Which side are you on?

Υπάρχουν δύο επιλογές στη ζωή: ή θα ζεις παθητικά και θα είσαι θύμα ή θα αντιστέκεσαι ζητώντας μια καλύτερη ζωή. Βασικά σήμερα παλεύουμε για τα αυτονόητα. Άραγε ως προς τι τόσο αίμα, ξύλο και αγώνες όταν κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα αμφισβητούνται ή απλά υπάρχουν για να βρίσκονται στο χαρτί; Το θέμα είναι να μην μένουν στο γράμμα και να εφαρμόζονται.

Μερικοί επιλέγουν να είναι ήσυχοι, να τα πηγαίνουν καλά με τα αφεντικά τους, να δέχονται την εκμετάλλευση γιατί φοβούνται την ανεργία. Είναι δύσκολο να έχεις άδειο πορτοφόλι και να τρέχουν οι λογαριασμοί. Θυσιάζουν οι ίδιοι τα δικαιώματα τους και δέχονται τα ψίχουλα κάνοντας μάλιστα το σταυρό τους επειδή έχουν δουλειά. Εκεί μας έχουν φτάσει. Να γλείφουμε τα αφεντικά μας για να κρατήσουμε τη θέση μας διότι εκεί έξω υπάρχουν πολλοί άλλοι που θα έκαναν αυτά που κάνεις εσύ για λιγότερα, χωρίς να διεκδικούν ή χωρίς να ζητάνε. Ουδείς αναντικατάστατος όπως λέει και το ρητό.

Αυτοί οι άλλοι εκεί έξω όμως έχουν μεγάλη ευθύνη, διότι δεχόμενοι τα ψίχουλα μας εξισώνουν όλους προς τα κάτω. Χωρίς ουσιαστικά να βελτιώνουν τη δική τους ζωή, χειροτερεύουν τις συνθήκες ζωής όλων των άλλων. Θέλοντας και μη, είμαστε αλληλοεξαρτώμενα όντα.

Η αρχή είναι μία, αφού με κάποιον δεν μοιράζεσαι τα κέρδη δεν μπορείς να μοιράζεσαι τις ζημίες. Δεν μπορεί οι άλλοι να πλουτίζουν σε βάρος σου, δεν μπορείς μια ζωή να είσαι εργάτης σε ορυχείο. Από τη στιγμή που προσφέρεις εξαρτημένη εργασία είναι βέβαιο ότι ο άλλος αποκομίζει κέρδος από την εργασία σου.

Ζούμε δύσκολες εποχές αλλά ο καθένας επιλέγει με ποιους θέλει να είναι: με αυτούς που διεκδικούν αξιοπρέπεια γι’ αυτό δεν συμβιβάζονται διεκδικώντας τα αυτονόητα ή με αυτούς που κάθονται ήσυχοι και κλωσάν τα αυγά τους παραδομένοι στο φόβο. Η ελπίδα παίρνει το μέρος των πρώτων.

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!