Like father…


Βρίσκω πέρα για πέρα αληθινό το ρητό ότι οι άντρες παραμένουν παιδιά ή απλά είναι παιδιά που αρνούνται να μεγαλώσουν. Το βλέπετε κι από το παραπάνω βίντεο. Διαφημιστική φάρσα ήταν και έκαναν σαν τρελοί. Να πώς επαληθεύεται αυτό στη δική μου περίπτωση. Ζω σ’ένα σπίτι με δύο εκπροσώπους του αρσενικού φύλου. Ο ένας έχει ενηλικιωθεί εδώ και πολλά χρόνια, ο άλλος διαβαίνει τώρα το κατώφλι της βρεφικής εφηβείας. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο μπέμπης έχει υιοθετήσει από νωρίς τη χαρακτηριστική συμπεριφορά του φύλου του. Like father, like son ή αλλιώς το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει όπως λέει και η λαϊκή παροιμία. Ορίστε λοιπόν, τι κοινά έχουν πατέρας και γιος:

DNA: Μοιράζονται το 50% των γονιδίων και μπορούν να κάνουν όρθιοι πιπί τους. Μάλιστα ο μικρός περνάει μια σύγχυση καθώς όταν του είπα “Έλα να σκουπίσουμε το πουλάκι σου και να βάλουμε το πάμπερς” μου είπε “Τσίου”.

Μπάλα: Στον ένα αρέσει να βλέπει φανατικά ποδόσφαιρο, ενώ στον άλλο αρέσει να πετάει τη μπάλα όπου βρει μέσα στο σπίτι χωρίς να νοιάζεται για τυχόν εύθραυστα αντικείμενα που υπάρχουν τριγύρω.

Ομάδα: Ο άντρας μου μοιράζεται ένα πολύ σημαντικό στοιχείο με το γιο μου, που θα τους δένει μια για πάντα για όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Γεννήθηκαν και οι δύο Ολυμπιακοί. Πώς δεν επιλέγουμε πχ. αν θα γίνουμε χριστιανοί ή μουσουλμάνοι και οι γονείς μας αποφασίζουν για εμάς; Το ίδιο γίνεται και με τις ομάδες. Έτσι ο πατέρας φρόντισε να κάνει το παιδί Ολυμπιακό από νωρίς, αγοράζοντας του μπάλες και φανέλες. Του έμαθε και τον ύμνο του Ολυμπιακού, και ο μικρός έμαθε να λέει με επιτυχία “Ολυ..μπι..ακέ αβάααπη”.

Παιχνίδι: Ποιος είπε ότι το παιχνίδι σταματάει στην παιδική ηλικία; Οι άντρες δεν σταματούν ποτέ να παίζουν. Ο μεγάλος παίζει Diablo III (μπλιαχ) και ο μικρός παίζει με τα αυτοκινητάκια του και με πολλά άλλα οικιακά σκεύη με τα οποία υποτίθεται ότι δεν πρέπει να παίζει. Μάλιστα νομίζει ότι παίζω κι εγώ μαζί του αφού μόλις ξετρυπώσει από τα ντουλάπια μπρίκια και κατσαρόλες, εγώ τρέχω και τα μαζεύω. Είναι διασκεδαστικό, don’t you think?

Αυτοκίνητα: Τους αρέσουν τα αυτοκίνητα. Ο μεγάλος θέλει πάντα να οδηγεί αυτός γιατί αυτό κάνουν οι άντρες και ο μικρός φωνάζει “μόνι, μόνι” θέλοντας να κάτσει στο τιμόνι ή στη θέση του συνοδηγού. Κάποιες φορές σκέφτομαι σε τι οφείλεται η μεγάλη μανία των αντρών με τα αυτοκίνητα. Εντάξει, έχουν ρόδες και κινούνται. Τόση μεγάλη εντύπωση τους κάνουν πια! Παλιά δηλ. που δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, τι έκαναν; Συναγωνίζονταν ποιος είχε το καλύτερο άλογο ή γαϊδούρι;

Υπολογιστής: Τι κι αν έχουμε δύο λάπτοπ, όλοι θέλουν να καθήσουν στον σταθερό υπολογιστή και στην αναπαυτική καρέκλα.  Ο μεγάλος για να σερφάρει ιντερνετικά και ο μικρός για να βλέπει Ζουζούνια χτυπώντας ρυθμικά το πληκτρολόγιο και το ποντίκι. Κάνουν ωραίο θόρυβο, ειδικά όταν καταφέρνει να βγάλει και κανένα πλήκτρο εκτός. Αναρωτιέμαι γιατί κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι ανήκουν στην κατηγορία των κρουστών και πρέπει να τους φερόμαστε ανάλογα.

Εμένα: Με κάνουν και νιώθω ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο. Αυτό είναι το ωραίο της υπόθεσης. Το κακό είναι ότι με φωνάζουν συνέχεια κι αν τους άφηνα μόνους το παιδί θα έτρωγε σουβλάκια και το σπίτι θα έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Όμως τι να κάνουμε; Με ρίχνουν με χαμόγελα και με φιλάκια. Έχουμε και αδυναμίες.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!