Τα δελφίνια και οι Αρίωνες

Sunset-With-Dolphin-Picture

Στην αρχή επαναστάστησα. Και συνέχισα να επαναστατώ για χρόνια. Απέναντι σε όλα αυτά που μου συνέβαιναν και άλλαζαν αυτό που συνήθιζα να είμαι, αυτό που υπήρξα. Με μετουσίωναν σε κάτι καινούργιο, σε κάτι που δεν ήξερα να ορίσω. Επαναπροσδιορισμός, λοιπόν. Ξανά και ξανά.

Αποχαιρέτισα με δυσκολία αυτό που υπήρξα. Ίσως ακόμα μέσα μου να επαναστατώ. Μέσα μου ακόμα μιλάει το κορίτσι. Θα μιλά για χρόνια μέσα μου το ξέρω. Θα μου ψιθυρίζει τον μελωδικό, απρόβλεπτο και περιπετειώδη σκοπό της νεότητας, που ίσως νομίζουμε ότι ξεχνάμε. Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να τον ξεχάσουμε. Είναι αυτός που μάς τραβά από το χέρι και μάς σπρώχνει έξω από την πόρτα, στον κόσμο και στη ζωή.

Οι γυναίκες θυσιάζουμε πολλά για να γίνουμε μάνες. Θυσιάζουμε το σώμα μας, τον ύπνο μας, τον χρόνο μας και κυρίως τα θέλω μας. Και το κάνουμε τόσο συνειδητά από τη στιγμή που αυτό το ανυπαράσπιστο πλάσμα που βρισκόταν στην κοιλιά μας, ανοίγει το πρώτο βλέμμα στο φως του κόσμου. Γιατί αυτό το πλάσμα έρχεται να πορευτεί στη ζωή και είναι πιο σημαντικό από εμάς, πιο σημαντικό από την ίδια μας την ύπαρξη.

Δεμένες με τα παιδιά μας με ένα αόρατο νήμα.

Κομμάτια της ψυχής μας που ξαφνικά αποφάσισαν να μας αφήσουν και να σεργιανίσουν στον κόσμο.

Από τη στιγμή που τα νιώθουμε μέσα μας, το καθήκον, η υποχρέωση φουντώνει. Πρέπει να τους δώσουμε ζωή. Και αυτή η ζωή δεν σταματά στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό —και οι δύο τόσο επίπονες και επώδυνες εμπειρίες— αλλά συνεχίζεται αγωνιωδώς κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής και μετέπειτα. Ειδικά τα πρώτα χρόνια είναι τόσο πολύ δύσκολα… Νομίζω η έλλειψη ύπνου είναι αυτή που τα κάνει δυσκολότερα, καθώς και η προσαρμογή μας στη νέα μας ταυτότητα. Αυτής που γράφει με ανεξίτηλο μελάνι «μάνα».

Σας το έχω ξαναπεί ότι τελειότητα στο θέμα της μητρότητας δεν υπάρχει και όποιος την αναζητά χαραμίζει τον χρόνο του.

Μεσοβέζικες λύσεις για όλες μας. Να τα χωρέσουμε όλα μέσα στη μέρα. Δουλειά, παιδιά και χρόνο για εμάς. Να καταφέρουμε να πάρουμε μια ανάσα και να σκεφτούμε: κι όμως υπάρχω και εγώ. Τα προσωπικά «θέλω» δεν θα σταματήσουν ποτέ να αναδύονται ούτε ξεχνιούνται. Μοιάζουν με δελφίνια που βγαίνουν στην επιφάνεια γρήγορα γρήγορα να πάρουν ανάσες. Αναπηδούν από τον βυθό χαρούμενα και τόσο ζωντανά. Και μετά ξαναβυθίζονται. Περιμένουν το επόμενο χορευτικό τους άλμα.

Ρώτησα τη μητέρα μου αν κουράστηκε, αν κουράζεται ακόμα και τώρα, πώς άντεξε να μεγαλώσει τρία παιδιά.

Μου είπε:

– Κουράστηκα, αλλά τώρα βλέπω το έργο μου.

Εμείς τα παιδιά της είμαστε το έργο της. Ένα σπίτι γεμάτο παιδιά και εγγόνια. Ίσως το πιο δύσκολο project που ανέλαβε ποτέ.

Και εγώ εδώ, εν μέσω του δικού μου δυσκολότερου project.

Μην με ρωτάς, αν κοιτάζω πίσω και τι θα άλλαζα γιατί η απάντησή μου δεν δίνεται εύκολα και αναίμακτα. Όμως πάντα ο λαβύρινθος της σκέψης καταλήγει στο ότι δεν θα άλλαζα τίποτα γιατί ό,τι έγινε με έφερε στο τώρα. Και κάποιες φορές ξεχνάω ότι το «τώρα» είναι τόσο φευγαλέο. Η δυσκολία του είναι αυτή που το κάνει να φαίνεται τόσο μόνιμο. Κι όμως γλιστρά και χάνεται και δεν θέλω να μου συμβεί να σκέφτομαι πώς πέρασαν τα χρόνια.

Ευτυχώς υπάρχει ακόμα χρόνος. Γιατί τα «θέλω» είναι δελφίνια και έχουν ταλέντο στο κολύμπι. Βρίσκουν πάντα τρόπο να αναπηδούν χαρούμενα και να σώζουν Αρίωνες…

 

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!