Τα παλικάρια δεν κοιμούνται τα μεσημέρια

Child jumping on bed
Child jumping on bed
via

Το παιδί μου δεν θέλει να κοιμάται τα μεσημέρια. Τουλάχιστον, όχι πάντα. Κι αυτό συμβαίνει τα σαββατοκύριακα που δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο για τους γονείς από μια χαλαρωτική μεσημεριανή σιέστα! Όμως ο Αλέξανδρος έχει άλλη γνώμη. Θέλει να χορτάσει το παιχνίδι, θέλει να χορτάσει τα αυτοκινητάκια του, που χθες παρεμπιπτόντως τα ταξινομήσαμε σε μικρά και μεγάλα (μόνο κατά χρώμα δεν έβαλα να τα ταξινομήσει το παιδί) και επιτέλους έκρυψα κάποια παιχνίδια που δεν έπαιζε και συνεχώς σκόνταφτα πάνω τους. Κι όχι τίποτις άλλο, αλλά τώρα που αρχίζω και παχαίνω, και το κέντρο βάρους αρχίζει να μετατοπίζεται ξανά, δεν λέει να χορεύω καλαματιανό, συρτό και άλλους παραδοσιακούς χορούς στο χαλί και να σωριαστώ κάτω.

Χθες λοιπόν, Κυριακή, έτρεφα τη κρυφή ελπίδα ότι ίσως να κοιμόταν το μεσημέρι, όπως είχε κοιμηθεί το Σάββατο που έριξε κάτι ύπνους τρικούβερτους και μαζί του ρίξαμε κι εμείς! Όμως, αυτός ήταν πολύ ξεκούραστος. Δεν είχε κουραστεί αρκετά.

“Αλέξανδρε, πουλάκι μου, θα έρθεις να κοιμηθείς επιτέλους;”, τον ρωτάω με περίσσεια μαμαδίστικη απορία.

“Όχι, ευχαριστώ”, ήταν η αποστομωτική απάντησή του. Ευγενικός νέος. Ήθελα να του πω, παρακαλώ, παρακαλώ δεν κάνει τίποτα… με τόση ευγένεια λιώνω. Αφού διαπραγματευτήκαμε αν θέλει να κοιμηθεί στο κρεββάτι του, ή στο κρεββάτι μας και ναι, τελικά επέλεξε να κοιμηθεί στο χαλί (this was not an option), εγώ αποσύρθηκα στα ιδαιίτερα μου, ξέροντας ότι θα ερχόταν, πού θα πήγαινε.

Έτσι κι έγινε. Μετά από κάτι τσιρίδες που τον είχα αφήσει μόνο, τσουπ! Να σου τον σκάει μύτη.

“Μαμά, τσίσα, τσίσα!” Εντάξει τσίσα, είπα εγώ το αντίθετο; Πάμε για τσίσα. Κουβεντιάζουμε για το πλυντήριο-στεγνωτήριο και για τον κάδο χαρτιών υγείας. Του σηκώνω τα βρακιά και πάμε στο κρεββάτι.Τον βάζω στη μέση, ανάμεσα μας και τον παίρνω αγκαλιά. Στριφογυρνάει. “Μαμά, νερό! Δίψασα”. “Α, ώστε έτσι δίψασες, να σου φέρω και νερό.” Πίνει δυο γουλιές. Αααχ… το ευχαριστιέται. Άντε, νανά τώρα. (Οι βρεφικές οδηγίες, “σους”,” νανά” και “κάνε ααα” όταν τον ταΐζω – γιατί εντάξει, ένα τρίχρονο δεν εμπιστεύεσαι ότι θα αδειάσει το πιάτο του ή ότι έχει φάει αρκετά – θέλω να πιστεύω ότι έχουν αποτέλεσμα).

Μετά από λίγο:

Πολύ βαρετά είμαστε εδώ.” Τι σκέφτομαι: Σώπα, ρε φίλε, για ύπνο ήρθαμε, όχι για χοροπηδηχτά.

Τι λέω: “Ναι, μωρό μου; Θα ξεκουραστούμε τώρα.” Όχι, όμως αυτός έχει απορίες.

“Μαμά γιατί έχεις τόσο μεγάλη μύτη;”

“Για να μυρίζω καλύτεραααα!”, τι να κάνω, λέω με δουλεύει ή τον δουλεύω; Θα δείξει!

“Μαμά, γιατί έχεις μάτια;”

“Για να βλέπω καλύτεραααα!”

“Μαμά, γιατί έχεις δόντια;”

“Για να σε φάω καλύτεραααα!”

“Όχι, όχι μαμά μου εσύ είσαι καλή.” Τρόμαξε το παιδί. “Αυτά τα έλεγε ο κακός ο λύκος!”

“Κι αυτές τις ερωτήσεις τις έκανε η Κοκκινοσκουφίτσα στο λύκο.”, του απαντώ. Ο σουρεαλισμός ζει και δεν κοιμάται τα μεσημέρια.

Με αγαπάει, με φιλάει και με αγκαλιάζει. Κοιταζόμαστε στα μάτια:

“Μαμά, γιατί σε πάντρεψε ο μπαμπάς; Εγώ ήθελα να σε παντρέψω!” “Εσύ θες να με παντρέψεις; “Εντάξει, έκλεισε θα γίνουμε κουμπάροι.” Συναγωνίζομαι μαζί του στο θέατρο του παραλόγου.

Βλέπει τη φουσκωμένη κοιλιά μου.

“Μαμά, θα μου χαϊδέψεις την κοιλίτσα;”

“Γιατί παιδί μου;”

Για να χαϊδέψεις τα φαγητά!”” Ααααα, οκ” και αλληλοχαϊδεύουμε τις κοιλιές μας.

“Μαμά, πού είναι το αδερφάκι; Εδώ; εδώ; εδω;” Και μου δείχνει το στήθος, την κοιλιά, το γόνατο.

“Ναι, είναι στην κοιλίτσα.”

“Γιατί;”

“Γιατί έτσι έρχονται τα μωρά, είναι στην αρχή μικρά σποράκια και μεγαλώνουν στην κοιλίτσα της μαμάς”, του εξηγώ. Τα σαββατοκύριακα, περνάει τη φάση του γιατί, γιατί, γιατί. “Γιατί το αδερφάκι είναι εκεί;”

“Ε, εσύ δεν μου είπες ότι ήθελες αδερφάκι;” Στα προνήπια πρέπει να λες κάτι αποστομωτικό μπας και σταματήσουν.

Δεν κοιμάται. Μετράμε τα δάχτυλα των χεριών. Του μαθαίνω και πώς τα λένε, έτσι για να πω ότι μαθαίνω και κάτι στο παιδί μου (αντίχειρας, δείκτης κτλ.) Τα βγάζει έξι, ουπς! Πάμε πάλι.

“Μαμά, πώς είναι το παπούλιασμα;” (you know, όταν ζαρώνουν τα χέρια μετά από πολλή ώρα μουλιάσματος στο νερό). Δεν καταλαβαίνω τι θέλει να του πω.

“Πώς είναι bus, truck;” συνεχίζει.

“Ααα, στα αγγλικά εννοείς; Πού να ξέρω; Θα το ψάξω”, με έπιασε αδιάβαστη και πού στο κάτω κάτω να ξέρω το παπούλιασμα! (skin wrinkling λέγεται για όποιον ενδιαφέρεται). Με ρωτάει λέξεις στα αγγλικά, και κάνουμε επανάληψη κάποιες λέξεις που αν ένα τρίχρονο βρεθεί στην Αγγλία, θα πρέπει οπωσδήποτε να ξέρει για να συνεννοηθεί: οι λέξεις είναι excavator, garbage truck, hair και parachute.

“Αλέξανδρε, όχι άλλο. Τώρα νανά” και γυρίζω πλευρό, μπας και πάρει το μήνυμα.

“Εντάξει, μαμά, τα λέμε!”. Όπως λέμε, See you! Η ελπίδα ότι θα κοιμηθεί φουντώνει ξανά μέσα μου για κάποιον αόριστο λόγο και γιατί πεθαίνει τελευταία. Όμως, φευ!

Δεν περνάνε δύο λεπτά, μα το Θεό,  “Μαμά, να πατήσω στο χαλί;”. Του έλειψε το χαλί κατάλαβες;

Κάνει το γύρο, κατεβαίνει από το κρεββάτι. Εγώ το έχω πάρει απόφαση. Το σίριαλ θα τελειώσει με άγρυπνους πρωταγωνιστές. “Για να δω τι ώρα είναι-έξι και δέκα.” μονολογώ…

Το ακούει και δεν χάνει ευκαιρία! Καιρός να ξυπνήσουν όλοι! “Μπαμπάααα, ξύπναααα” φωνάζει! Πήγε πέντε και δέκα! (Πάει ακόμα με την παλιά την ώρα μάλλον).

Ο μπαμπάς τινάζεται σαν ελατήριο, λες και τον τσίμπησε μύγα τσε τσε. έτοιμος να ουρλιάξει. Για να αποφύγω να μας βγάλουν στις οικογενειακές ιστορίες τον πάω μέσα και τον ταΐζω κοτόσουπα, που σημειωτέον μας είχε βγάλει το λάδι, και δεν την είχε φάει το μεσημέρι. Αν τον αφήσεις νηστικό όμως, μέχρι το απόγευμα να δεις μετά πώς αδειάζει το πιάτο! Μην τα κυνηγάτε, είναι η συμβουλή της μάνας μου! Αφήστε τα να πεινάσουν και μετά να δείτε πώς τρώνε ό,τι και να τους δώσεις!

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, για να μη λέτε ότι χάσατε την ώρα σας διαβάζοντας τα παθήματά μας: Σας συμβουλεύω να κουράζετε τα παιδιά σας. Κουράζετέ τα πολύ! Αφήνετε τα να τρέχουν, να χοροπηδούν, να εξαντλούνται, αν θέλετε να κοιμηθούν. Ο καιρός χθες δεν ήταν καλός για να βγούμε, και την πατήσαμε. Επίσης αν δεν κοιμηθούν το μεσημέρι μην στενοχωριέστε. Θα πέσουν για ύπνο με τις κότες το βράδυ. Στις οχτώ και μισή περίπου κοιμόταν ήδη τον ύπνο του δικαίου και μαζί του (δυστυχώς ή ευτυχώς) κι εγώ! 🙂

8 Comment

  1. elpidatwoboysandhope says: Reply

    κι εμείς έτσι ακριβώς Ελένη μου!!! Το μονο θετικό είναι οτι κοιμάται με τις κότες το βράδυ.. Αλλά η μαμά πίνει αργά καφέ το μεσημερι και μπορεί να μείνει ξύπνια και μέχρι τις 12..χεχεχε!! φιλιά

    1. Eleni says: Reply

      Καφέ, ε; Έχω κόψει εδώ και καιρό τους καφέδες και πίνω τσάι (η ξενέρωτη). Τίποτα, τίποτα, εγώ νυστάζω από νωρίς και πέφτω με τις κότες! 🙂

  2. martha says: Reply

    Ε λοιπόν! Έχω δοκιμάσει τα πάντα! Κούνιες, τρεχαλητά, χοροπηδητά, χορούς, κυνηγητό! Τα πάντα! Εξακολουθεί να ξυπνάει στις 6:30 το πρωί [συνήθεια απο τις καθημερινές!], να κοιμάται μισή ώρα το μεσημέρι [συνήθεια από τον σταθμό που έχει φασαρία!]! Ευτυχώς όμως όπως λες το βράδυ πέφτει ξερή από τις 8!!!

    Οι διάλογοι σας είναι απολαυστικότατοι!

    1. Eleni says: Reply

      Ευτυχώς Μάρθα μου, κάτι είναι κι αυτό!

  3. χαχαχα πόσο πολύ σε καταλαβαίνω! Ειδικά πέρυσι τέτοιον καιρό ούσα έγκυος στο δεύτερο αγοράκι μου! Αν σου πω ότι κι ο δικός μου – ο μεγάλος εννοώ- μου κάνει τα ίδια, άντε με κάποιες παραλλαγές, θα με πιστέψεις? Όταν έρχεται η ώρα του ύπνου, τότε θα διψάσει, θα του έρθουν τσίσα, μπορεί να πεινάσει… και φυσικά αυτό με τη λογοδιάρροια καλά δεν υπάρχει!!
    Αχχχ, αυτό με την κούραση σε μας δεν πιάνει πάντα! Ξέρεις τι είναι να χοροπηδάει όλη την ημέρα, να κάνει τα απίστευτα και να φθάνει η ώρα 9-10 το βράδυ και ακόμη να είναι ντούρασελ? Και να αναρωτιόμαστε με το σύζυγο… μα καλά, δεν έχει κουραστεί ακόμη? Τέλος πάντων, θα μπορούσα να μιλάω ώρες για το Γιώργο! Καλά να είναι κι ας μας παιδεύει! Άλλωστε αυτό δεν σημαίνει η λέξη παιδί?
    Καλή εβδομάδα Ελένη μου!

    1. Eleni says: Reply

      Βέβαια, βέβαια! Παιδί σημαίνει παίδευση. Πάντως η διαφήμιση της Ντούρασελ τότε τη δεκαετία του 80 ήταν προφητική! 🙂

  4. Flora says: Reply

    Απολαυστικότατη η γραφή σου, κουράγιο δόλια μάνα!

    1. Eleni says: Reply

      Κάνω, κάνω κουράγιο και είμαι βαράτε με κι ας κλαίω! 🙂

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!