Debate: γονεϊκά blog και παιδιά

mama blogger slide

mama blogger

Via

Είναι ωραίο να γράφεις για το παιδί σου. Το κουβαλούσες μέσα σου εννέα μήνες, σε έκανε να νιώσεις πρωτόγνωρα συναισθήματα και τέλος σου άλλαξε εντελώς τη ζωή. Οπότε επειδή αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας σου, είναι φυσιολογικό να θέλεις να πεις γι’ αυτή σου την εμπειρία, να μοιραστείς γνώσεις, να βρεις κι άλλους που περνούν τα ίδια με σένα στον κυβερνοχώρο.

Το παιδί σου γεννήθηκε στην εποχή της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Προσωπικά γράφτηκα στο Facebook το 2007, σχετικά νωρίς δηλαδή. Όταν πάτησα το κουμπί της εγγραφής δεν είχα ποτέ αναρωτηθεί για θέματα ιδιωτικότητας, δεν είχα σκεφτεί που θα τραβήξω τη γραμμή μεταξύ προσωπικού και δημόσιου, όμως αυτός ο προβληματισμός ενδυναμώθηκε όταν έγινα μάνα.  Πού αρχίζει και πού σταματά αυτό το μοίρασμα εμπειριών;

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου δεν έβγαζα φωτογραφίες στο Facebook της φουσκωμένης μου κοιλιάς. Το θέμα είναι ότι μόλις γέννησα, δεν άντεξα, ήθελα να δείξω το παιδί μου σε όλους! Ήταν ένα θαύμα που ήθελα να μοιραστώ. Κι ανάρτησα φωτογραφίες του νεογέννητου και μετά ακολούθησαν άλλες. Βέβαια το παιδί μου δεν ήξερε να μιλά για να μου πει:

“Ρε μάνα, πώς με έβγαλες έτσι; Μην τυχόν και τη δείξεις στον κόσμο!”

Το θέμα είναι υπάρχουν δύο αντίρροπες τάσεις: άνθρωποι που χαλαρώνουν σε θέματα ιδιωτικότητας, ώσπου δεν κρατούν τίποτα κρυφό και μετά δεν ξέρουν πώς να το συμμαζέψουν στους λαβύρινθους του διαδικτύου, κι άλλοι που θεωρούν οποιοδήποτε μοίρασμα κακό. Χρυσή τομή δεν υπάρχει; Για όλους μας το παιδί μας είναι ένας  θησαυρός που τρέμουμε στην ιδέα ότι μπορεί να πάθει κάτι κακό. Θέλουμε σίγουρα να το προστατέψουμε από τα αδιάκριτα βλέμματα… ή μήπως όχι;

Μετά έφτιαξα αυτό το blog. Έχω βάλει κάποιες φωτογραφίες του μικρού παρ’ όλο που στον άντρα μου δεν άρεσε η ιδέα. Πολλές φορές θέλω να βγάλω στη δημοσιότητα κι άλλες φωτογραφίες μας, όμως το σκέφτομαι διπλά και τριπλά και προσπαθώ να καταπνίξω αυτήν μου την τάση. “Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου. Είναι του μικρού. Αν θέλω τόσο να μοιραστώ μωρουδιακές φωτογραφίες μπορώ να βγάλω τις δικές μου…” Αυτά σκέφτομαι.

Βέβαια, διαβάζοντας ξένα blog (που κακά τα ψέματα, βρίσκονται ένα βήμα πιο μπροστά στο θέμα της  χαλάρωσης της ιδιωτικότητας) βλέπω γονείς να αναρτούν πολύ όμορφες φωτογραφίες των παιδιών τους, πραγματικά αριστουργήματα τέχνης. Όμως ένα ερώτημα με τριβελίζει: έχουν το δικαίωμα;

Το παιδί μας θα μεγαλώσει και ίσως (ή μάλλον σίγουρα) κάποτε να διαβάσει αυτά που γράφουμε. Πώς θα αντιδράσει; Το έχετε ποτέ σκεφτεί;

Το πού τραβά κανείς τη γραμμή στην προσωπική έκθεση στο διαδίκτυο είναι επιλογή. Βλέπω όμως ότι γενικά όσο πιο προσωπική είναι μια ιστορία τόσο επιτυχέστερο το blog. Μήπως τελικά τα blog έχουν γίνει τα νέα reality σε ένα κόσμο που διψά για να μάθει προσωπικές στιγμές;

Έπειτα γράφοντας ένα blog και αποκτώντας κοινό ξαφνικά γίνεσαι σύμβολο, στην περίπτωση των γονεϊκών blog σύμβολο μητρότητας ή πατρότητας με ό,τι αυτά συνεπάγονται, ένα άτομο με κάποια επιρροή που μπορεί να προτείνει και να δημιουργήσει τάσεις στην ανατροφή των παιδιών, την υιοθέτηση ή όχι του θηλασμού, ακόμα και την επιλογή καισαρικής ή φυσιολογικού τοκετού. Ο μπλόγκερ ξαφνικά πρέπει να επιλέξει αν το blog του θα γίνει μέσο έκφρασης κάποιας πτυχής του εμπορικού μάρκετινγκ… ή όχι.

Στις δύσκολες εποχές που ζούμε δεν θεωρώ κακό να προσπαθήσει κάποιος να προωθήσει προϊόντα μέσω του blog του. Η αλήθεια είναι ότι τα επιτυχημένα μπλογκ θέλουν να αφιερώσεις χρόνο και οι μπλόγκερ αναζητούν τρόπους χρηματοδότησης ή χορηγούς για να συνεχίσουν την προσπάθεια τους. Το σημαντικό είναι κάποιος μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα να μπορεί να διατηρεί την ειλικρίνεια του και το χαρακτήρα του blog που αυτός επέλεξε. Με τον όρο ειλικρίνεια εννοώ να λέει όντως αν έμεινε ή όχι ευχαριστημένος από το προϊόν ή μια υπηρεσία που προτείνει κι όχι απλά να το γράφει για το κέρδος και μόνο. Η ειλικρίνεια προς τους αναγνώστες πιστεύω ότι εκτιμάται. Άλλωστε ό,τι δουλειά και να κάνει κάποιος, αν δεν την κάνει με σεβασμό προς τον άλλο, είτε του πουλάει ένα προϊόν είτε μια υπηρεσία, ο άλλος το καταλαβαίνει και δεν θα επιστρέψει.

Η διαφήμιση όμως είναι περίεργο πράγμα και τα γονεϊκά blog έχουν μια ιδιαιτερότητα: γονείς που μιλούν για τα παιδιά τους. Τα παιδιά είναι σύμβολα αθωότητας. Τελικά, κατά πόσο είναι θεμιτό να θυσιάσεις αυτήν την αθωότητα ή να την ταυτίσεις με κάποιο προϊόν για να βγάλεις κέρδος, μικρό ή μεγάλο; Αξίζει;

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου… είναι ξεχωριστές, αυτόνομες προσωπικότητες.

6 Comment

  1. Νομίζω ότι κάπου υπάρχει χρυσή τομή με τις φωτογραφίες.. τόσο όσο. Κάτι που θέλεις να μοιραστείς αλλά όχι και όλο το φίλμ και όχι κάθε μέρα. Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω. Άλλοι που είναι πιο χαλαροί είναι δικαίωμα και επιλογή τους. Όσο για τις διαφημίσεις δεν με ενοχλούν αρκεί και αυτές να είναι τόσο όσο. Και η ειλικρίνεια και η καλή γραφή εκτιμάται πραγματικά από τους αναγνώστες όταν μιλάμε για blog, όχι blog που έγινε site με χιλιάδες διαφημίσεις.

    1. admin says: Reply

      Συμφωνώ ότι πρέπει να υπάρχουν όρια και ότι είναι επιλογή του καθενός. Απλά πρέπει να σκεφτόμαστε μακροπρόθεσμα. Άλλωστε για τα παιδιά μας πρόκειται…

  2. Είμαι πολύ προσεκτική στη δημοσιοποίηση φωτογραφιών της μπέμπας και αυτό κυρίως για να τις προστατεύσω από κακόβουλα βλέμματα…όσον αφορά τις διαφημίσεις με ενοχλούν μόνο όταν μια ανάρτηση γίνεται με μοναδικό στόχο να διαφημιστεί ένα προιόν. Χαίρομαι που βρήκα το blog σου!

    1. admin says: Reply

      Γεια σου μανούλα και καλώς ήρθες! Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα στο blogging μπλέκονται λίγο γιατί αν επιλέξεις να το κάνεις επαγγελματικά χρειάζεται να κάνεις κάποιες θυσίες. Αυτό που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει…

  3. Me exei provlimatisei kai emena to zitima ayto…. mia kai proskaleis se debate, na kai to diko mou post gia to idio thema 🙂 http://thepeekaboo.blogspot.be/2013/01/blog-post_14.html

    1. Eleni says: Reply

      Γεια! Το διάβασα το κείμενο σου και σου άφησα ένα μικρό σχόλιο. Το ότι έκλεισα ένα χρόνο στη μπλογκόσφαιρα και σιγά σιγά ωριμάζω διαδικτυακά με έχει προβληματίσει κι ήταν ένας από τους λόγους που έγραψα αυτό το άρθρο. Καλή σου μέρα!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!