Iστορία μιας γέννας

Νέα μόδα λοιπόν, να βγάζουμε τα σώψυχα μας στο ιντερνέτι και όποιος θέλει να τα διαβάζει. Τι νέα δηλαδή, υπάρχει εδώ και μερικά χρόνια, όμως πότε ακολούθησα τη μόδα εγκαίρως; Πάντα μου παίρνει μερικά χρονάκια. Αυτή την ανοιξιάτικη μέρα λοιπόν διάλεξα για να μιλήσω για το “Πώς έγινα μάνα”.

 Ήταν Πέμπτη θυμάμαι και ο γιατρός με είχε ξαποστείλει σπίτι μου, αφού έκανα σαν νευρωτική ασθενής. “Γιατρέ, γεννάω” του έλεγα, για να πάρω την καθησυχαστική απάντηση: “Αποκλείεται, το παιδί είναι ακόμα ψηλά, άσε που δεν έχεις καλές προϋποθέσεις για φυσιολογική γέννα”. Πήγα παρόλα αυτά στην κλινική και έκανα καρδιοτοκογράφημα. Δεν έδειξε τίποτα που να προμηνύει ότι σε λίγο θα γινόμουν μάνα. Όμως ο μπέμπης είχε άλλα σχέδια. Το είχε βάλει σκοπό να βγει.

 Εκείνες τις μέρες με την κοιλιά τούρλα, δυσκολευόμουν να κάνω και τα πιο απλά πράγματα μόνη μου. Το να περπατήσω 10 λεπτά χωρίς ξεκούραση φαινόταν μαρτύριο, άσε που ήθελα συνέχεια τουαλέτα. Τα πόδια μου είχαν πρηστεί τόσο πολύ, που νόμιζα ότι μεταμορφωνόμουν σε Γιέτι (βλ. ο Γίγαντας των Ιμαλαΐων). Την παραμονή της γέννας, τίποτα δεν πήγαινε όπως που το είχαν περιγράψει. Ούτε οι συσπάσεις δυνάμωναν με το πέρασμα του χρόνου, ούτε τα νερά έσπασαν, ούτε τίποτα. Εγώ είχα δυνατούς πόνους που έφευγαν και έρχονταν ανά δύο, τρία, πέντε λεπτά.  Ξεσήκωσα άρον άρον τον άντρα μου και πήγαμε πάλι στην κλινική. Εκεί πέσαμε σε μια “έμπειρη” νοσοκόμα που μου έβαλε ανάποδα τον καρδιοτοκογράφο. Ευτυχώς που το ανακαλύψαμε εγκαίρως για να μας στείλουν πάλι για ύπνο σπίτι μας, με τη γνωμάτευση “Δεν γεννάτε”.

 Αφού έπνιξα τον πόνο μου σε μια κρέπα (γιατί κάτι σαν να θυμάμαι αμυδρά ότι έτρωγα σαν μοσχάρι), κατάφερα να κοιμηθώ για λίγες ώρες. Δεν θυμάμαι βέβαια αν άφησα τον άντρα μου και μέλλοντα πατέρα να κοιμηθεί.

 Ξημέρωσε Παρασκευή και ήμουν αποφασισμένη με τις βαλιτσούλες μου να εγκατασταθώ στην κλινική. Τους είπα ότι πονούσα όλο το βράδυ και αποφάσισαν ότι γεννάω τελικά.

 Δεν θα περιγράψω τι πέρασα στο κρεβάτι του πόνου, γιατί δεν θέλω να αποτρέψω τις φίλες μου από το να γίνουν μάνες. Θα πω μόνο ότι γέννησα με καισαρική, αφού πήρα πρώτα όλους τους πόνους ακόμα και τους τεχνητούς.

 Σήμερα ο μπέμπης μου είναι 17 μηνών. Είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί.

 

 

 

 

1 Comment

  1. Καλέ τελικά αν το αποφασίσουν αυτά τα μικρά να βγουν τίποτα δεν τους σταματά… έτσι και η μικρή μου!χιχι!!! Κάλη

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!