Το churching και άλλες πασχαλινές ιστορίες

eggs and vase slide

Εδώ και κάτι αιώνες, το Πάσχα δηλώνει το πέρασμα από την καταχνιά του χειμώνα στο φως της αναγέννησης και της αναδημιουργίας της φύσης γι’ αυτό και θεωρείται η γιορτή της άνοιξης. Εντάξει στην κυριολεξία είναι η γιορτή της Πασχαλιάς, του Ανέστη, της Αναστασίας ή Αναστάζια, μέχρι και οι Ρένες συνέπεσαν να γιορτάζουν χθες! Σωστό πανηγύρι.

Θυμάμαι ότι το Πάσχα δεν μπορούσα να με τρέχει η μάνα μου στις εκκλησιές. Πιο βαρετό πράγμα δεν υπήρχε. Να στέκεσαι, να ακούς λόγια κάποιες φορές ακαταλαβίστικα, να μην κατανοείς το νόημα όλης αυτής της τελετουργίας. Παπάδες να μπαίνουν και να βγαίνουν με θυμιατά πίσω από ένα τέμπλο που δεν μου επέτρεπαν να μπω και να δω τι υπάρχει από πίσω. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να τρέχω στο προαύλιο της εκκλησιάς μαζί με τα άλλα παιδιά για να χαρώ τον ανοιξιάτικο ήλιο. Τι πιο όμορφο.

flowers collage
Άνοιξη, άνοιξη παντού.

Είμαι σίγουρη ότι τα ίδια συναισθήματα ένιωσε ο μικρός από τη Μεγάλη Πέμπτη που ξεκινήσαμε το να πηγαίνουμε στην εκκλησιά, ή όπως λέω διαφορετικά ξεκινήσαμε το churching. Κάποιες φορές, νομίζω ότι έχει μεγαλώσει αρκετά, άλλες πάλι μου αποδεικνύει περίτρανα ότι παραμένει μωροπαίδι, με το να κλαίει και να φωνάζει δημοσίως. Γενικά, καθ’ όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα συνέβαιναν περιστατικά που δεν με άφηναν να αγιάσω.

pasxalina avga
Παντζαρο-αυγά ή αλλιώς αυγά σοκολατί που έβαψα τη Μεγάλη Πέμπτη.

Τη Μεγάλη Πέμπτη κατά την έξοδο του εσταυρωμένου από την ωραία πύλη και το “Σήμερα κρεμάται επί ξύλου” ξεκίνησε να φωνάζει κάτι ακατάληπτο, το οποίο δεν θυμάμαι ακριβώς τι ήταν, απλά θυμάμαι την ένταση των ντεσιμπέλ που ενόχλησαν μια θρήσκα γιαγιούλα παραδίπλα, απ’ αυτές που κάνουν κάθε πέντε λεπτά το σταυρό τους. Ο μικρός λες και ήταν βαλτός και το έκανε επίτηδες για να διακωμωδήσει την κατάνυξη που επικρατούσε στα πλήθη. Εγώ προσπαθούσα να τον ησυχάσω, όμως αυτή η γιαγιά αποφάσισε να επέμβει λέγοντας του ένα έντονο Σους! Ομολογώ ότι θύμωσα μαζί της και στο τσακ ήμουν να της πω κάτι το ίδιο ακατάληπτο με το παιδί μου, αλλά ας όψεται η ιερότητα της στιγμής. Τι περίμενε από ένα δίχρονο; Να έχει πλήρη επίγνωση του συμβολισμού; Αναστατώθηκα η μάνα, αλλά επέδειξα θαυμαστή ψυχραιμία.

eggs and vase
Τα πιο σκούρα είναι τα πατζαρο-αυγά περασμένα δεύτερο χέρι με κανονική βαφή.

Έπειτα απογευματάκι Μεγάλης Παρασκευής ξεκινήσαμε για τον Επιτάφιο. Αν εξαιρέσουμε ότι τραβήξαμε το δράμα του αιώνα γιατί δεν ήθελε να κάτσει με τίποτα στο καρότσι ο κύριος (τώρα θέλει να περπατάει ΜΟΝΟΣ του – τονίζω το ΜΟΝΟΣ του), καταφέραμε να φτάσουμε μπροστά στον Επιτάφιο. Είχαμε δώσει κι ένα κεράκι στον Αλέξανδρο να ασχολείται, όλα καλά. Όμως τη στιγμή της προσκύνησης του Επιταφίου, κι ενώ βρισκόμασταν ακριβώς πάνω από το κεκοιμημένο Ιησού και το Ευαγγέλιο, ο μικρός άρχισε να κάνει ότι πυροβολούσε με το κεράκι που κρατούσε στα χέρια! Εννοείται ότι κατευθείαν βγήκαμε στο προαύλιο της εκκλησιάς, για να καταλήξουμε να τον κυνηγάμε πέρα δώθε και τελικά  (guess what) φύγαμε.

Το Μεγάλο Σάββατο είχαμε αποφασίσει να κοινωνήσουμε οικογενειακώς. Οπότε πήγαμε από τις εννέα για να ακούσουμε λίγη λειτουργία και να καταφέρουμε να φτάσουμε σ’ αυτήν τη ψυχική ανάταση που προϋποθέτει η συμβολική πράξη της θείας κοινωνίας. Ψαλμωδίες, τροπάρια, και το αγαπημένο μου “ανάστα ο Θεός”. Ο μικρός βλέποντας όλους να τραγουδούν σκέφτηκε να πει ένα από τα τραγουδάκια που ήξερε καλά, γιατί το “ανάστα” του έπεφτε κομματάκι δύσκολο. Ξεκινά το “happy birthday” και τον σταματώ στο πρώτο “του γιου”. Μετά βλέποντας τόσο κοινό μπροστά του και βεβαίως νομίζοντας ότι όλοι αυτοί είχαν μαζευτεί να τον ακούσουν, ήταν κι αυτή η ωραία ηχώ που κυριαρχεί στον ναό που τον τσίτωνε, άρχισε μια άλλη μεγάλη διαχρονική επιτυχία το “Σε γνωρίζω από την κόψη”. Ήταν κι αυτός συνεννοημένος με τα ναυτάκια. Κάτι ήξερε το παιδί.

Τη στιγμή της θείας κοινωνίας κι ενώ ο παπάς έχει πει ότι πρώτα θα κοινωνήσει τα παιδάκια, βλέπω μια άλλη γιαγιούλα να έρχεται μπροστά μπροστά. “Μα σας παρακαλώ, είπαμε πρώτα τα παιδάκια” άρχισαν να της λένε. “Παπά, σε παρακαλώ, κοινώνησε με, γιατί έχω αφήσει ανοιχτό το σπίτι!” Τέλεια δικαιολογία; Περίμενα κάτι πιο δραματικό έχω αφήσει το φούρνο ανοιχτό, το γκάζι, το σπίτι έπιασε φωτιά, κάτι τέλος πάντων! Η συγκεκριμένη κυριούλα είχε βρει την πιο καταπληκτική δικαιολογία έβερ για να κοινωνήσει πρώτη! Θέλω να τη θυμάμαι όταν γίνω ογδόντα χρονών, να τη λέω κι εγώ.

Στην ανάσταση πάλι, ευτυχώς ήμασταν έξω από τον ναό κι έτσι κυνηγούσαμε άνετα τον μικρό πάνω κάτω, δώθε και κείθε. Είχε ήδη καταφέρει να σπάσει την λαμπάδα του πριν την εκκλησία χτυπώντας την τρεις φορές (σημαδιακό) με μανία πάνω στο τραπέζι κι έτσι δεν ανησυχούσαμε πλέον μην την σπάσει. Μας είχε φύγει ένα βάρος, καταλαβαίνετε. Πάντως, νονά, αν διαβάζεις την ανάψαμε σπασμένη!

spasmeni lampada
Πολυβόλο, σπαθί, ραβδί η λαμπάδα απέκτησε πολλαπλές χρήσεις.

 

Τελειώνοντας, επειδή σήμερα είμαι πολυγραφότατη, θα σας πω και κάτι που σκέφτομαι για το βαθύ νόημα αυτών των ημερών. Προσπαθώντας να γίνω αντικειμενικός παρατηρητής του εαυτού μου, σκέφτομαι ότι κουβαλώ πολύ Βυζάντιο μέσα μου. Από μικρή με έμαθαν να τραγουδώ το “Χριστός ανέστη” και είναι κάτι που δεν αποβάλλεται εύκολα. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να το αποβάλλω. Αντίθετα το μαθαίνω στο παιδί μου. Γίνομαι κρίκος της αλυσίδας που το περνά στην επόμενη γενιά.

vagia2
Χριστιανοί από κούνια.

Τελικά, δεν έχει σημασία τι είναι αλήθεια, ψέμα ή υπερβολή, δεν έχουν σημασία ερωτήματα “τι γίνεται μετά”, “αν υπάρχει όντως Θεός”. Αν το καλοσκεφτούμε σημασία έχει το τώρα και ο τρόπος που επιλέγουμε να ζήσουμε τις ζωές μας. Αν και για μένα η μοναξιά της ύπαρξης είναι αβάσταχτη χωρίς Θεό και κρατιέμαι γερά δεμένη στο βυζαντινό κατάρτι, θα πω ότι ακόμα κι αν το μόνο που είμαστε είναι κοσμική σκόνη, ας κάνουμε τις ζωές μας να αξίζουν. Η ελπίδα που μεταδίδει όλη η ιεροτελεστία του Πάσχα είναι πολύ σημαντική. Μας ενώνει, μας κάνει να αισθανόμαστε ότι ανήκαμε και συνεχίζουμε να ανήκουμε κάπου, ότι στεκόμαστε μαζί το ίδιο έκθαμβοι στο θαύμα της ζωής και του θανάτου. Κάθε χρόνο η ζωή νικά. Μετουσιώνεται, αλλά νικά. Το μόνο που με προβληματίζει είναι ότι ο άνθρωπος καταστρέφει περισσότερη ζωή απ’ όση στην πραγματικότητα δημιουργεί. Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.

Καλή σας εβδομάδα και Χριστός ανέστη!

arkas h zoi meta

4 Comment

  1. Καλησπέρα και Χρόνια Πολλά!!! Εγώ πάντως γέλασα πολύ (ξέρω ότι εσύ όχι και τόσο,χιχι) ειδικά με το χάπι μπέρθντεη και τον εθνικό ύμνο!!! Τα παντζαροαυγά μεγάλη επιτυχία!!! Και όσο για την σπασμένη λαμπάδα… και του χρόνου πιο γερή!!! Αχ να είσαι καλά! Τελικά όλα αυτά εχουν και την πλάκα τους… τι θα έχουμε να θυμόμαστε άλλωστε από τα παιδικά τους χρόνια!!! Τις καλύτερες ευχές μου και καλή υπομονή με τον …λίγο… ζωηρό γιόκα σου!!!χιχι! Callie by Anthomeli

    1. Eleni says: Reply

      Χρόνια πολλά Κάλι! Ότι είναι ζωηρός, είναι. Έλα μωρέ… τα 100 πρώτα χρόνια είναι δύσκολα!

  2. Κι εγώ γέλασα ομολογώ! Δεν μπορείς να πεις..τέτοιο churching δεν έχεις ξανακάνει! Άντε, και του χρόνου να είστε καλά με πιο Πασχαλινό ρεπερτόριο αυτή τη φορά 😉
    Χρόνια Πολλά!

  3. Eleni says: Reply

    Καλημέρα Βέρα! Αν σκεφτείς ότι ακόμα τραγουδάμε τον Ρούντολφ, το ελαφάκι, είμαστε σε καλό δρόμο!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!