Brothers in Arms

girl on swing 2

girl on swing

Είμαι μόλις οχτώ χρονών. Οι γονείς μου βλέπουν ειδήσεις αναστατωμένοι. Εγώ βαριέμαι πάρα πολύ τις ειδήσεις όμως τώρα κάτι με έχει καρφώσει στην καρέκλα μου να κοιτάζω βουβά. Αντικρίζω για πρώτη φορά στην οθόνη ανθρώπους να βομβαρδίζουν κάποιους άλλους ανθρώπους. Δεν είναι πολεμική ταινία. Αυτό που βλέπουμε συμβαίνει στ’ αλήθεια σ’ ένα μέρος της γης. Και μάλιστα το βλέπουμε σε απευθείας μετάδοση.

“Δεν γίνεται… Μάλλον πρέπει να είναι μόνο εκρήξεις φωτός. Πώς μπορούν αυτά τα φωτάκια να προκαλούν κακό;”

Οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο παιδικό μυαλό μου που αδυνατεί να κατανοήσει αυτήν τη βαρβαρότητα. Είναι κάτι που ευτυχώς συμβαίνει πολύ μακριά μου. Εγώ είμαι προστατευμένη στο σπίτι μου μαζί με τους δικούς μου και δεν κινδυνεύω. Παίρνω βαθιά ανάσα… Μπροστά στις οθόνες μας ξεδιπλώνεται ο πόλεμος του Κόλπου. Μετά από χρόνια, κοιτώντας πίσω ακόμα θα θυμάμαι εκείνο το πουλί δίπλα στην μαυρισμένη θάλασσα με τις πληγωμένες φτερούγες, βουτηγμένο στην πίσσα να προσπαθεί να ανοίξει τα κατεστραμμένα φτερά του…

Είμαι έφηβη. Πηγαίνω γυμνάσιο, έχω βιβλία να διαβάζω και μια ζωή χωρίς σοβαρές στερήσεις. Κάθομαι στη θέση μου στην τάξη και χαζογελάμε με τη διπλανή μου ενώ η φιλόλογος κληρώνει ένα βιβλίο. Το βιβλίο θα το κερδίσω τελικά εγώ. Τι τύχη αλήθεια… Διαβάζω τον τίτλο: “Το ημερολόγιο της Ζλάτα”, ένα ημερολόγιο ενός κοριτσιού από τη Σερβία γραμμένο στα πρότυπα του Ημερολογίου της Άννας Φρανκ. Το διαβάζω μονορούφι. Ο πόλεμος μαίνεται στη Σερβία. Οι τηλεοράσεις βουίζουν με τα νέα των βομβαρδισμών. Θα νιώθω για πολύ καιρό εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά ότι κάπου μακριά ένα άλλο κορίτσι, κάποια άλλα παιδιά, δεν μπορούν να κοιμηθούν πια ήσυχα τα βράδια όπως εγώ.

Τα χρόνια περνάνε. Οι ανησυχίες μου στο Πανεπιστήμιο περιορίζονται στο αν πέρασα το τάδε μάθημα ή αν με κοίταξε το τάδε αγόρι. Στο δωμάτιο μου τυχαίνει να είναι πάλι ανοιχτή η τηλεόραση. Προβάλλει δύο δίδυμους πύργους και την κινηματογραφική σύγκρουση ενός αεροπλάνου μαζί τους. Μετά μόνο σιωπή. Κλείνω τα μάτια. Δεν μπορεί να υπήρχαν άνθρωποι εκεί μέσα, δεν γίνεται κάθε όροφος να πλάκωνε και εκατοντάδες σώματα στην πορεία του προς το χώμα.Τα μάτια διάπλατα μένουν αποσβολωμένα να κοιτούν την οθόνη. Μα είναι δυνατόν;

Σήμερα τα χρόνια μου μετρούν τους πολέμους που έζησαν οι σύγχρονοι μου στις χώρες της γης. Κι είναι πολλοί.  Η δική μας Ελλάδα είναι άλλου είδους ιστορία. Είναι η μέχρι πρότινος ευημερούσα χώρα που μαζεύει τα κομμάτια της και ζει το δικό της πόλεμο για επιβίωση.

Και ποιο το συμπέρασμα μετά απ’ αυτήν τη πολυλογία; Είναι η τραγική συνειδητοποίηση ότι εγώ μεγαλώνω και ο κόσμος μένει πάντα “έτσι”. “Έτσι” όπως έχουν αποφασίσει κάποιοι πριν ακόμη γεννηθώ. Ένας κόσμος εκ βαθέων άνισος, αλλά με ψηφισμένους και επικυρωμένος Χάρτες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με δικτατορίες, αλλά και με κουτσές δημοκρατίες. Είναι αυτές οι δημοκρατίες που παραφράσαμε, ξεχάσαμε και μας ξέσκισαν τις σάρκες τα τελευταία χρόνια.

Άραγε πιστεύετε ότι η δική μου ζωή, η δική σας ζωή, έχει αξία; Ακούω να απαντάτε ναι. Και σκέφτομαι άραγε πόση αξία να είχαν αυτές οι ζωές των Συρίων, των Αφγανών, των Λίβυων, των Σέρβων και των απανταχού της γης αμάχων; Φοβάμαι να απαντήσω. Δυστυχώς αυτός που για κάποιους έχει ανάσα, καρδιά και ζεστά χέρια για άλλους είναι απλά ένας αριθμός.

Κλείνω τα μάτια και αφήνω τη φαντασία μου ελεύθερη να κάνει ένα ταξίδι σε εκείνες τις χώρες που δεν αποτελούν τουριστικούς προορισμούς και δεν τις προτείνει κανένα διαφημιστικό σποτ: Αφγανιστάν, Λιβύη, Αίγυπτος και τώρα… Συρία.

“Από πού είσαι εσύ;”

“Είμαι Σύριος.”

“Μα δεν σε κατάλαβα. Η επιδερμίδα σου μοιάζει με τη δική μου. Μιλάς και καλά ελληνικά!”

“Είμαι είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, αλλά δεν έχω πάρει ακόμα υπηκοότητα”, μου είπε. Δούλευε σ’ ένα ξυλουργείο. Ήταν καλός ξυλουργός και συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του σιωπηλά ακόμα κι όταν το αφεντικό του μιλούσε απότομα.

Έτσι λοιπόν ενώ η ζωή κάποιων περιστρέφεται γύρω από εθνότητες, εθνικότητες εθνικισμούς, επιχειρήσεις, περισσότερο κέρδος, ρατσισμό, πυραύλους και πόλεμο, η ψυχή κάποιων άλλων ακόμα πιστεύει και προσδοκά τη δικαιοσύνη.

Κι όμως οι δυνατοί της Δύσης ετοιμάζονται να “επέμβουν” στη Συρία. Όπως τόσο καλά επεμβαίνουν τόσα χρόνια…

1 Comment

  1. Anna says: Reply

    Διαβάζοντας το κείμενο σου είδα κάπου εκεί και εμένα
    Εκεί να βλέπω στηνα ασπρόμαυρη τηλεόραση της γιαγιάς τα φωτάκια..Τα φωτάκια που σκότωναν παιδιά…
    Θυμάμαι ακόμα και τώρα ένα τρομακτικό όνειρο. Ένα όνειρο που είδα εκείνο το βράδυ. Εγώ στον πίνακα , στο σχολείο. Έλυνα ένα πρόβλημα και ξαφνικά ακούστηκαν σειρήνες. Μας βομβάρδιζαν. Ξύπνησα και για μέρες κοιμόμουν με το φως ανοιχτό..
    Εφηβη μετά θυμάμαι και εγώ τον πόλεμο στη Σερβία….
    Στο πανεπιστήμιο έπαιρνα μέρος στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια , λίγο μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων…

    Μεγάλωσα ήρεμα, ξέγνοιαστα και ακόμα όσο και αν έχει αλλάξει η ζωή μας με την κρίση κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια
    Πολλές φορές σκέφτομαι πως τα ήρεμα βράδια δεν είναι η καθημερινότητα πολλών ανθρώπων που ζουν λίγο πιο μακρυά απο εμάς

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!