Newborn love

baby feet
baby feet
via

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες και βίντεο του Αλέξανδρου. Εικόνες και χρώματα από τα πρώτα σκιρτήματα της μητρότητας. Εγώ ένα αναμαλλιασμένο κορίτσι. Να μην ξέρω τι να κάνω το μωρό που βρέθηκε στα χέρια μου. Μένω να κοιτάζω έκθαμβη το πόσο μεγάλωσε, πόσο ψήλωσε. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά συγκινημένη. Το μωρό μου, το θαύμα της ζωής. Δίνει νόημα στο γιατί αναπνέω και γιατί ζω. Όλα τα άλλα ασήμαντα μπροστά στην αδυσώπητη ροή του χρόνου.

Έπειτα κοιτάζω τη μπέμπα και σκέφτομαι τον Αλέξανδρο. Μα έτσι ήταν και αυτός, πριν μεταμορφωθεί στην ομορφιά που είναι τώρα; Πόσο εύκολα ξέχασα κι ας έχουν περάσει μόνο τέσσερα χρόνια. Κοιτάζω τη μπεμπούλα και σκέφτομαι ότι κάθε μέρα μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Ήδη είναι ένα μεγάλο μωρό αφού κοντεύει τα πέντε κιλά κλείνοντας τον πρώτο μήνα ζωής της. Κοιτάζει μπροστά και εγώ προσπαθώ να χαράξω για πάντα στη μνήμη μου αυτά τα χεράκια που γεννήθηκαν για να αγκαλιάσουν τον κόσμο, τα μικρά της ποδαράκια που ετοιμάζονται να πατήσουν γερά στη γη και τα όμορφά της χείλη που κάποτε θα ψιθυρίσουν το δικό της τραγούδι. Το βλέμμα της με ζωγραφισμένη την απορία και την περιέργεια να ατενίζει ζωηρά τον κόσμο. Το κλάμα της, η πρώτη της επικοινωνία μαζί μου. Τώρα πια το ξεχωρίζω, πότε πεινάει και πότε πονάει. Το ένα κλάμα ανυπόμονο, το άλλο με παράπονο και πιο δυνατό. 

Κουνά τα χέρια της χωρίς να ξέρει ακόμα τη δύναμή τους. Ότι αυτά τα χέρια είναι πλασμένα για να εξερευνήσει τον κόσμο, για να μάθει να τα υψώνει στον ουρανό αγγίζοντας τα αστέρια. Τα ποδαράκια της τόσο μικρά, ακόμα μαζεμένα να θυμίζουν το πρώτο της σπίτι, τη μήτρα. Τα τεντώνει αποφασιστικά, σαν να ξέρει ότι σε λίγο καιρό θα σηκωθεί και θα πατήσει δυνατά πάνω τους.

Μια φίλη μου είχε πει, να δεις που το δεύτερο θα το αγαπήσεις πιο δυνατά από το πρώτο. Όμως αυτό που έπαθα κάνοντας χώρο και για μια ακόμα δυνατή αγάπη στη ζωή μου, είναι να αγαπήσω περισσότερο το πρώτο. Δεν εννοώ ότι υπάρχει σύγκριση ή ότι βάζω το ένα πάνω από το άλλο. Απλά ο Αλέξανδρος είναι η “πρώτη μου φορά”. Και η πρώτη φορά δεν ξεχνιέται. Τώρα με τη μπέμπα είμαι πιο ήρεμη, ο πρώτος μήνας πέρασε πιο χαλαρά, γνώριζα πια, ήξερα τι έκανα με περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Ο Αλέξανδρος όμως δεν το ξέρει αυτό. Δεν ξέρει ότι κρατώντας τη μπέμπα αγκαλιά, εγώ θυμάμαι τις πρώτες μας στιγμές μαζί. Νομίζει ότι τον ξεχνάω, ότι ασχολούμαι συνέχεια με το νέο μωρό. Νομίζει ότι έχει χάσει τη μαμά του, γι’ αυτό η συμπεριφορά του απέναντι στη μπέμπα είναι πότε διαχυτική και τελείως αγαπηριάρικη, και πότε θέλει να τη τσιμπήσει, να την ταρακουνήσει. Σίγουρα όταν του μιλούσαμε για το νέο μωρό, δεν περίμενε ένα πλασματάκι που το μόνο που θα κάνει είναι να κλαίει, να τρώει και να κάνει κακά! Περίμενε ένα έτοιμο ανθρωπάκι να παίξουν κατευθείαν playmobil!

Τα παιδιά μου. Η γεμάτη αγκαλιά μου. Στο ένα χέρι η μπέμπα και στο άλλο ο Αλέξανδρος. Η δύναμη της ζωής μπερδεμένη με τον φόβο. Να έχουν υγεία, να μην τους συμβεί κανένα κακό και να βρουν την ευτυχία στα περπατήματά τους.

4 Comment

  1. Δεν έχω δεύτερο παιδάκι αλλά μάλλον σωστά τα σκέφτεσαι 🙂
    Και τα playmobil … θα έρθουν σιγά σιγά!

  2. Flora says: Reply

    Υπέροχη ανάρτηση!

  3. marian says: Reply

    Να σου ζήσει το δεύτερο!
    …και πού να δεις στο τρίτο πόσο άνετη θα είσαι 😉

  4. Εχω εναν πριγκιπα 16 μηνων και ειμαι 5 μηνων εγκυος στην κορουλα μας!!!! Πραγματικα διαβαζοντας το κειμενο σου εκλαιγα απο συγκινηση γιατι χωρις ακομα να την εχω παρει αγκαλιτσα νιωθω αυτα που γραφεις απολυτα!!!! Αυτο το “ειναι η πρωτη μου φορα” ποσο αληθινο και υπεροχο!!!! Ετσι νιωθω οτι λατρευω ηδη την μπουμπου οσο και τον γλυκα μου αλλα ο Δημητρης μου θα ειναι παντα αυτη η πρωτη, υπεροχη και συναμα αχαρη πρωτη μου φορα που οπως και να το κανουμε εεε δεν συγκρινεται!!!! Να σου ζησουν τα αγγελουδια σου και ειλικρινα σε ευχαριστω γιατι με αγγιξες ΠΟΛΥ!!!!

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!