H πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό

6/9/2012: μια νέα πόρτα ανοίγει στη ζωή μας

Σήμερα ξυπνήσαμε νωρίς νωρίς γιατί είχαμε σχολείο. Φάγαμε το πρωινό μας γιαουρτάκι (ο Αλέξανδρος δεν πίνει τόσο γάλα όσο τρώει γιαούρτι αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), πλυθήκαμε, ντυθήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Ο σταθμός μας πέφτει λίγο μακριά αλλά έχω βελτιωθεί στην οδήγηση (όσο να πεις) και οι ανηφόρες δεν με τρομάζουν.

Μόλις φτάσαμε στο σταθμό ο Αλέξανδρος ανυπομονούσε να μπει μέσα. “Παιδάκια, παιδάκια” φώναζε. Το παιδί μου θέλει κι άλλα παιδάκια για να παίζει…κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι ίσως να θέλει αδερφάκι. Και μετά σκέφτομαι αυτή τη γελοιογραφία:

Αλλά ας αφήσουμε τα αδερφάκια κατά μέρος κι ας επανέλθουμε στο πώς τα πέρασε ο Αλέξανδρος. Μπήκε κατευθείαν στην αίθουσα και μένα δεν γύρισε ούτε να με κοιτάξει. Ήταν ενθουσιασμένος. Μετά από ένα γκάλοπ που έκανα στις μαμάδες που ήταν εκεί, κατέληξα ότι όλα τα παιδάκια συνήθως χαίρονται την πρώτη μέρα στον παιδικό. Είναι μέχρι να καταλάβουν ότι οι μαμάδες δεν τα περιμένουν εκεί αλλά φεύγουν. Τη χρονική στιγμή που θα το συνειδητοποιήσουν αυτό αρχίζουν τα κλάματα. Κλαίνε για κανά πεντάλεπτο ή δεκάλεπτο, η καρδιά της μάνας σφίγγεται γιατί πρέπει να φύγει και να τα αφήσει, μετά σταματάνε, περνάνε μια χαρά κι όταν έρχεται η μάνα τους να τα πάρει αρχίζουν πάλι να κλαίνε ως αντίποινα επειδή τα άφησε.

Το δικό μου παιδί δεν έκλαιγε σήμερα αλλά η καρδιά μου σφιγγόταν επειδή έκλαιγαν τα άλλα παιδιά. Ειδικά όταν πήγα κλεφτά στην αυλή για να δω τι κάνει ο Αλέξανδρος χωρίς να μπορεί να με δει, κι ήρθε ένα μικράκι και μου είπε “μαμά”…μου ‘ρθε να κλάψω.

Αύριο θα ξαναπάμε και θα κάτσουμε περισσότερη ώρα. Μάλιστα εγώ θα φύγω και θα τον αφήσω εκεί.

Τελικά ο παιδικός σταθμός είναι μια δύσκολη στιγμή στη ζωή των… μαμάδων. Τα παιδιά προσαρμόζονται εύκολα. Οι μαμάδες όμως;

6 Comment

  1. Δεν ειμαι μαμα αλλα απο οσα εχω διαβασει και εχω δει απο το περιβαλλον ειναι πολυ δυσκολο να αφηνεις τα παιδακια.. Νιωθεις μιση αρχικα, μεχρι να ξαναβρεις την μια ωρα για εσενα!! 😉

    Αναπνοη και ολα καλα θα πανε το ξερεις αλλωστε 😉

    Μαρουλοφιλακια!

    1. Belz says: Reply

      Ευχαριστώ Μαρούλι μου! Το ελπίζω αλλιώς θα γκρινιάζω κι εγώ όλη την ώρα!

  2. mariax says: Reply

    Κσλη χρονια!Θα συνηθισεις μανουλα. Μεχρι να παει νηπιαγωγειο και μετα δημοτικο ….Καθε αρχη και δυσκολη για παιδια και μαμαδες.

    1. Belz says: Reply

      Καλή χρονιά και σε σας!

  3. ioazon says: Reply

    Για το γιαουρτάκι που λες.

    Γεννήθηκα το 1979, θήλασα για 2 χρόνια και μόλις σταμάτησα να θηλάζω δεν ξαναήπια γάλα ποτέ. Δεν με πίεσαν να πιω.
    Η μάνα μου έφτιαχνε γιαούρτι μόνη της, κρέμες, παγωτό, ότι μπορείς να φανταστείς (ήταν χρυσοχέρα και μερακλού)
    Έγινα 1,78μ. Έκανα επαγγελματικό μπαλλέτο και είμαι υγιέστατη. Δεν έχω σπάσει ποτέ κόκκαλο.
    Φρόντισε να τρώει γαλακτοκομικά ο γιος σου και θα είναι μια χαρά.
    Φιλιά

    1. Belz says: Reply

      Ναι τελικά υπάρχει ένας καταναγκασμός για το “να πίνει το παιδί γάλα” όπως και δήποτε! Εμένα δεν το προτιμά το γάλα. Αντίθετα για το γιαούρτι τρελαίνεται! Κι αφού κι εσύ σαν μπαλαρίνα κι άνθρωπος της γυμναστικής μας λες ότι δεν πίνεις γάλα, αποτελείς τη ζωντανή απόδειξη ότι κάπου μας τρελαίνουν εμάς της μαμάδες οι γαλακτοβιομηχανίες και οι γιατροί!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!