Φθινοπωρινά συναπαντήματα

Χτες τελειώνω τη δουλειά, βγαίνω έξω και βλέπω ψιχάλες. Αυθόρμητα σκέφτομαι “έχει γούστο να πιάσει μπόρα τώρα και να γίνω μουσκίδι”. Τι ήθελα και το σκέφτηκα, τι ήθελε και μου πέρασε από το μυαλό. Άρχισε να ρίχνει κάτι χοντρές ψιχάλες από αυτές, που τρως καμιά δεκαριά και έχεις κάνει αυτόματα ντους. Ξαφνικά, ο δρόμος άδειασε κι όλοι οι περαστικοί κρύφτηκαν κάτω από τις λιγοστές τέντες. Οι τουρίστες χάζευαν τη βροχή μάλλον απογοητευμένοι αφού άφησαν τους βόρειους ουρανούς τους για να χαρούν το μεσογειακό ήλιο και τελικά αυτός τους ξεγέλασε.

Ένας πλανόδιος πωλητής ομπρελών έκανε χρυσές δουλειές πιο κάτω. Πουλούσε αβέρτα ομπρέλες στους τουρίστες στην προνομιακή τιμή των 5 ευρώ. Μα πώς ξεφυτρώνουν αυτοί οι πωλητές ακριβώς τη στιγμή που κάποιος τους χρειάζεται; Τελικά πρέπει να έχουν τρομερή διαίσθηση ή να συνεργάζονται με την ΕΜΥ. Πηγαίνοντας λοιπόν άκρη άκρη κάτω από τέντες και μπαλκόνια για να προφυλαχτώ όσο καλύτερα μπορούσα άρχισα να φωτογραφίζω την πρώτη δυνατή βροχή του φθινοπώρου που ήρθε για να ξεπλύνει την καλοκαιρινή ραστώνη από τους δρόμους.

Φωτογράφησα ποτάμια που ξεχύνονταν ορμητικά στους δρόμους…

και ανθρώπους να τρέχουν, οι περισσότεροι απροστάτευτοι στο έλεος της απρόσμενης μπόρας.

Ξαφνικά ακούω πίσω μου μια φωνή “Κοπέλα μου βλέπω ότι φωτογραφίζεις. Γιατί;”

Γυρίζω και βλέπω μια κυριούλα με λευκά μαλλιά, μαυροντυμένη και κυριολεκτικά βγαλμένη από άλλη εποχή.  Την αναγνώρισα αμέσως. Την είχα ξανασυναντήσει στο παρελθόν. Νομίζω ότι οι περισσότεροι Χανιώτες θα έχουν ακούσει κάτι γι’ αυτήν. Ήταν αυτή που λένε ότι είχε βάλει στόχο της ζωής της για είκοσι χρόνια να αποκρυπτογραφήσει το Δίσκο της Φαιστού και τελικά τα κατάφερε!

Πριν αρκετά χρόνια, την είχα πρωτοσυναντήσει σε μια στάση περιμένοντας το λεωφορείο. Η συνάντηση μας από τότε μου είχε μείνει αξέχαστη. Ίσως επειδή απολαμβάνω να μιλάω με γιαγιάδες, ίσως επειδή δεν μπορώ να τις αποπάρω γιατί φέρνω τον εαυτό μου στη θέση τους. Υπάρχουν κάποιες ηλικίες που η συζήτηση γίνεται τόσο σημαντική όσο η αναπνοή. Οπότε την άφησα να μου πει για το υπόγειο μουσείο της, ότι της είχε καεί μια λάμπα και ότι η λάμπα ήταν πολύ σημαντική γιατί το μουσείο της είχε βουτηχτεί στο σκοτάδι και τι θα έκανε αυτή τώρα; Μου είπε για το ότι αποκρυπτογράφησε το δίσκο της Φαιστού, ότι είχε πάρει βραβεία…μέχρι που ήρθε το λεωφορείο.

Όμως τώρα κάτω από τη μπόρα, να περιμένω τον Βαγγέλη πώς και πώς  να έρθει να με πάρει με το αυτοκίνητο για να προλάβω μαγειρέψω και ξέροντας ότι η γιαγιούλα ψάχνει εθελοντές για να ασχοληθούν με το μουσείο της, δεν είχα χρόνο για άλλο πόνο. “Μου λέει να σου αγοράσω εγώ το φιλμ, για να έρθεις να μου τραβήξεις κάποιες φωτογραφίες;” Τι κι αν τραβούσα με το κινητό! Της λέω κοιτάξτε “Τώρα, όλα είναι…”. “Ψηφιδωτά.” απαντά αμέσως αυτή, “ναι, ναι, ξέρω”. Εντάξει η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να ξέρουν από ψηφιακές φωτογραφίες άνθρωποι που έζησαν τα παιδικά τους χρόνια στην Κατοχή. Πάντως είναι αξιοθαύμαστη αν όχι για το αποτέλεσμα της έρευνας της (που δεν ξέρω κατά πόσο είναι επιστημονικά έγκυρη) όσο για την επιμονή της σ’ ένα στόχο που αγάπησε.

Τελικά, το φανάρι άναψε πράσινο και βρήκα ευκαιρία να την αφήσω κάτω από την τέντα να περιμένει να σταματήσει η μπόρα κρατώντας το φυλλαδιάκι της που δίνει δωρεάν σε όποιον ενδιαφέρεται να το διαβάσει.

Όταν διηγήθηκα το συμβάν στη μητέρα μου είπε ” Εεε εσύ παιδί μου πιάνεις κουβέντα με όλους!”

Εγώ πιάνω βρε μαμά; Οι άλλοι μου πιάνουν την κουβέντα κι εγώ απλά τους ακούω…

2 Comment

  1. Πρώτα απ’ όλα, καλώς σε βρίσκω… στα πανέμορφα Χανιά όπου ζει από πέρσι και κόρη του άνδρα μου Μαρία paramithas.gr !
    Το blog σου μου άφησε μια αίσθηση φρεσκάδας και εσωτερικής ομορφιάς!
    Ελπίζω να τα λέμε συχνά!
    ΑΦιλιά και στα τρία σας! 🙂

    1. Belz says: Reply

      Ευχαριστώ! Κι εγώ σας διαβάζω και τους δύο! Είναι πολύ όμορφη αυτή η επικοινωνία. Καλημέρα!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!