Τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους

Δεν είναι τραγούδι. Δεν είναι ποίημα. Είναι μέσα από τη ζωή βγαλμένο. Τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους και οι μαμάδες πρέπει δυστυχώς να σβήνουν τα έργα των παιδιών τους. Πόσο πιο απλή θα γινόταν η ζωή μας, αν όλοι αφήναμε μουτζουρωμένους τους τοίχους μας! Δηλαδή  να άφηνα τον τοίχο έτσι  και να του έλεγα μετά από  δέκα χρόνια “Αυτό το έργο το έκανες όταν ήσουν μόλις είκοσι μηνών”. Τι κι αν είναι μόνο 5 πορτοκαλί γραμμές; Γι’ αυτόν φαντάζομαι κάθε γραμμή θα είναι πολύ σημαντική. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι η κυρία Ρένα, η σπιτονοικοκυρά μας, δεν θα χαιρόταν καθόλου με αυτό.

Ο γιος μου είναι καλλιτέχνης που ρέπει προς το μινιμαλισμό. Δείχνει εξαιρετική ικανότητα στο να σχεδιάζει γραμμές. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από αφηρημένη οπτική και έντονο χρώμα. Θέλει να του ζωγραφίζω συνέχεια τον ήλιο, σύννεφα και ουρανό. Ίσως τα τρία πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο. Ελπίζω να παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας, και να μη γίνει ένα ομοιόμορφο υπάκουο στρατιωτάκι μετά το σχολείο. Φοβάμαι ότι το σχολείο μπορεί να κάνει κακό στο παιδί μου, άδικο έχω;

Ανυπομονώ να τον πάω σε μια έκθεση ζωγραφικής. Πιστεύω θα του αρέσει. Ο Πικάσο δεν μπορεί να μην ήξερε όταν έλεγε ότι “κάθε παιδί είναι ένας καλλιτέχνης. Το θέμα είναι πώς θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας”.

Σήμερα θα σβήσω τις πορτοκαλί γραμμές από τον τοίχο. Όμως δεν ανησυχώ. Ο Αλέξανδρος θα ξαναβρεί τις ξυλομπογιές και θα το ξανακάνει. Γιατί έτσι είναι οι σωστοί καλλιτέχνες. Επαναστάτες. Επαναστάτες απέναντι στη μαμά τους που λέει διαρκώς όχι στα πιο διασκεδαστικά πράγματα, απέναντι στις νόρμες και τους κανόνες. Οι πραγματικοί καλλιτέχνες ξέρουν να ανακαλύπτουν συνεχώς νέα υλικά και καμβάς τους είναι ο κόσμος.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!