη φωνή και τη σοφή σιγουριά του γνώστη με εκατοντάδες παιδιά να έχουν περάσει από τα χέρια της μου έδωσε τις εξής απλές συμβουλές:

1. Προετοιμαστείτε για τη μεγάλη έξοδο. Πού πάμε, τι πάμε να κάνουμε, γιατί πάμε εκεί.

2. Καθίστε και φτιάξτε μαζί τη λίστα για τα ψώνια. Θα αγοράσουμε αυτό, το τάδε, το δείνα και μόνο αυτά.

3. Όταν φτάσετε στο σούπερ μάρκετ, πείτε του να σας βοηθήσει με τα ψώνια. Τα παιδιά τρελαίνονται να βοηθούν. Ξαφνικά νομίζουν ότι γίνονται μεγάλα, τους δείχνουμε εμπιστοσύνη και χαίρονται γι΄αυτό.

– Που είναι τα γιαουρτάκια Αλέξανδρε;

Ο Αλέξανδρος αφού έχει τρέξει πάνω κάτω το διάδρομο, έρχεται κρατώντας ένα τυρί Φιλαδέλφεια. Αυτό του γυάλισε, αυτό έφερε. Δεν πειράζει, δεν το βάζουμε κάτω. Η προσπάθεια μετράει!

4. Κάθε δύο βδομάδες (π.χ.) πείτε του ότι θα του αγοράσετε μια λιχουδιά, ως ανταμοιβή.

– Σήμερα, είναι η μέρα που θα πάρουμε τα μπισκοτάκια που σου αρέσουν! Γιούπι!

Επειδή οι περιπέτειες μπορεί να μην σταματούν στο σούπερ μάρκετ αλλά μπορεί να συνεχίζονται με μεγάλη επιτυχία και σε άλλους δημόσιους χώρους όπως πχ. στο εστιατόριο, προετοιμαζόμαστε και παίρνουμε τα μέτρα μας (και δεν εννοώ κράνη, ασπίδες κτλ.):

1. Τον καθίζουμε στην καρέκλα του.

– Ω, τι μεγάλος που είσαι! Κάθεσαι τώρα στην καρέκλα  όπως όλοι! Μπράβο!

2. Κοιτάζουμε μαζί τους καταλόγους.

3. Εξηγήστε του τι είναι το κάθε τι.

4. Ρωτήστε τον τι θα προτιμούσε να πάρει.

– Πάπια αλά κρεμ; Όχι, θα προτιμήσουμε ένα απλό τσίζμπεργκερ. Έτσι δεν είναι αγόρι μου;

5. Πειραματιστείτε.

Η ανατροφή των παιδιών είναι σαν τη φυσική. Πρέπει να κάνεις πειράματα για να καταφέρεις να εκφράσεις έναν κανόνα. Άσε που αυτός ο κανόνας δεν μπορεί ποτέ να είναι γενικός γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό. Αυτά που σας λέω, μην τα πιστεύετε. Μπορεί να λειτούργησαν στο δικό μου παιδί, στο δικό σας μπορεί να είναι σκέτη αποτυχία. Όμως παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει ένας χρυσός κανόνας που εφαρμόζεται σε όλα τα παιδιά. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την κουβέντα, τον διάλογο, την επικοινωνία. Τα παιδιά θέλουν να τους μιλάμε… Θα μαλλιάσει η γλώσσα μας μέχρι να μεγαλώσουν, όμως εκεί βρίσκεται η μεγάλη συμβολή του γονιού προς τα τέκνα του: ότι εγώ ήμουν εκεί και σου μιλούσα και σ’ αγαπούσα ακόμα κι αν συμπεριφερόσουν άσχημα ακόμα και σε στιγμές που δεν το άξιζες. Για να φτάσουμε τελικά στο σημείο όταν φτάσουν στην εφηβεία και κάνουν καμιά κουτσουκέλα να μπορούμε να τους λέμε:

– Σ’ τα ‘λεγα, δεν σ’ τα ‘λεγα;

6 Comment

  1. Stardust says: Reply

    Ως φυσικός συμφωνώ και επαυξάνω. Σαν τη φυσική!

    1. Belz says: Reply

      Φυσικά κι η φυσική ξέρει να λύνει φυσικά τα προβλήματα.

  2. Να σου πω.. θα λέμε και “στα ‘λεγα, δεν στα΄λεγα;”; Χαχαχα!
    Πάντως όντως, κι εγώ έτσι πιστεύω, αν είναι να πετύχεις κάτι μόνο με επικοινωνία θα το καταφέρεις.

    1. Belz says: Reply

      Τι έτσι θα τα αφήσουμε; Χωρίς να τους δημιουργήσουμε ούτε ένα ψυχολογικό, ένα κάτι;

  3. Δεν μπορώ να μην χαμογελάσω….Στιγμές ντροπής όλοι ζήσαμε και θα συνεχίσουμε να ζούμε…μα έχεις τόσο δίκιο για την αποφυγή αυτών.Στο τέλος όμως κι αυτά ακόμη γλυκαίνουν με το πέρασμα του χρόνου!

    1. Belz says: Reply

      Εσένα Κατερίνα μεγάλωσαν και τα αναπολείς… Ίσως κι εγώ, έτσι να είμαι σε λίγα χρόνια. Να σκέφτομαι τι καλά που ήταν μωρό!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!