Το όνομα του είναι Σταρ, Γκεστ Σταρ

slide

scene

Όχι, δεν μιλάω για τον Μποντ. Πάλι για τον γιο μου θα σας πω!

Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα. Πες με τρελή, πες με ονειροπόλα, νόμιζα ότι το παιδί μου θα ανέβαινε στο σανίδι χωρίς πρόβλημα. Όμως πλανιόμουν εν αγνοία μου πλάνην οικτράν.

Στις πρόβες που κάνανε όλες αυτές τις μέρες, οι δασκάλες μας εκμυστηρεύτηκαν ότι δεν έκανε με τίποτα ό,τι του ζητούσαν. Τι να σκεφτώ κι εγώ η δόλια; Είπα να το δω αισιόδοξα: “Πρέπει να είναι λάτρης του αυτοσχεδιασμού από μικρός” σκέφτηκα. Το ότι δεν άκουγε τις δασκάλες δεν με ενόχλησε τόσο γιατί ξέρω πόσο σημαντικός είναι ο αυτοσχεδιασμός στην τέχνη. Θυμάμαι μια φορά στο Πανεπιστήμιο είχα βρεθεί σε μια βραδιά αυτοσχεδιασμού της ορχήστρας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών. Άκουγα εκεί τους μουσικούς να κάνουν ήχους πουλιών, ζώων, κραυγές… Δεν κατάλαβα τίποτα. Αυτό που ένιωσα είναι ότι η υψηλή τέχνη κάπου με υπερβαίνει και έμεινα αποσβολωμένη να θαυμάζω το μεγαλείο της σύγχρονης μουσικής…

Για να επιστρέψω στο θέμα μας, η αλήθεια είναι ότι ένα τρακ όλα τα παιδάκια το είχαν. Τρακ ήταν τώρα, άρνηση ότι αυτό τους συμβαίνει στα αλήθεια, φόβος για όλο αυτό το κοινό από μαμάδες και μπαμπάδες που είχε μαζευτεί από κάτω και κοιτούσε με περιέργεια κι όλο καμάρι ή μια υποτροπή του άγχους αποχωρισμού; Ίσως λίγο απ’ ΄όλα να ήταν τελικά. Ένας εκρηκτικός συνδυασμός όλων των παραπάνω. Η ιδιοκτήτρια μας καθησύχασε λέγοντας ότι αποτελεί άθλο για όλα αυτά τα μικρούλια μόνο το να ανέβουν στη σκηνή, οπότε να μην έχουμε και πολλές απαιτήσεις. Ευτυχώς που μας το είπε, γιατί εγώ στο τσακ ήμουν να καλέσω το “Ελλάδα, έχεις ταλέντο”!

Για να είμαι ειλικρινής, κάτι είχα ψιλιαστεί ότι παράσταση μπορεί να μην κάναμε, σόου όμως θα δίναμε! Ο μικρός μας το είχε ξεκόψει από το αυτοκίνητο:

– Εγώ στην σκηνή ΔΕΝ ανεβαίνω.

“Εντάξει”, σκέφτηκα, “κάθε μεγάλο αστέρι έχει καπρίτσια”.

– Μα, θα σε χειροκροτήσουμε!

– ΔΕΝ ΘΕΛΩ να με χειροκροτήσετε!

Τζίφος, που λέτε, αγύριστο κεφάλι. Ούτε χειροκρότημα ήθελε, ούτε τίποτα. Μόλις τελικά φτάσαμε εκεί, η δασκάλα του τον πήρε αμέσως για να πάνε στα παρασκήνια μαζί με τα άλλα τα παιδάκια.

Εμείς προχωρήσαμε να βρούμε τις θέσεις μας στην αυλή την οποία είχαν διακοσμήσει πολύ ωραία (εγώ είπα να φορέσω κάτι τακούνια που καρφώνονταν στο γρασίδι – άσχετο – καταραμένα γρασίδια) καθίσαμε, βρήκαμε και τον φάκελο του Αλέξανδρου με έργα του απ’ όλη τη χρονιά και ένα δάκρυ συγκίνησης και υπερηφάνειας ήταν έτοιμο να κυλίσει.

sun

Όμως, πριν προλάβει τα κυλίσει το δάκρυ, τσουπ! Σκάει μύτη ο γιος μου με τη δασκάλα, κλαίγοντας κόκκινος σαν το παντζάρι. Ήταν ανένδοτος: στα παρασκήνια δεν θα γυρνούσε και στη σκηνή δεν θα ανέβαινε. Δηλαδή τι, σε είκοσι-τριάντα χρόνια στην Επίδαυρο τα ίδια θα μου κάνει; (το έχω πάει λίγο μακριά, ξέρω…)

Όταν ανέβηκαν στη σκηνή τα πιο θαρραλέα παιδάκια, το θέαμα ήταν καταπληκτικό. Κανένα παιδάκι δεν άκουγε ούτε ακολουθούσε τη δασκάλα. Οι δασκάλες όμως, α! Όλα κι όλα! Ήξεραν όλη τη χορογραφία πολύ καλά και βήμα δεν έχαναν! Να τους το αναγνωρίσουμε αυτό!

Πολλά παιδάκια είχαν βάλει τα κλάματα και δεν δέχονταν να ανέβουν με τίποτα πάνω στη σκηνή. Όσοι γονείς δεν είχαν να παρηγορήσουν παιδάκια που έκλαιγαν, κρατούσαν κάμερες και φωτογραφικές για να αποθανατίσουν την πρεμιέρα των παιδιών τους. Εμείς είχαμε εξοπλιστεί με την επαγγελματική φωτογραφική μηχανή μας, αλλά τελικά κατέληξα να τραβάω με το κινητό (τζάμπα λεφτά η φωτογραφική – το βλέπω εγώ). Τα πιο μικρά παιδάκια τα είχαν ντύσει στα κόκκινα και τα λίγο πιο μεγάλα στα λευκά. Εμείς ήμασταν με τους λευκό του Tide.

Ο Αλέξανδρος είχε γίνει αυτοκόλλητος με τον πατέρα του. Αυτοκόλλητος όμως! Ούτε με κόλλα UHU να ήταν κολλημένοι. Τώρα που το σκέφτομαι, τελευταία όλο και πιο συχνά παθαίνει μπαμπαμπίαση. Πού είναι εκείνες οι παλιές καλές μέρες που πάθαινε μαμαμίαση! Αν μου λέγατε πριν ενάμιση χρόνο, ότι θα ξεστόμιζα αυτή τη φράση, δεν θα το πίστευα. Ω, ναι! (Είμαι καλά, γιατρέ μου;)

Για να μην τα πολυλογώ, μας έκανε την τιμή και ανέβηκε στη σκηνή χορεύοντας έναν ολόκληρο κύκλο μαζί με τα άλλα παιδάκια! Πόσο περήφανη ένιωσα, πού να σας τα λέω! Ούτε Άμλετ να έπαιζε το παιδί. Μετά μάλλον βρήκε περιττό και ανούσιο να καθίσει μέχρι το τέλος της παράστασης και κατέβηκε τρέχοντας από το πλάι της σκηνής. Εντάξει, ευτυχώς είχα προλάβει και είχα τραβήξει μπόλικα φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Κι έτσι τελείωσε άδοξα η πρώτη μας επαφή με τη δραματική τέχνη. Προτιμήσαμε να μείνουμε στο “δραματική” και το “τέχνη” το πήραμε σπίτι πακέτο για όταν θα μεγαλώσουμε!

signs

4 Comment

  1. Και στο Ηρώδειο και την Επίδαυρο εύχομαι!!

  2. Και εις ανώτερα! Δηλαδή να πει και ολόκληρο ποίημα και μονόλογο και διάλογο στο τσακίρ δραματικό κέφι! Οι γιορτές με συγκινούν πάντα!

  3. Παράξενο πράγμα η ζωή….σίγουρα δεν με αναγνώρισες στην πρώτη φωτογραφία αυτής της ανάρτησης αφού έχουν περάσει ΤΟΣΑ χρόνια (ίσως και όχι τόσα πολλά τώρα που το σκέφτομαι) που πλέον αντί εμάς,,,,ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ. Απίθανη γιορτή!

  4. Καλημέρα καλημέρα! Εχεις βραβειάκι! Μπορείς να το παραλάβεις εδώ: http://sofikoukoubagia.blogspot.gr/2013/07/blog-post_18.html

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!