Το Πασχαλινό Αυγό

bullying-office
bullying-office
via

Ξημέρωσε μέσα στο δωμάτιο της εστίας. Γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε στα δεξιά της. Η συγκάτοικός της κοιμόταν ακόμα. Το πρωί όταν ξυπνούσε σπάνια της μιλούσε, σπάνια της έλεγε καλημέρα. Αυτή από την άλλη προσπαθούσε να είναι ευγενική. Δεν ήξερε ακριβώς τι έκανε λάθος και δεν τα πήγαιναν καλά. Υπήρχε μια διαφορά μεταξύ αυτής και των κοριτσιών με τα οποία συγκατοικούσε. Αυτή είχε μπει με το χαμόγελο στο δωμάτιο, με διάθεση να κάνει καινούργιες φίλες, ενώ οι άλλες το ακριβώς αντίθετο. Εντάξει θα μου πεις λογικό είναι να μην ταιριάζεις με όλους, μην περιμένεις να θέλουν όλοι να γίνουν φίλοι σου. Όμως η αγένεια; Ή η μουγκαμάρα; Ή το να μη νοιάζεσαι γι’ αυτόν με τον οποίο συγκατοικείς; Τα κοροϊδευτικά σχόλια για την καταγωγή, το ντύσιμο και το σώμα σου;

Μόνη μακριά από την οικογένεια της για πρώτη φορά ως πρωτοετής δεν είχε και πολλές άμυνες. Προσπαθώντας να ενταχθεί και να γίνει αρεστή στο περίγυρό της γινόταν πολλές φορές περίγελος και δέκτης κοροϊδευτικών σχολίων. Στην αρχή νόμιζε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι έτσι και έπρεπε κι αυτή να γίνει αγενής και να τη “λέει” στους άλλους. Αργότερα κατάλαβε ότι δεν ήταν έτσι ο χαρακτήρας της. Μέχρι να πατήσει γερά στα πόδια της και να μάθει να ζει και να αποδεχτεί τον εαυτό της παράπαιε από δω και από κει, με ανθρώπους που δεν τη σεβόντουσαν πραγματικά επιζητώντας για κάποιον αρρωστημένο λόγο τη φιλία τους. Είναι η φοιτητική ζωή σκληρή στην αρχή μέχρι να βρεις το κοπάδι σου, την αγέλη στην οποία θα ενταχθείς και με την οποία θα μπορείς να βγεις να Σαββατόβραδα για να πιεις ένα ποτό και να κάνεις πλάκα.

Είχε ξημερώσει Κυριακή της Αποκριάς και όλοι οι φοιτητές θα ντυνόντουσαν μασκαράδες για να κατέβουν στο κέντρο της πόλης στην παρέλαση των αρμάτων. Οι δύο συγκάτοικες είχαν προμηθευτεί μάσκες και φρου φρου για να το γιορτάσουν. Η άλλη δεν είχε πάρει κάτι, είτε δεν το είχε σκεφτεί είτε δεν την ένοιαζε να ντυθεί κάτι. Μέσα στην πλάκα και στα δήθεν γέλια που ακουγόντουσαν στο δωμάτιο, οι άλλες αποφάσισαν τι να την ντύσουν. Η μία πέταξε την ιδέα:

– Θα τη βάψουμε με κόκκινο κραγιόν στο πρόσωπο και θα της κρεμάσουμε μια ταμπέλα που θα γράφει “Καλό Πάσχα”. Θα τη ντύσουμε “Πασχαλινό Αυγό”!

(γέλια)

– Ναι, ναι! Καλή ιδέα! συμφώνησε η άλλη.

– Όχι, όχι! φώναξε το μελλοντικό Πασχαλινό Αυγό. Δεν θέλω!

– Έλα, θα δεις, θα είναι ωραία, θα έχει πλάκα! Θα έχει γέλιο!

Την κράτησαν μπροστά στον καθρέφτη και άρχισαν να τη βάφουν με κραγιόν. Έλεγε κάτι “όχι, όχι” ενδιάμεσα, αλλά αυτές συνέχιζαν. Και αυτή καθόταν; Γιατί καθόταν; Γιατί δεν πίστευε ότι μπορούσαν να φτάσουν μέχρι εκεί, δεν πίστευε ότι μπορούσαν να τη γελοιοποιήσουν μέχρι εκεί. Δεν πίστευε ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Γιατί πάντα έκρινε με μέτρο τον εαυτό της και αυτή δεν θα γελοιοποιούσε ποτέ κάποιον έτσι.

Κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό, τραγελαφικό, αποκρουστικό… τρομακτικό θα έλεγε κανείς. Ένα πρόσωπο κατακόκκινο, πανάσχημο με δυο μάτια να ξεχωρίζουν μόνο. Μετά έγραψαν σε ένα χαρτόνι την ευχή για καλό Πάσχα και της την κρέμασαν από το λαιμό. Μόνο κουδούνια δεν της κρέμασαν. Αυτή όμως γιατί δεν αντιδρούσε;

Το χειρότερο είναι ότι όντως την έπεισαν να βγει έτσι στο δρόμο. Αυτές ντυμένες πριγκίπισσα και μεγαλοκυρία, όμορφα βαμμένες και φτιαγμένες και αυτή λες και είχε κάποιο μεταδιδόμενο δερματικό νόσημα. Ή σαν να ήταν καθυστερημένη. Το σίγουρο είναι πάντως ότι όλοι την κοίταζαν περίεργα. Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω της, αλλά όχι για καλό λόγο.

Μετά συνάντησαν δύο νεαρούς που είχαν γνωρίσει τότε και φλέρταραν οι δύο μαζί τους. Τι ντροπή ένιωσε η άλλη να τη δούνε τα αγόρια έτσι. Όμως η ντροπή ήταν όλη δική της.

Όταν ήρθε η ώρα της λυτρωτικής επιστροφής, η μία από τις συγκατοίκους αποφάσισε να συνεχίσει με την παρέα των αγοριών. Η άλλη θα επέστρεφε μαζί με το Αυγό στην εστία. Όμως όταν βρέθηκαν στο δρόμο πάλι η ίδια μουγκαμάρα, αυτή να προχωράει μπροστά σαν να ντρέπεται να περπατάει μαζί με το Αυγό. Μα μισό λεπτό, το Αυγό ήταν δικό της δημιούργημα. Ποιος δημιουργός ντρέπεται για τα δημιουργήματά του;

Πίσω στο δωμάτιο πάλι η ίδια παγωμάρα. Το πρώτο πράγμα που προσπάθησε να κάνει ήταν να καθαρίσει το πρόσωπό της, αλλά αυτό δεν καθάριζε με τίποτα! Στόκος το κραγιόν πάνω της! Όταν έφυγαν τα πολλά πολλά, μια ελαφριά κοκκινίλα είχε μείνει για να της θυμίζει ότι το Πάσχα ήταν κοντά. Έπεσε να ξαπλώσει για να μη σκέφτεται. Τελικά, τι άλλο έπρεπε να κάνει ή τι άλλο έπρεπε να της κάνουν για να γίνει φίλη και αποδεκτή από αυτά τα κορίτσια;

Το συγκεκριμένο κορίτσι άλλαξε για να αντέξει και να ενσωματωθεί στη φοιτητική ζωή. Μάλλον ήταν δυνατή, αλλά δεν το ήξερε. Μετά από χρόνια θα θυμάται μόνο τα καλά και τα αρνητικά θα της έρχονται στο μυαλό μόνο όταν είναι στενοχωρημένη. Είναι σίγουρη ότι και οι συγκάτοικές της άλλαξαν. Οι άνθρωποι αλλάζουν, όπως άλλαξε και η ίδια.

Υπάρχουν όμως ορισμένοι άνθρωποι που δεν προλαβαίνουν να αλλάξουν γιατί το τώρα είναι όλη τους η ζωή. Δεν περιμένουν να μεγαλώσουν. Αποφασίζουν να θέσουν τέλος στη ζωή τους επειδή οι άλλοι τους γελοιοποιούν και δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Δεν μπορούν να αντιδράσουν. Οπότε καθώς στα είκοσι όλος ο κόσμος είναι το τώρα, μακάρι ο κάθε εικοσάρης να σκέφτεται τον διπλανό του, τον συμφοιτητή του, το αγόρι που κάθεται μόνο του στο διπλανό τραπέζι στη λέσχη, το μοναχικό κορίτσι με τα γυαλιά που επιστρέφει μόνη της με το λεωφορείο. Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα δεν κοστίζουν τίποτα. Όλοι οι εικοσάρηδες φοιτητές ξεκινάνε από το σπίτι τους με όνειρα. Όλοι βρίσκονται στην αρχή της ζωής τους. Είναι τα πιο όμορφα τους χρόνια, τα πιο ανέμελα. Γιατί δεν τα εκτιμούν; Γιατί νιώθουν ό,τι κάνουν δεν έχει βαρύτητα;

Ορισμένες πράξεις μπορούν να στιγματίσουν τον άλλο, χωρίς αυτός που τις κάνει να το καταλαβαίνει. Να νομίζει ότι ό,τι λέγεται είναι για πλάκα και όμως ο αποδέκτης της πλάκας να γελάει απ’ έξω του και να κλαίει μέσα του. Ο σεβασμός του άλλου, δεν ξεκινά από τη στιγμή που εμφανιζόμαστε ως καθώς πρέπει και ως το ιδανικό άτομο με το βιογραφικό μας μπροστά σε μια συνέντευξη για να μας εμπιστευτεί κάποιος μελλοντικός εργοδότης. Ο σεβασμός του άλλου ξεκινά από την αγκαλιά της μάνας μας. Όπως θα τη σεβαστούμε και θα μας σεβαστεί κι αυτή θα πορευτούμε. Όπως μας δώσει αγάπη ο πατέρας μας, τέτοια αγάπη θα περιμένουμε να λάβουμε από τον σύντροφό μας.

Εσείς, πόση αγάπη και καλοσύνη μπορείτε να αντέξετε;

Βαγγέλη, καλό σου ταξίδι.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!